Vendredi soir (2002)
Dansen met Denis (6)

Vendredi Soir is van alle films van Denis die ik heb gezien de intiemste, en samen met 35 Rhums de beste. Ik heb de afgelopen jaren een zwak ontwikkeld voor films die op mooie wijze het stadsleven weten vast te leggen, vooral bij nachte. Ik geniet ervan als een filmmaker aandacht geeft aan de lichten van de stad, dichtbij of juist op de achtergrond. Vendredi Soir heeft ze in alle soorten en maten, en zoveel meer. Het is in principe niet meer dan het verhaal van een vrouw die de avond voordat ze gaat samenwonen een affaire heeft, maar geen samenvatting kan recht doen aan dit sensuele meesterwerk.

Het is vrijdagavond. De zon gaat onder en de duisternis van de nacht daalt over de stad Parijs. Maar dit is niet voor niets de stad der licht: overal gaan lampen en verlichting aan om het duister op afstand te houden. Laure verlaat haar appartement om de volgende ochtend te gaan samenwonen. Het enige wat ze die avond nog hoeft te doen is naar de andere kant van Parijs te rijden. Een file die de hele stad vastzet staat haar echter in de weg. De manier waarop Denis deze verkeersopstopping samen met vaste cinematograaf Agnes Godard vastlegt is een genot voor het oog.

Soms doet het mij zelfs denken aan de oude stadssymfonieën van de jaren ’20, die manier van het observeren van leven in de stad en hoe dat eruit ziet. Vooral het eerste half uur van de film. Daarna komt dit nog sporadisch terug maar ligt de focus elders. Mensen, met kleren en zonder kleren, in die stad. De angst voor de binding en verplichting die samenwonen met zich meebrengt ontmoet het spannende van het nieuwe en onbekende en gaat ermee naar een hotelkamer terwijl de rest van de stad in hun stilstaande auto’s verpietert.

Denis heeft een unieke manier van lichamen filmen, zeker naakte lichamen. Tegelijk sensueel maar niet per se zinnenprikkelend bedoeld. Het maakt de liefdesscènes met het nieuwe koppel tijdens de avond en nacht meer dan alleen prozaïsch, het banale krijgt iets magisch en er is zelfs iets feministisch in te zien. Want de vrouw verliest zichzelf niet in het moment en behoudt altijd de controle over de affaire en haar gevoelens. Sommige mensen zullen misschien klagen dat er eigenlijk niks gebeurt in deze film, maar ondanks dat er inderdaad van een plot nauwelijks valt te spreken is het tegenovergestelde waar.

Bijgestaan door een wederom mooie score van de Tindersticks is dit niet alleen één van Denis’ mooiste films, maar ook de film die het meest een auteursfilm is. Ik schreef eerder dat de hare een cinema van details en momenten is, en die zijn ontzettend belangrijk in deze viering van het tijdelijke en vergankelijke. In het volgende en laatste stuk van deze reeks kijk ik opnieuw naar Beau Travaille, en zal ik zeer goed mogelijk mijn eerdere mening daarover drastisch herzien.

★★★★★


Onderwerpen:


1 Reactie

  1. Olaf K.

    Jajaja, Kai! Prachtfilm dit. Wat je zegt, Denis doet alles net effe anders zodat de gewone standaardscenes opeens bijzonder en heel intiem worden.


Reageer op dit artikel