Holy Motors (2012)
Leos Carax is eindelijk terug!

8 augustus 2012 · · Kritiek

Dit jaar op Cannes was Holy Motors een van de titels die het meeste stof deed opwaaien. Of men het nu pretentieuze chaos vond of een nieuw meesterwerk van regisseur Carax, de tongen kwamen los en de meningen liepen uiteen. Die verdeling is niet zo vreemd want welke waarde je er dan ook aan geeft, Holy Motors is een krankzinnige trip die niet zomaar makkelijk te duiden valt en zeker niet voor iedereen is weggelegd. Meesterwerk is zo op het eerste oog een te groot woord, maar Leos Carax bewijst wel degelijk nog altijd een van Frankrijks interessantste nog levende regisseurs te zijn.

Leos Carax was ooit eerst filmcriticus voordat hij in 1984 hoge ogen gooide met Boy Meets Girl, waardoor hij bestempeld werd als de nieuwe Godard. Dankzij zijn prachtig gestileerde Mauvais Sang uit 1986 werd hij eind jaren tachtig tot de grote namen van de zogenaamde ‘cinema du look’ gerekend, samen met Luc Besson en Jean-Jacques Beineix. In 1991 werd zijn derde film, Les Amants du Pont-Neuf de duurste Franse film aller tijden. Het enorme budget garandeerde een financiële flop, daar kon de kwaliteit van de film niets aan veranderen.

Pas acht jaar daarna kon hij zijn volgende film voltooien, Pola X. Opnieuw werd de ontvangst van een Carax overschaduwd door een controverse, ditmaal over ongesimuleerde seksscènes en deed de film geen goede zaken. Daarna kon Carax jarenlang geen project van de grond krijgen, behalve een bijdrage aan de verzameling van korte films met de titel Tokyo!, waar het in Holy Motors terugkerende personage Monsieur Merde voor het eerst verscheen. Uiteindelijk besloot de regisseur een aantal van zijn ideeën samen te persen tot één film en dat werd Holy Motors.

De muze en bijna altijd vaste hoofdrolspeler van Carax was vanaf diens eerste film Denis Lavant, die onze lezers ook zullen kennen van o.a. Beau Travail. Hij speelde in drie films variaties op hetzelfde personage met de naam Alex. Hier heeft hij echter niet één maar minstens elf rollen (tien of twaalf afhankelijk van je interpretatie). Of is het één personage die tien anderen speelt? Of allebei? Aan het begin van de dag wordt Mr. Oscar opgehaald per limousine waarin hij zich telkens verkleed om daarna ergens een rol te vervullen.

Dat kan een bedelares op straat zijn, een motion capture acteur voor een computerspel, een vader die zijn dochter van een feestje komt halen, een soort bizar monsterlijke rioolman die bloemen eet en het haar van een model en natuurlijk een huurmoordenaar die het slachtoffer is van zichzelf. Een onsamenhangende warboel is het echter niet geworden, ondanks dat elke rol eigenlijk een nieuwe korte film met zich meebrengt. Het raamwerk van Mr. Oscar verbindt niet zozeer de bizarre segmenten aan elkaar qua plot, maar roept vragen op over wie in onze moderne maatschappij de toeschouwer is en wie wordt bekeken, aangezien er overal camera’s zijn die we niet eens meer opmerken en voor die camera’s Mr. Oscar telkens zijn show opvoert.

Parijs is, zeker in de nachturen, zeer mooi in beeld gebracht. Carax is zijn gevoel voor stijl en zijn scherpe oog voor compositie in al die jaren dat hij nauwelijks film maakte gelukkig niet verloren. Het is erg spijtig dat hij in al die jaren niet meer films heeft kunnen maken, want zijn talent is nog altijd groots, maar het resultaat van al die jarenlange frustratie mag er zeker zijn. Holy Motors is een fascinerende trip door een scala aan ideeën en bespiegelingen, waar af en toe flink ook nog eens flink bij te lachen valt.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , ,


2 Reacties

  1. Verhoeven

    Zoveel zeggen in zo weinig woorden. Mijn complimenten, Kaj!

  2. Kaj van Zoelen

    Dank je!


Reageer op dit artikel