The Holcroft Covenant (1985)
Frankly Frankenheimer (6)

Eens in de zoveel tijd zie je een film van een grote filmmaker met grote namen en een interessant plot en toch kent vrijwel niemand de titel. Zo ben ik behoorlijk bekend (geraakt) met het oeuvre van John Frankenheimer, maar had ik tot voor kort nog nooit gehoord van The Holcroft Covenant, een jaren ’80 spionagethriller met Michael Caine in de hoofdrol. Is deze curiositeit terecht in de vergetelheid geraakt of is hier sprake van onrecht?

Michael Caine speelt Noel Holcroft, een succesvolle aannemer die pardoes naar Zwitserland moet om daar een bankier te ontmoeten die hem een geheim uit het verleden ontvouwt. Het wil namelijk dat Holcroft in bezit is van 4.500.000.000 Dollar, een bedrag dat door zijn vader geniepig op een Zwitserse bankrekening is gezet. Het probleem is echter dat de vader van Noel een belangrijke pion was in het regime van Adolf Hitler en Noel zelf hiervan al zijn hele leven afstand neemt. De bankier weet met een brief Noel ervan te overtuigen dat zijn vader het nog niet zo kwaad bedoelde en het geld wil besteden aan goede doelen, iets wat onder leiding van Noel zal moeten gebeuren – overigens wordt het bestaan van de brief al bekend gemaakt in een intrigerende zwart-wit opening. Hierbij krijgt Noel de hulp van drie andere erfgenamen maar ondertussen zijn er kapers op de kust die moord niet uit de weg gaan.

De premisse van The Holcroft Covenant is fascinerend. Wat gebeurt er als ineens miljarden vrijkomen die ook nog eens van een dubieuze bron komt? Frankenheimer maakt er een vlotte thriller van die meer dan eens totale wending krijgt. De locaties zijn afwisselend waarbij de Amerikaan Holcroft dwars door Europa moet reizen om de andere erfgenamen te vinden en de kwade krachten uit de weg te gaan. Deze slechteriken zijn immers op het geld uit om een nieuw derde rijk ermee te starten, zij het op een veel grotere schaal. En ondanks dat het allemaal tamelijk ongeloofwaardig klinkt, weet Frankenheimer het behoorlijk realistisch en ook vaak serieus te brengen.

Maar ondanks die serieuze noten hier en daar is de film bovenal onderhoudend en bij tijden zelfs onwijs komisch. De film kent vele enerverende actiescènes met achtervolgingen die ijzersterk geregisseerd zijn. Het hoogtepunt van de film is zonder meer een lange achtervolging door de nachtelijke straten van Berlijn. Het is als te doen gebruikelijk bij Frankenheimer met veel gevoel voor stijl gefotografeerd. Daar zijn weer die scheve hoeken en fraaie close ups om nog maar te zwijgen over al die inventieve shots die de film kent. The Holcroft Covenant weet hier en daar ook lachsalvo’s te veroorzaken. Zo is er een ontzettend ongemakkelijke scène waarin Noel een pistool op zich gericht weet en moet bewijzen dat hij goede bedoelingen met de grote zak met geld heeft. Wat had kunnen eindigen als een nagelbijtende tête à tête wordt gebracht met een dosis droge humor waarbij Noel constant hilarische repliek geeft aan de gewapende man.

Het is aan Michael Caine wel toevertrouwd de rol van Holcroft prima neer te zetten. Hij weet de juiste toon aan te slaan en de balans te vinden tussen aan de ene kant de typisch Hitchcockiaanse hoofdrol van een man die geen raad weet met de benarde situatie waarin hij zich bevind en de superspion aan de andere kant. De komische lading die Caine aan de rol geeft werkt ook buitengewoon. En toch is de film vrijwel aan iedereen voorbijgaan. Zelfs de Wikipedia pagina komt niet verder dan een korte plotbeschrijving. Het is erg vreemd gezien de grote namen verbonden aan het project want laat de film ook nog eens een adaptatie zijn van een Robert Ludlum bestseller.

Uiteraard zullen heel veel mensen alle politieke thrillers van Frankenheimer vergelijken met diens klassieker The Manchurian Candidate en dan komt The Holcroft Covenant veel te kort. De plot is soms iets te gefabriceerd en echt grote verrassingen kent de film niet. De soundtrack van Stanislas doet pijn aan de oren en sommige acteurs vallen door de mand. En laten we wel wezen, Frankenheimer was in de jaren ’80 lang niet meer die grote naam die hij in de jaren ’60 was ondanks dat hij toch interessante films in deze periode heeft gemaakt (lees eerder Frankly Frankenheimer artikelen). Toch, als op zichzelf staande thriller is de film zeker de moeite en de obscure status is zeer onterecht. Verwacht geen meesterwerk maar wel twee uur vermaak, spanning en actie. The Holcroft Covenant is een helaas vergeten film die meer aandacht en bekijks verdient.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel