Imagine 2012: Dag 5
Carré Blanc (2011), The Woman (2011), El Gato Desaparece (2011), Rec 3: Genesis (2012)

24 april 2012 · · Imagine 2012

Het festival biedt niet alleen films, maar ook allerlei andere dingen. Zo woonde ik een interessante lezing over geluid in horror van filmwetenschapper Franca Jonquiere bij. Ook was er een stand-up-show, een masterclass, en volgt er nog een lezing over Spiderman en een interview met de animators van Illuster. Maar het draait toch vooral om de films, met in deze editie twee gigantische meesterwerken.

Carré Blanc (2011)

Een dystopische Soylent Green-achtige samenleving, waarin de levenden geteisterd worden en de doden gegeten, vormt de basis van Carré Blanc. De setting is gelijk herkenbaar, uit honderden andere dystopische films, maar qua vertelling weet deze Franse film op genoeg fronten te verrassen.

De verhaalstructuur van Carré Blanc is namelijk nogal apart qua structuur. Een reeks losse vignettes, waarbij we switchen in tijd, ruimte en personage, vormt de basis van een plot die steeds duidelijker naar voren komt uit de fragmentarische vertelvorm. Uiteindelijk worden alle gaten met cement gevuld, en switcht de film virtuoos tussen gitzwarte komedie en beklemmend drama. De fantastische composities met betonnen architectuur, en het subtiele en beklemmende gebruik van rijders sluiten uitstekend aan op het slim, doch associatief opgebouwde verhaal. Een klein pareltje.

★★★★½

The Woman (2011)

Lucky McKee, zelf een man, staat bekend als een feministische filmmaker. Hij kiest vaak voor sterke vrouwelijke personages en misogynie en seksisme zijn vaak centrale thema’s in zijn horror-films. The Woman is zijn meest uitdagende film tot nu toe, op dit gebied, want hij behandeld hier een van de meest misogyne genres uit de horrorfilm: de “martelporno”.

De hoofdpersoon van The Woman is een verwilderde kannibalistische vrouw, die gevangen wordt genomen door een verknipte huisvader en vervolgens door het hele gezin wordt behandeld als huisdier. De blik van de kijker op “The Woman” verschuift constant, want haar rol in de film is niet geheel evident.

Uiteindelijk ontpopt de film zich tot een essayistische horror, waarbij van de kijker constant gevraagd wordt na te denken over de rol van de vrouw in horrorfilms: als monster, moordenaar, moeder en slachtoffer. Door de rollen in de film constant te laten verschuiven, en “de man” enkel als antagonist op te voeren onstaat er een intelligente doch schokkende film die meer vragen oproept dan beantwoord. De bizarre finale zal te veel zijn voor sommigen, maar The Woman is mede dankzij de finale wat mij betreft de meest gewaagde, gelaagde en geslaagde film van 2012 tot nu toe.

★★★★★

El Gato Desaparece (2011)

El Gato Desaparece staat op het moment van schrijven helemaal onderaan in de publieksstemming. Onterecht, want hoewel El Gato Desaparece geen hoogvlieger is, is het een prima film. Dat het de meest ondergewaardeerde film van het festival is, betekent niet dat de film geen fouten kent. Sterker nog, nog voor de film begint vindt de eerste grote fout plaats, die misschien verklaart waarom de film zo laag in de lijst staat.

De film begint met een disclaimer: “zet je mobiel uit, en verklap niemand de plottwist”. Daarmee schep je verwachtingen. Wat zal het worden? Een naargeestige thriller die onder de huid kruipt? Een mindfuck-film? Niets van dat alles. El Gato Desaparece valt het best te omschrijven als een subtiel psychologisch drama met een kleine, doch ingrijpende wending aan het eind. De film gaat in wezen over een vrouw die opnieuw moet om leren gaan met haar man als deze terugkeert uit een psychiatrische inrichting. Daar komt klein drama uitvoort, en op het laatst wat onderhuidse spanning, die echter wordt opgebouwd met het tempo van een gletsjer. Het is een uiterst subtiele, kleinschalige film, met een klein thrillerelement, maar de film werd in de markt gezet als nagelbijter. De lage publieksscore valt simpelweg te verklaren met twee woorden: verkeerde verwachtingen.

★★★☆☆

Rec 3: Genesis (2012)

De Rec-reeks is een verademing in het hedendaagse filmlandschap. Een filmreeks met sequels die niet enkele een herhalingsoefening van het eerste deel zijn, dat zien we veel te weinig, zeker in het horrorlandschap (voor andere goede voorbeelden, zie de Evil Dead-reeks en Romero’s eerste Dead-trilogie en Mimic 3). Waar deel 1 zich richtte op suspense en deel 2 zich richtte op actie, daar is deel 3 een…. komedie. Nog steeds is er een “zombie”-plaag, nog steeds zijn er bakken vol gore maar de humor wordt veel dikker aangezet.

Dat is ten eerste te danken aan de stijlbreuk: de film is tot bepaalde hoogte een found-footage-film, maar wijkt daarna af door een normale filmstijl te gebruiken. Daardoor krijgt de film een meer glamoureuze aanpak en een grotere focus op actie en humor vanwege de verworven vrijheid. Dat levert fantastische gore-scènes op en een enkele parodie op de vorige films (vooral in het religieuze aspect). Vooral erg fascinerend is de muziekkeuze, waarbij Italo-disco en Spaanse schlagers geplaatst worden boven slachtpartijen. De film schurkt misschien iets te veel richting kolder, maar de film kent ook een aantal dramatische scènes die effectief zijn. Daarmee is Rec3 een uitstekend geslaagd vervolg, die andere kanten op gaat dan verwacht en daardoor overtuigt.

★★★½☆


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel