Haff 2012: Dag 2

2 april 2012 · · HAFF 2012

Ik loop een beetje achter met mijn schrijfsels. Vandaag versla ik de tweede dag, terwijl de prijzen inmiddels al zijn uitgereikt en het festival afgelopen. De prijs voor beste film gaat naar Alois Nebel, die ik helaas niet in mijn schema had opgenomen. De prijs voor beste korte film gaat, meer dan terecht, naar het prachtige Oh Willy van Emma de Swaef en Marc James Roels. Dezelfde prijs, maar dan voor non-narratieve film gaat naar het rauwe Two van Steve Subotnick. De publieksprijs voor beste Nederlandse short ging naar Boer Janssen, een film die een lange productieperiode had, maar die de verwachtingen heeft waargemaakt. De beste studentenfilm was het unieke Belly van Julia Pott.


Competition Shorts 6.

De competitie shorts beslaan een uiterst gevarieerd programma, waarbij non-narratieve en narratieve film elkaar afwisselen en er een breed scala aan stijlen langskomt. Competition Shorts 6, het zesde programma, kent een aantal van de beste shorts van het festival, maar helaas ook een aantal missers.

Lazarov is een uitdagende binnenkomer: een naargeestige doch humoristische mockumentary waarin Russische wetenschappers een dode kip tot leven wekken. Maska is langer, en uitdagender. Het is de nieuwe short van de wereldbefaamde Quay Brothers, die met Maska een film afleveren in het verlengde van hun andere werk, maar dan nog abstracter qua beeld dan gewoonlijk. Het verhaal biedt gelukkig houvast. Een kunststukje. Ook fantastisch, misschien wel een van de beste films van het festival, is Oh Willy, een stopmotion met textiel als hoofdmateriaal. Het filmpje over een dikke man die in het reine moet komen met zijn jeugd in een nudistenkamp, is bij vlagen grappig, spannend en ontroerend. Het bizarre einde klopt vreemd genoeg perfect.

Dell’Ammazzare il Maiale is ook prachtig geanimeerd, maar ongrijpbaarder qua verhaal. Daardoor blijft de film steken in een mooi vormexperiment in geschilderde grijstinten. Helaas zakt vanaf hier het programma deels in. Double Fikret is een absurdistische associatie-animatie. Mooi gemaakt, niet goed. Ronduit slecht zelfs is de vreemde Japanse animatie The Great Rabbit. Gelukkig besluit het programma mooi met Passenger, een experiment met geschilderde kinetische autolichten.

★★★½☆

Competitie Shorts 3

Waar Competitie Shorts 6 een redelijk evenwichtig programma kende is Competitie Shorts 3 toegespits op non-narratieve, avant-gardistische en experimentele films. Dat pakt soms goed uit, meestal slecht.

Het begint goed, met het Norman McLaren achtige kleur en vorm-experiment .::. .::. .::. [Dust]. De beeldenstroom, niet geschikt voor epileptici, duurt helaas wel te lang. Dracula is een wetenschappelijke vertelling. Interessant, maar te minimalistisch geanimeerd. Breath Dance is een gimmick, die ook nog eens verkeerd uitgelegd kan worden.

Percolate Feelings is een videoclip, waar het HAFF wel vaker een handje van heeft om deze te programmeren. Helaas, want een short is iets anders dan een reclamespotje of een videoclip, en door deze media met elkaar te vermengen schep je verkeerde verwachtingen. Riviere Au Tonnere is het slechtste wat ik tot nu toe op het festival heb gezien: een spuuglelijke rotoscope op beelden van natuurlijke rotsformaties. My My is het zoveelste filmpje van Lei Lei, en helaas blijkt zijn stijl steeds meer een gimmick te worden. Transit City 3: Amelia is een vervelende fotocollage met bijster weinig animatie.

Wel goed zijn de laatste drie films. Topo Glassato el Cocciolato is een ruwe animatie, in beide betekenissen van het woord. Prachtig gebruik van schetsen. Big Signal is kort maar krachtig: tv-sneeuw verandert in een zwerm vleermuizen en vice versa. Chase is, ten slotte, een uitstekende animatie waarin een wereld volledig wordt opgebouwd uit schematische driehoeken. Bewegende driehoeken staan voor mensen, auto’s, treinen en gebouwen, en kleur geeft hun plaats in het geheel aan. De plot is een actieplot zoals we die zien in films als de James Bond-reeks, de Mission Impossible-films en het verzameld werk van Jason Statham. Denk Michael Bay met geometrische vormen.

★★½☆☆

Competitie Shorts 4

Competitie Shorts 4 is eveneens wisselvallig. Deze begint verhalend sterk, maar matig geanimeerd met Brandt Rhapsodie, een spoken word-poem over langzaam toetredende sleur in een relatie. The Women’s Day Gift is een aandoenlijk verhaaltje in een losse, trefzekere potloodstijl. The Renter is een ruw getekende, sterk autobiografische vertelling over een jongetje bij zijn oma. Goed in zijn authenticiteit.

Visueel een van de sterkste films is Some Action Which Haven’t Been Defined Yet in the Revolution. Talloze houtsnedes scheppen een uiterst gedetailleerd universum. Helaas zit er geen sterke hook in de materie en is het geluid, zoals bij veel Chinese films, ronduit verschrikkelijk. Pieces of 3.11 is verschrikkelijk: ongetwijfeld een goed bedoeld statement over de Japanse Tsunami, maar afstotelijk in vorm en ongrijpbaar in inhoud.

Bradley Manning Has Secrets is dan weer een van de beste dingen van het festival. Een rotoscope in 8-bit Pixels in Groen, Wit, Blauw en Zwart, waarbij de ouderwetse digitale vorm aansluit op de inhoud: het waargebeurde en hartverscheurende verhaal van de hacker Bradley Manning, die op internet een uitvlucht zoekt in zijn eenzame bestaan als transseksueel in het Amerikaanse leger. The Good, the Beauty and the Truth is rete moralistisch, maar wel leuk geanimeerd. Humor op zijn Pools. Grain Coupon tenslotte, is een filmpje van de makers van A Clockwork Cock, en ook hier is het filmpje te nietszeggend, te traag en veels te lang.

★★★☆☆

Competition European Student Shorts 4

Het festival besteedt ook uitgebreid aandacht aan de animatie van studenten uit geheel Europa. Het programma-blok 4 is gevarieerd, maar kent één veel voorkomend euvel: vaak is de plot erg basisch, en de emoties nog enigszins melodramatisch puberaal.

De eerste short is echter opvallend heftig en volwassen qua onderwerp. Abuelas: een variatie van animatiestijlen onderstreept de echte confessies van de Argentijnse Abuelas (grootmoeders) De Plaza Del Mayo, die al jaren op zoek zijn naar hun kleinkinderen die hun door de Junta ontvreemd waren. When i Was Young is schandalig sentimenteel, maar aardig geanimeerd. Van de plot krijgt echter zelfs de allergrootste melodramafanaat jeuk aan zijn of haar scrotum. Perché is ook erg sentimenteel, en daarnaast haast een carbon-copy van de superieure oscar-genomineerde short Father and Daughter van Michael Dudok de Wit.

Blues a Petit Pois is geanimeerd in een meisjesachtig hip Flair-stijltje, maar weet zelfs een klassiek sprookje als de Prinses op de Erwt de nek om te draaien door een ongebalanceerde vertelling. Wel erg goed is Belly, een film die een unieke wereld, met vreemde wezens en regels, uiterst overtuigend neerzet, en daarnaast een prachtige grafische stijl kent. Grappig, ontroerend en met een bitterzoet einde. Hazenpad is dan weer een Bambi-ripoff. Goed geanimeerd, maar wederom erg sentimenteel en dun qua verhaal.

Partition is een erg goede stopmotion-animatie, waarbij het verhaal en de vorm erg sterk op elkaar aansluiten. Raumzeithund is een experimentele animatie-loop van een echte hond, maar na drie minuten heb je het wel gezien. L’Air de Rien is knap geanimeerd, maar het verhaal is kort door de bocht, en een tikkeltje seksistisch. One Past Two van de Nederlandse Aimee de Jongh kent redelijk standaard karakter-design, maar uiterst sterk geanimeerde lichaamsbewegingen en een overtuigend plot. De twist aan het einde is niet briljant, maar wordt goed neergezet door de uitstekende timing.

Bon Voyage is het beste filmpje uit het programma. Een hilarische flip-book-animatie met stokpoppetjes, waarin een volbeladen wagen met mensen een reis maakt door de woestijn richting een ver land. Een politieke boodschap sluipt langzaam naar binnen, terwijl de humor steeds harder en hilarischer wordt. Het einde is briljant, extreem grappig en meer dan een tikje morbide. Voel je schuldig als je lacht… (ik wel). Mac ‘n Cheese is dan weer een stuk beter geanimeerd, maar kent nergens een urgentie in de vertelling: zonder een goede introductie van personages, een sterk einde of iets dat een spanningsboog representeert is je goed geanimeerde achtervolging enkel dat. Een goed geanimeerde achtervolging…

★★★☆☆

Dead But Not Buried.

Dead But Not Buried begon met een korte live-introductie van de regisseur, cult-animator Phil Mulloy. Hij probeerde het publiek van te voren te waarschuwen, en dat bleek nodig. Dead But Not Buried, het tweede deel in de Mr. Christie-trilogie, leek bij een aantal mensen in het publiek niet goed te vallen. Dat is op zich niet verwonderlijk, want de stijl van de film is even extreem als Goodbye Mr. Christie en de losse korte films in de Christie-reeks.

Het idee is namelijk dat Phil Mulloy slechts honderdtwintig frames heeft geanimeerd van de verschillende personages die hij contstant herhaalt, met hier en daar een andere achtergrond. Het publiek kijkt dus constant naar dezelfde compositie en dezelfde animatie-loop, met hier en daar wat variatie door de editing. De animatie is bewust ruw en lelijk, en zelfs de stemmen zijn geminimaliseerd: ze komen uit de computer. Het experiment in minimalisme haalt, vreemd genoeg, enorm veel humor uit de beperkingen, wat Dead But Not Buried een van de grappigste en verassendste films van het festival maakt. De film is wel beter te volgen als je de short-reeks The Christies en eerste speelfilm Goodbye Mr. Christie hebt gezien, want deze introduceren veel running gags en kern-concepten. Zelfs voor kenners blijken er toch nog onverwachte elementen te zijn. Dat maakt Dead But Not Buried een uitdagende film, voor zowel leek als gevorderde, zeker als Phil Mulloy in een sardonische bui trakteert op een vijf minuten compleet zwart scherm.

★★★★½


Competition Shorts 1.

Een van de sterkste blokken van de competitie heeft ook vrij weinig films. Dat komt omdat ruim de helft van de speelduur wordt ingenomen door The Monster of Nix van de Nederlander Rosto A.D. Toch kent het programma een grote variatie en geen enkele slechte short.

Independencia De Esperito is een schattig vormgegeven verhaaltje over de dagelijkse bezigheden van een huisvrouw. Het verhaal heeft weinig om het lijf, maar de karakterschets is treffend en er wordt in het filmpje mooi gebruik gemaakt van texturen. Body Memory is dan weer een stuk grimmiger: een reeks wollen poppen in een treinwagon rafelen langzaam af wanneer de trein begint te rijden en de uiteindes van de touwen vastgebonden blijken bij het punt van vertrek. Echo’s van de Holocaust zijn ongetwijfeld bedoeld.

The Monster of Nix is een animatie van cultregisseur Rosto A.D, die zich nu voor het eerst richt op kinderen. Toch kent de film veel elementen en personages uit andere van zijn films, zoals Jona/ Tomberry uit Jona/Tomberry, de Langemanna uit Beheaded en Jona/Tomberry, Virgil uit Anglobilly Feverson en Jona/Tomberry en de minion van Virgil uit Jona/Tomberry. De toon schiet alle kanten op, en bij vlagen is het net een Rosto versie van de teletubbies. Dat komt ook door de mix van stijlen, waarbij gebruik wordt gemaakt van poppen, animaties en levensgrote kostuums. De film vormt nooit een geheel, maar de losse elementen zijn zo goed (zo is Tom Waits fantastisch als Virgil) dat The Monster of Nix een dikke voldoende scoort.

Rossignols en Decembre is de zoveelste handgeschilderde short in de programma’s, maar dit is een erg goede. Beelden echoën wederom de Holocaust (dat blijkt vreemd genoeg een populair onderwerp onder de animators), en de muziek is prachtig (Sunset Rubdown verzorgde deze). Aalterate, winnaar van de Moviesquad Jury-prijs, is ook prachtig geanimeerd en visueel een van de sterkste shorts van het festival. Het verhaaltje is echter knudde en ook als metafoor werkt deze niet: het is in wezen een filmpje waarin een auto crasht in het schaamhaar van de geest van de gecrashte auto (circulair, ofzo).

Two, ook winnaar van een prijs, is avant-garde op zijn best. Een sterk gevoel voor ritme, krioelende en kriebelige lijnen en simpele composities. One More Time is, net als Two, handgeschilderd, maar hier wordt dat ingepast in een narratief. Op de klanken van een ouderwetse Tango zien we de jeugdherinneringen van een man in de Sovjet-unie. Aandoenlijk, grappig en tegendraads lief.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel