Nog enkele dagen en dan is het alweer voorbij. Soms zie je leuke films op dit festival die je daarna echter al snel weer zal vergeten. Maar er zitten altijd wel een paar bij die er met kop en schouders bovenuit steken. Zoals de meesterlijke feministische horrorfilm The Woman, waar mijn gewaardeerde collega Theo op dag 5 al over schreef, of de arthouse science fictionfilm Carré Blanc waar de even gewaardeerde Bram het op dag 3 over had. En helaas zitten er ook elk jaar wel films bij je zo snel mogelijk wil vergeten, en soms kan je die niet vermijden. Maar gelukkig kan de vieze smaak meestal dan meteen weer weg worden gespoeld.

Dernière Séance (2011)

Het kan niet altijd feest zijn. Deze Franse productie is een goed voorbeeld van het type films waarbij je je afvraagt: waarom? Hoe kwam deze door het selectieproces? Volgens de beschrijving op de website van het festival is het er een voor de echte fijnproevers, maar aan mijn smaakpalet was de film niet besteed. Het verhaal over de seriemoordenaar deed me al weinig, maar de simpele Freudiaanse verklaring en de er aan het eind met de haren bijgesleepte vinger naar het publiek van horrorfilms slaat nergens op (en valt in het niet bij de ingenieuze manier waarop dit in Cabin in the Woods gedaan wordt). De gemaakte vergelijking met Peeping Tom is een belediging voor Peeping Tom.

Eurocrime! The Italian Cop and Gangsterfilms That Ruled the ’70s (2011)

De laatste jaren draaide er telkens wel een documentaire op Imagine over een ‘vergeten’ cult genre of regio. Zo was er een docu over Ozploitation en eentje over de Filipijnse filmindustrie. Dit jaar draaide er één over het zogenaamde Eurocrime genre, oftewel de Poliziotteschi, de Italiaanse misdaadfilm van de jaren ’70. In een duidelijk structuur wordt met veel interviews met betrokkenen als Franco Nero, Henry Silva en Enzo G. Castellari het verhaal van dit subgenre verteld. De makers beginnen bij de invloeden en hoe de Italiaanse filmindustrie werkte in die tijd om een helder beeld te geven van hoe het genre populair werd.

Daarna wordt er uitvoerig uit de doeken gedaan hoe de films gemaakt werden, wie de belangrijkste namen waren en wat de kenmerken van het genre zijn, van de gevaarlijke actiescènes tot de misogynie. Er wordt weinig nadruk op specifieke titels gelegd, behalve in het begin even bij enkele grondleggers. Net zoals de makers van de Poliziotteschi hadden de documentairemakers weinig budget, wat waarschijnlijk de nadruk op ‘talking heads’ en stills verklaart in plaats van uitgebreide clips uit de daadwerkelijke films (die zijn ook wel aanwezig, maar de balans had wel wat meer naar clips in plaats van stills en posters gemogen). De persoonlijke smaak van de makers schijnt door als ze bijvoorbeeld Umberto Lenzi als enige regisseur echt apart noemen terwijl een Fernando di Leo er karig vanaf komt met zijn naam ergens onderin het beeld.

De invloed van echte misdaad op de films en de betrokkenheid van de maffia bij de producties komen ook uitvoerig aan bod, wat een aantal van de kleurrijkste anekdotes oplevert. Humor is een terugkerende factor tijdens de vele interviews, net als de geinige animaties die processen verhelderen of anekdotes beeldend maken. De funky muziek die speciaal voor de film werd gemaakt is een mooi imitatie van de muziek van de films. Eurocrime is een redelijk vlotte, zelfs leerzame documentaire over een onderbelicht subgenre Italiaanse films die leuk is voor zowel fans als nieuwkomers.