HAFF: Dag 4

4 april 2012 · · HAFF 2012

Een wat korter artikel dit keer, omdat ik wegens ruimte en tijd-gebrek maar snel een eind zal breien aan deze verslagen. Al met al kan gezegd worden dat het HAFF een erg geslaagd festival was, vol gezellige gesprekken met oude bekenden en nieuwe ontmoetingen. Ik zal er volgend jaar, indien mogelijk, zeker weer een bezoek brengen aan dit kleine, maar fijne festival.

Rainbow Fireflies

Rainbow Fireflies is een Japanse film over een jonge jongen die terugreist in de tijd en daar een nieuw leven opbouwt in een dorpje. Er wordt steeds meer gehint naar een mystieke oorsprong van zijn situatie, en de film eindigt op melodramatische, doch onverwachte en symbolische wijze.

De stijl van Rainbow Fireflies is erg sterk. Er is gekozen voor een zeer schematische weergave van de hoofdpersonen, waarbij de neus amper een streepje is en de karakteristieke kenmerken vooral zitten in de contouren van de gezichten. De achtergronden zijn dan weer enorm gedetailleerd, en ook een dramatische scène met een stijlbreuk kent een schetserige, hyperrealistische stijl.

Het sterkste punt, en tegelijkertijd het grootste probleem van de film is de sfeer. De omgeving is zo landerig en loom, de film zo licht en zonnig, en de geluiden zo rustiek en landelijk (krekels, beekjes), dat er de aangenaam drukkende sfeer ontstaat van een warme zomerdag. Zo loom en rustiek zelfs, dat ik moest vechten tegen de slaap. Niet omdat de film saai was, maar vooral omdat de film zo heerlijk dromerig is dat je erbij in slaap wilt vallen.

★★★½☆


Competition Shorts 2

Enkele van de hoogtepunten van het laatste competitieblok dat ik nog moest afhandelen: Furico & Fifio, een korte film over twee straatkinderen in Rio de Janeiro. De botsing tussen stijl en onderwerp is grappig: problematiek als lijmsnuiven wordt getoond in de stijl van een Disney-filmpje uit de jaren 20.

And And, van Mirai Mizue, is Busby Berkeley met bacteriën. Eencellige organismen voeren een kleurrijke caleidoscopische musical op. Prachtig gebruik van vorm en kleur. Nullarbor is ook leuk, een verhaal over de rivaliteit tussen twee automobilisten in de outback. Fantastisch geanimeerd, geloofwaardige verwikkelingen.

Ten slotte het geweldige, voor een oscar genomineerde A Morning Stroll. Drie keer hetzelfde verhaal: een kip doet een blokje om en een voorbijganger is verbaasd. De eerste variatie is in de stijl van een korte film uit de zeer vroege periode van de cinema. De tweede speelt zich af in deze tijd en is een stuk kleurrijker en hyperactiever. De derde variant is een hyperrealistische CGI-animatie in een post-apocalyptische toekomst. Erg, erg leuk.

★★★★☆

Babeldom.

Een veredelde screensaver van anderhalf uur. Quasiwetenschappelijke doch pijnlijk pretentieuze bespiegelingen worden voorzien van geanimeerde grafiekjes uit de beginperiode van de cgi. Mooie composities kunnen niet verhelpen dat de film niets om het lijf heeft, en de stijl is oerlelijk. Er is zelfs amper sprake van animatie, meer van door de computer berekende schematisches en grafieken. Alleen kijken om de cgi-tietjes, meer woorden wil ik er niet vuil aan maken.

☆☆☆☆☆

Le Tableau.

Een prachtig geanimeerde film van cultregisseur Jean-François Laguionie (Gwen, Le Livres du Sable), die zijn eerste cgi-film maakt. Dit is echter een van de meest originele toepassingen van computer-animatie die ik ooit heb gezien, want de film speelt zich grotendeels af in een schilderij, waarbij de cgi gebruikt wordt om een zo schilderachtig mogelijk en platte wereld te creëren.

Erg leuk is het uitgangspunt, waarin de sociale hiërarchie in het schilderij gebaseerd is op de staat van voltooiing: ben je Alklaar (al klaar), dan behoor je tot de elite, ben je Niaf (niet af) dan behoor je tot de middenklasse, ben je een Ruwlijner (enkel een schets) dan ben je een sociale paria. De existentiële zoektocht van een aantal personages (waaronder een Niaf, een Alklaar en een Ruwlijner), mondt uit in een bespiegeling op de grote vragen: waar komen we vandaan? Is er een God en waarom heeft hij ons verlaten? Waarom is de wereld oneerlijk verdeeld? En waarom voelen we ons zoals we ons voelen? Dat de film deze grote vragen giet in een heerlijk simpel verhaaltje, en een combinatie van stijlen (waaronder ook stop-motion en live-action), is een kers op de taart.

★★★★½

Cartoon D’or 2012.

Een heel aantal filmpjes die waren genomineerd voor de Grote Prijs voor Korte Film. Allen leuk, waaronder het mooi geanimeerde Paths of Hate, het ontroerende Der Kleine und das Biest en het grappige The Gruffalo. Uitschieter was echter The External World.

The External World van David Oreilly, toont een verknipte animatiewereld, in bewust lelijke cgi en een scala aan stijlen. De inwoners beleven de meest absurde dingen en allerlei wanstaltige grappen volgen elkaar op: van mishandelde of onthoofde kinderen, tot grappen over zelfmoord, pyromanie, bejaarde Looney Tunes, een zwerver in een Mario-wereld, tot aan neukende Japanse pret-oogbeestjes. Dat de conclusie alles uiteindelijk op bevredigende wijze met elkaar weet te verbinden is verrassend, maar ook zonder die eenheid is er sprake van een hoog scala aan briljante grappen en een unieke sfeer.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel