Klimt (Ruiz, 2006)
Schilderen op het witte doek (3/7): Meer Ruiz dan Klimt

Gustav Klimt veroorzaakte vroeg twintigste eeuw veel controverse in Wenen met zijn uitdagende naaktschilderijen. Als eerste van de Wiener Secession leidde hij een nieuwe kunstbeweging. Hij schilderde bijna uitsluitend vrouwen, met af en toe een landschapje tussendoor. Alleen zijn fascinatie voor vrouwen, al dan niet naakt, komt echter duidelijk naar voren in Klimt van Raúl Ruiz. Er zit nog wel wat in over Klimts ideeën over kunst, maar de Chileense regisseur lapt de conventies van de biopic aan zijn laars en gebruikt eenzelfde structuur als in zijn adaptatie van Marcel Prousts Le temps retrouvé.

Dus dobberen we mee op Klimts herinneringen terwijl hij door tijd en ruimte stapt. Deze stream of consciousness-methode levert niet zozeer een portret van de man op, maar wel een van de tijd en plaats waarin hij leefde. De manier waarop Ruiz het beeld vult met ornamenten reflecteert hoe Klimt dat ook steeds meer deed in zijn schilderijen. Maar eigenlijk is Klimt met al zijn kleuren, sensaties en de vertelstructuur meer een film over het verfilmen van het leven van een kunstenaar dan een film over Klimt zelf. Fans van Klimt kunnen hier allicht weinig mee, maar fans van Ruiz des te meer.


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel