Hitchcock op herhaling in Hollywood
Remakes(2): The Man Who Knew Too Much

19 november 2012 · · Beschouwing + Remakes

The Man Who Knew Too Much (1956)

Het remaken van een film wordt vaak gedaan door filmmakers die parasiteren op de status van een grote productie of een gedateerd werk nieuw leven in willen blazen. Het opnieuw schieten van een film door de maker die ook het origineel op zijn of haar naam heeft staan is minder gebruikelijk. Toch zijn hier een aantal succesvolle voorbeelden van te noemen, de bekendste wellicht The Man Who Knew Too Much van niemand minder dan Alfred Hitchcock.

De Britse productie uit 1934 betreft een vakantievierend stel dat in Zwitserland vertoeft en daar in contact komt met een informant. Wanneer er succesvol een aanslag op zijn leven wordt gepleegd valt hij neer voor de voeten van de nietsvermoedende vakantiegangers. Vlak voordat hij zijn laatste adem uitblaast weet hij de man van het stel belangrijke informatie omtrent een moordaanslag in te fluisteren. Al snel na deze ontwikkelingen wordt het kind van de familie ontvoerd teneinde te voorkomen dat de gevoelige informatie bij de autoriteiten terecht zal komen.

The Man Who Knew Too Much (1934)

Dit plot wordt door Hitchcock in zijn remake in 1956 net even anders uitgevoerd dan in het origineel. Zo kent het origineel een dochter en de remake een zoon. Tevens is de vakantiebestemming gewijzigd van Zwitserland naar Marokko. Dit zou mogelijk te maken kunnen hebben met Peter Lorre, die in 1934 als antagonist dienst deed en nog geen woord Engels sprak en zijn tekst fonetisch uit zijn hoofd leerde. Zijn overduidelijke accent zou in een niet-Duitstalig land mogelijk wel erg ongeloofwaardig zijn. Lorres equivalent 20 jaar later is van Franse komaf en maakt met een veel beperktere rol, ondanks zijn enge voorkomen, minder indruk dan zijn voorganger.

Desondanks is Hitchcocks vernieuwde versie een aanzienlijke verbetering ten opzichte van het origineel. De nieuwere versie duurt zo’n 45 minuten langer en kent daardoor gelukkig meer diepgang. Zo wordt de moeder-zoon relatie goed uitgewerkt, iets wat zich tegen het einde terugbetaalt. Ook leren we het gezin als geheel beter kennen, met name de moeder, in dit geval gespeeld door Doris Day. In 1934 passeren deze elementen nogal gehaast de revue en wordt de focus vooral op de moordaanslag(en) gelegd. Opmerkelijk hierin is dat Doris Day een vrij cruciale rol speelt in de gehele intrige, daar waar in 1934 vooral mannen de leiding namen.

The Man Who Knew Too Much (1956)

Zo is zij degene die doorheeft dat de aan haar man doorgegeven naam, Ambrose Chapel, geen eigennaam maar een plaats betreft. Dit misverstand levert overigens een hilarisch staaltje cinema op, waar de immer sympathieke James Stewart hoogtij bij viert. Elementen die in 1934 ontbraken en maken dat de remake zoveel leuker is. Ook het slot, 22 jaar eerder een vrij ordinaire schietpartij, rust op vrouwelijke sentimenten, zowel van Doris Day als de vrouwelijke helft van de ontvoerders. Deze keuzes maken dat de film emotioneel veel fijner in elkaar steekt. Gelukkig heeft Hitchcock de mooiste scènes uit het origineel wel bewaard, denk hierbij aan de entreescène in de kerk en het fenomenale concert in de Royal Albert Hall.

Waar de motivaties binnen de familie zo goed in elkaar steken willen deze op andere vlakken in de film nog wel eens te wensen overlaten. Het is lastig dit uit te doeken te doen zonder te spoilen maar laat ik zeggen dat elk normaal mens na bepaalde gebeurtenissen een andere gemoedstoestand heeft dan enkele personages in deze film. Maar goed, zo lang deze ontwikkelingen het plot dienen, en dat doen ze, is het geoorloofd. Echt realistisch is de film dus niet overal. Ook worden de donkere noirtonen uit de jaren ’30 ingeleverd voor een gladgestreken Hollywoodproductie met een aanzienlijk budget. Of dat een voor- of een nadeel is is smaakbepaald natuurlijk.

Met het oog op een algehele beschouwing omtrent het concept remake valt over The Man Who Knew Too Much te zeggen dat deze zeker geslaagd is. De versie uit 1934 heeft wel iets unieks en zal door de echte fans altijd gewaardeerd worden. Voor een betere algehele filmervaring geniet de vernieuwde versie de voorkeur. In mijn ogen dus een verbetering ten opzichte van het origineel.


Onderwerpen: , , , ,


2 Reacties

  1. Rik Niks

    Hoewel beiden erg matig, heb ik dan toch nog meer een zwak voor de originele versie. Het is mij eigenlijk een raadsel waarom net deze film geremaked moest worden (is jou daar iets over bekend?). In zijn vergezochte plot heeft het voor een jaren 30-film nog wel iets sympathieks, zoals ook The 39 Steps en The Lady Vanishes ‘werken’ terwijl het feitelijke onzin is. In de jaren 50 waren de plots van Hitchcock toch een stuk sterker, en dan detoneert dit jaren-30-plot wel erg. De verlenging aan speelduur vond ik ook eerder problermatisch, want vertragend, dan iets toevoegen.

  2. Hendrik De Vries

    Voor zover ik weet was Hitchcock achteraf niet geheel tevreden over zijn meest succesvolle Britse productie. Hij refereerde zelf aan het origineel als ‘the work of a talented amateur’. Met het succes van het origineel in zijn achterhoofd en de beschikking over een groter budget kan ik me voorstellen dat hij deze koos.

    Tja, het plot, inderdaad niet het sterkste punt van beide films. Maar zoals ik al aangeef in het artikel is de remake veel vermakelijker met behoud van de sterkste scenes uit het origineel (want daar is de scene in de concertzaal wel vrij historisch in mijn optiek). Ook vind ik de langere speelduur en dus meer diepgang een aanzienlijke verbetering, origineel was wel erg kort en werd voor mijn gevoel bijna afgeraffeld.


Reageer op dit artikel