Weinig subtiele Hollywoodhumor
Remakes(6): Le dîner de cons/ Dinner for Schmucks

25 december 2012 · · Kritiek + Remakes

Dinner for Schmucks (2010)

In mijn remakeserie heb ik al een aantal Hollywoodremakes behandeld en bekritiseerd. Er is echter nog één genre wat door Hollywood uitgevonden lijkt maar ook zeker niet altijd origineel is. Ik heb het over de feelgood komedie. In dit geval Dinner for Schmucks uit 2010 met moderne komediesterren als Paul Rudd en Steve Carell. Een film die eerder al gerecenseerd werd door Bram, en, je raadt het al, ook een remake is.

Het origineel, getiteld Le dîner de cons (1998), is gebaseerd op een toneelstuk en dit is duidelijk terug te zien in deze film. De locatie is voornamelijk het appartement van de protagonist, de gewiekste en niet geheel legitieme zakenman Pierre. Voor hem is het traditie om met een select gezelschap collega’s etentjes te organiseren waar elk een ‘idioot’ dient uit te nodigen. Wanneer Pierre tegen François, die bijzonder gepassioneerd maquettes van luciferstokjes bouwt, aanloopt heeft hij zijn idioot gevonden. Pierre, die plotseling een nogal vervelend fysiek ongemak kent, nodigt vooraf aan het daadwerkelijke etentje François bij hem thuis uit. Door toedoen van zijn nieuwe ‘vriend’ escaleren een aantal van Pierre’s privésituaties in hoog tempo met alle gevolgen van dien.

Le Diner de Cons (1998)

Bovenstaande levert zeker geen perfecte film op. De beperkingen van één locatie maken al snel dat de film en de situaties zichzelf gaan herhalen en daarmee en niet erg lang grappig blijven en ongeloofwaardig worden. Toch levert Le dîner de cons enkele dolkomische situaties op die overduidelijk uit een toneelsetting zijn gehaald. De remake laat dit concept los en is allesbehalve een één-op-één remake van de Franse prent. Deze genomen vrijheid zou mogelijk tot wat verbetering van het origineel, wat op zich dus geen bijzonder goede film is, kunnen leiden. Maar helaas, Dinner for Schmucks is een buitengewoon flauwe en formule-achtige film geworden. Een vergelijk tussen deze twee films toont duidelijk de zwakheden en clichématigheden van de moderne Hollywoodkomedie.

De eerste zwakte en routinematigheid zit in hoofdrolspeler Paul Rudd. Zeker geen dynamisch acteur en dit begint zo langzamerhand tegen hem te werken. Waar zijn Franse evenknie een immorele zak portretteert speelt Rudd, zoals zo vaak, een goedbedoelende fatsoensrakker die ongelukkig in de gegeven situaties terecht komt. In het origineel verdient de protagonist deze situaties, dit is ook deels de boodschap. Zo heeft de Fransman een minnares en komt zijn vrouw hier dankzij de onbeholpen François achter. Paul Rudds personage heeft geen minnares maar een stalkster waar hij ooit in een verleden het bed mee deelde, nog voor zijn huidige relatie. Een moreel te verantwoorden situatie, in tegenstelling tot de mogelijk meer realistische situatie in het origineel. Tevens een situatie zoals we die zo langzamerhand van de gemiddelde dertien-in-een-dozijn-komedie met Paul Rudd kennen. Dinner for Schmucks is hier dus geen uitzondering op.

Dan de idioot. De Hollywoodversie van dit karakter wordt neergezet door Steve Carell. Nu is hij soms best grappig en zelfs een redelijk acteur. In deze film is hij geen van beide. Zijn karakter is vooral irritant, en waar zijn Franse gelijke mij nog af en toe deed glimlachen doet Carell alles veel te overdreven wat maakt dat deze remake qua grappen bijzonder geforceerd aanvoelt. Dit lijkt met name z’n oorzaak te vinden in de gewijzigde invalshoek op het morele vlak. Hetzelfde geldt voor de potentiële minnaar van Rudds vriendin. Waar deze in het origineel gewoon een ex-vriendje is heeft Hollywood een extreem foute kunstenaar uit de kast getrokken die niet alleen tergend slecht acteert maar vooral strontvervelend is. Als klap op de vuurpijl wordt de o zo hippe Zach Galifianakis er ook nog even bijgehaald. Of hij de film redt? Allesbehalve. Alsof de film nog niet flauw genoeg is weet zijn karakter er nog een schepje bovenop te doen.

Dinner for Schmucks (2010)

Een essentieel verschil tussen Dinner for Schmucks en Le dîner de cons is het einde. In het origineel vindt het bewuste diner nooit plaats. Dit is ook niet waar de film, die nog enigszins slaagt als sociale satire, heen wil. In Hollywood echter weet men de verleiding niet te weerstaan om het beruchte etentje wel plaats te laten vinden en als climaxsetting te gebruiken. Het resultaat is een overdaad aan rariteiten en veel te weinig echt grappige momenten. Zoals we gewend zijn krijgen we nog even een duidelijke moraal mee, die, overigens net als in het origineel, expliciet uitgesproken wordt. Stel je eens voor dat de kijker dit niet snapt.

Nee, Dinner for Schmucks is geenszins geslaagd te noemen, laat staan een succesvolle remake. Waar het origineel zoals gezegd nog enige subtiliteit en grappige, realistische situaties laat zien faalt Hollywood andermaal hier iets creatiefs mee te doen. Het origineel lijkt vooral gebruikt als grappig uitgangspunt bij gebrek aan originaliteit. Exemplarisch voor zowel de Hollywoodremake als komedie.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel