Behind the Candelabra (2013)
Het lief en leed van Liberace

6 augustus 2013 · · Kritiek

Steven Soderberghs voorlopig laatste film die de bioscoop moest aandoen zou een relatief goedkope biopic moeten worden over de unieke entertainer Liberace. Maar de ene na de andere studio vond het verhaal over de homoseksuele Liberace “too gay”. Soderbergh zocht zijn heil anders en vond een financier in de gelauwerde kabelzender HBO, verantwoordelijk voor geprezen series als The Sopranos en momenteel de megahit Game of Thrones. Een TV-productie dus, maar eentje die op het filmfestival van Cannes in première ging en daar zo positief werd ontvangen dat de film ironisch genoeg alsnog een wereldwijde bioscooprelease kreeg. Hebben de conservatieve studio’s zich vergist in Behind the Candelabra?

Michael Douglas neemt de verantwoordelijkheid van de flamboyante Liberace op zich en zet een dijk van een rol neer. Maar in eerste instantie worden we geïntroduceerd aan Scott, een door Matt Damon vertolkte filmhonden-trainer die besluit zijn geluk te beproeven in Hollywood waar hij al vrij snel een vurige relatie begint met Liberace, lichamelijk maar ook zakelijk zodra Scott assistent van Liberace wordt. Het lijkt op het eerste oog allemaal koek en ei, maar de eisen van de artiest worden almaar curieuzer. Scott moet extensieve plastische chirurgie ondergaan om een evenbeeld van Liberace te worden en het geruzie tussen de twee neemt ook toe.

Behind the Candelabra moet het vooral van de acteurs hebben die over de gehele linie uitstekend zijn. Douglas steelt de show als Liberace, een over the top vertolking die gelukkig ook genoeg menselijke kantjes kent. Douglas zet Liberace niet alleen neer als de cartooneske pianist/zanger met kandelaar maar ook als een zeer egocentrische en nukkige man. In al dat geweld blijft Damon wat op de achtergrond hangen al valt ook zijn spel zeer te prijzen. En wat te denken van een bijna onherkenbare Rob Lowe als de angstaanjagend gladgestreken plastisch chirurg van Liberace! Het verhaal dat zich rond deze acteurs afspeelt is helaas van een minder niveau en eerlijk gezegd ook niet al te interessant al zijn de achtergronden wel memorabel te noemen. Zo is het met de kennis van nu bijna onwerkelijk om te constateren dat een groot deel van de Liberace fans niet door leek te hebben dat de man homo was.

En om dat laatste punt was het dus allemaal te doen. Het is Soderbergh te prijzen dat hij de thematiek als doodnormaal neerzet, de relatie tussen Liberace en Scott is de gewoonste zaak van de wereld en wordt ook zeer serieus door de twee acteurs gespeeld, van een ongemakkelijk gevoel dat twee heteroseksuele filmsterren naakt met elkaar zoenen is geen moment sprake; exploitatie is al helemaal niet aan de orde en zodoende staan de studio’s die het project verworpen heerlijk voor aap. Het gevoel van ongemak doet zich feitelijk alleen voor zodra de obsessies van Liberace op de voorgrond treden en Scott een belachelijke face-lift moet ondergaan en de meest vreemde kleren aantrekt.

Kitsch is een essentieel onderdeel van Behind the Candelabra, uiteraard en vooral door de aanwezigheid van die bizarre en hoogst opmerkelijke verschijning die Liberace is. Maar ook de gigantische villa van de man speelt een grote rol en er is duidelijk veel aandacht geschonken aan het extreem kitscherige meubilair en de uitzinnige garderobe. Dit is noodzakelijk omdat een zeer groot deel van de film zich binnenshuis afspeelt, Liberace’s onderkomen is soms een wereld op zich waar buitenstaanders niet welkom zijn. Maar het is ook een wereld waar hilarische taferelen zich meermaals afspelen, want buiten enkele duistere tintjes is Behind the Candelabra toch vooral een film van vrij lichte toon. Het is bij lange na niet Soderberghs beste film, maar wel eentje die onderhoudt en een tamelijk getrouw beeld schetst van de opmerkelijke Liberace die in zijn hoogtijdagen als solo-artiest talloze fans voor zich wist te winnen met een campy act maar als persoon lang niet altijd even vrolijk was.

★★★½☆


Onderwerpen: , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Rik Niks

    Een vingeroefening in kitsch, zoals The Great Gatsby dat eerder dit jaar was. In dramatisch opzicht geldt helaas hetzelfde euvel. Het is moeilijk in de overdadige stijl mee te kunnen in het ongewone dramatische verhaal; te ernstig (of te weinig subtiel) om er op een afstandelijk ironische manier van te kunnen genieten, maar te uitzinnig om er emotioneel in op te kunnen gaan. Hoewel Douglas erg goed is, en individuele scènes regelmatig sterk, toch een mindere film van Soderbergh.


Reageer op dit artikel