Imagine 2012: Dag 1
Extraterrestre (2011) & Children Who Chase Lost Voices From Deep Below (2011)

19 april 2012 · · Imagine 2012

Het festival is inmiddels van start gegaan. Gisteren opende men met Extraterrestre (besproken in dit artikel), in drie zalen. Één zaal met genodigden, gasten en andere uitverkorenen, twee kleinere zalen met regulier publiek. De uitvalbasis waar de fans, geeks, nerds, filmliefhebbers en dagjesmensen zich verzamelen is dit jaar wederom Kriterion, dat bezit over een grote zaal, en twee knusse zaaltjes. De Night of Terror is, vanwege de grote getalen die daar op af komen, daarom ook niet gepland in Kriterion, maar vindt komende zaterdag plaats in de gigantische “grote zaal” van Tuschinski.

Extraterrestre (2011)

Nacho Vigalondo wordt, op basis van zijn debuut Los Cronocrimenes (winnaar van de grote prijs op Imagine een aantal jaar geleden) en een handvol interessante shorts geloofd als één van de grote genre-talenten van Spaanse bodem. Spanje is sowieso een uitvalbasis voor genre-talent, al richten de meeste Spanjaarden (Paco Plaza, Jaume Balaguero, Alex de la Iglesia, Nacho Cerda, Gonzalo Lopez-Gallego, Juan Antonio Bayona) zich op horror. Zo niet Nacho Vigalondo in zijn tweede film. Extraterrestre is een romantische komedie met een fantastisch tintje.

Ufo’s landen boven Spanje, maar Julio en Julia hebben aanvankelijk niks door. Julio wordt wakker in Julia’s bed, na een one-night-stand. Nu er ruimteschepen boven de stad hangen kan Julio niet weg uit het appartement. Lastig als de echtgenoot van Julia acte de presence geeft, en de stalkende buurman bereid is het overspel te verklappen.

De ruimteschepen zijn incidenteel voor de plot van Extraterrestre. Het plezier en de originaliteit van de film komt voort uit de steeds groter groeiende leugens waarmee Julio en Julia hun huid proberen te redden. Het leugentje om bestwil zorgt voor bizarre situaties, rare wendingen en een heerlijk tegendraads einde. Een klein probleem is dat de originaliteit en klasse van de plot niet geheel overslaat op andere aspecten van de film: het acteerwerk is soms matig, en de humor is lang niet altijd raak. Toch is Extraterreste een geslaagde film, al is het vanwege de basis, en niet vanwege de inkleuring.

★★★½☆

Children Who Chase Lost Voices From Deep Below (2011)

Waar Extraterreste vooral scoort op plot en niet op de kleinere details en finesses, daar is het bij Children Who Chase Lost Voices From Deep Below precies andersom. De nieuwe film van Makoto Shinkai (5 Centimeters per Second) bouwt een overtuigende wereld waarin personage Asuna afdaalt. De wereld waarin Asuna zich begeeft doet denken aan het werk van Ghibli, waarbij ook hier wollige monsters en olijke kinderen samenleven.

Ook overeenkomstig met Ghibli is het putten uit een rijke cultuurgeschiedenis. Agartha, de andere wereld, put stilistische elementen uit allerlei antieke culturen, van de Azteken, tot de Kelten, tot Mongoolse nomaden. De plot zelf leent bij onder andere de Orpheus-mythe, en ook hier staat het accepteren van de dood centraal. De boodschap is hoopvol, maar de emoties blijven helaas achterwege.

Dat heeft veel te maken met de plot en personages: die zijn gewoonweg niet sterk genoeg. De film is constant bezig met het uitbouwen van de wereld, en bepaalde kleine details (zoals de eigenaardigheden van de kat Mimi, en de dagelijkse rituelen van Asuna), maar vergeet een sterke basis te leggen. Asuna wordt nooit meer dan een combinatie van haar persoonlijke tics, en dat komt omdat de plot haar allerlei kanten opstuurt zonder haar stevig te verankeren. En dat geld voor de hele film: Children Who Chase Lost Voices From Deep Below is rijk aan details, heeft een prachtig vormgegeven wereld, maar weet uiteindelijk het niet te vangen in een volledig bevredigend plot.

★★★½☆


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel