IFFR 2012: Dag 6
Black & White & Sex (2011), Hail (2011), Abrir puertas y ventanas (2011), I Wish (2011)

1 februari 2012 · · IFFR 2012

We zijn over de helft. Opvallend is dat de rijen voor de zalen inmiddels verdwenen zijn. Dat komt niet alleen doordat veel films niet uitverkocht zijn, maar ook doordat iedereen in de laatste minuut de zaal binnen komt wandelen. Sterker nog, een groot aantal mensen lijkt er een hobby van te maken de eerste twintig minuten van de films te missen. Het hoort bij het festival; het zijn waarschijnlijk dezelfde mensen die twintig minuten voor het einde de zaal weer verlaten. Maar gelukkig zijn er ook nog voorstellingen waarbij iedereen wel netjes op zijn plaats blijft zitten.


Black & White & Sex (2011)

John Winter’s Black & White & Sex is een Australische film, over een regisseur die voor zijn film Black & White & Sex een prostitué interviewt. De seksuele spanning die er hangt wordt door middel van de dialogen, de regisseur en de prostitué dagen elkaar psychologisch uit – het wordt een machtsspel waarbij de seksuele spanning hoog wordt opgevoerd. De prostitué wordt gespeeld door acht verschillende actrices, van verschillende leeftijd (en schoonheid); een gegeven dat allereerst wat pretentieus lijkt, maar goed werkt in de film. De film gaat uiteindelijk over veel meer dan enkel het werk van de vrouw – er wordt een universele machtsstrijd gespeeld tussen man en vrouw. Qua opzet en spanning deed de film me denken aan Richard Linklater’s Tape, en dat is een goede zaak.

★★★★½

Hail (2011)

Het eveneens Australische Hail is visueel een van de meest sterke films op het IFFR dit jaar. Extreme close-ups, een montage waarin het bij vlagen niet duidelijk is wat er nou te zien is en een intense, kippenvel veroorzakende soundtrack met veel krakende en ruizige ambient. Een vaak gehoorde vergelijking is die met Gaspar Noé, en daar zit wel wat in. Continu heerst het gevoel dat er iets verschrikkelijks staat te gebeuren. Het verhaal gaat over een wat ouder Australisch stel die op het rechte pad proberen te komen, na een achtergrond vol diefstal en drugsgebruik. Het is een behoorlijk depressieve en grauwe omgeving waarin de kijker wordt gegooid. De film begint, relatief gezien, nog positief – het is echter wachten op het moment dat er iets knapt bij een van de personages. Hail is een erg sterk debuut, maar was wat mij betreft gebaat geweest bij een net wat minder fragmentarische opzet.

★★★★☆

Abrir puertas y ventanas (2011)

Vanuit de ijzige kou buiten in Rotterdam, wanen we ons met deze film plots in de hitte van Argentinie. Drie zussen wonen samen in een huis, hun band lijkt innig, continu liggen zij tegen elkaar aan op de bank niks te doen. Langzamerhand wordt duidelijk dat er wel degelijk sprake is van wrok en afgunst. De liefde, maar ook het verlies van een dierbare – op de achtergrond spelen zaken mee waardoor blijkt dat de relatie een stuk gecompliceerder ligt dan het lijkt. De hitte en de traagheid waarmee het allemaal voorbij gaat zorgen ervoor dat Abrir puertas y ventanas voelt als een roes, die erg fijn is, maar na afloop van de film ook weer echt voor bij is.

★★★★☆

Nana (2011)

Een ‘cruel fairytale’, zo benoemde de regisseuse haar film Nana, en het verhaal laat zich in elk geval zo vertellen. Nana gaat over een 4-jarig meisje, waarvan de moeder uit het verhaal verdwijnt, waarna het meisje alleen overblijft. Het verhaal wordt verteld door de handelingen van het 4-jarige meisje – zij leeft alleen in een huis, steekt elke dag netjes de kachel aan, speelt met haar poppen en leert zichzelf lezen. Een mooi gemaakte film – we kijken echt naar een 4-jarig meisje dat haar eigen ding aan het doen is, hetgeen in het perspectief van het verhaal geplaatst plotseling enorm wrang wordt. Toch stijgt de film ook nergens boven zichzelf uit en hoewel het knap is dat de kinderlijke naïviteit en mate van zelfstandigheid zo boeiend wordt geregistreerd, is de film ook nooit meer dan dat. De ‘cruel fairytale’ lijkt daarom wel mee te vallen – het speelt ergens ver op de achtergrond en lijkt vooral een reden om de zelfstandigheid van een 4-jarig kind te filmen.

★★★½☆

I Wish (2011)

Hirokazu Koreeda is weer terug op het IFFR. Zijn films worden steevast goed ontvangen. Na het indringende Nobody Knows heeft de man zich toegelegd op wat toegankelijker films. Vaak met schattige kinderen in de hoofdrol, in een bitterzoet verhaal. I Wish is daarop geen uitzondering, en lijkt van al zijn films het meest op Still Walking (2008). Over twee broertjes, die apart woning dankzij een scheiding, en elkaar weer willen zien. Het is een mooie, goed gemaakte film, maar ook niet meer dan dat. Koreeda maakt enkel veilig keuzes, en hoe goed I Wish er dan ook uit ziet – meer dan een aangename feelgood wordt het nooit.

★★★½☆


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel