Breaking Bad: I’m not much of a movie guy
"Granite State" (alfevering 15, seizoen 5)

24 september 2013 · · Kritiek

Het was te verwachten dat Breaking Bad wat gas terug zou nemen na de overdonderende en super-intense aflevering van vorige week. De een na laatste episode is inderdaad een relatief rustpunt, eentje die dient als opzet naar de apotheose van de serie. Het neemt echter niet weg dat ook deze aflevering vol zit met zeer fraaie en soms verontrustende momenten en ontwikkelingen.

Speculaties te over wie nu de mysterieuze man is die achter het stuur zit van de auto die Walt naar een onbekende bestemming brengt. Zou het een mannetjesputter zijn of gewoon zomaar iemand? En wie zou de rol krijgen? Het antwoord is zoals je van Breaking Bad mag verwachten geniaal aangezien een van de beste Amerikaanse karakteracteurs ineens in beeld verschijnt: Robert Forster. En zijn personage neemt een behoorlijk centrale rol in de aflevering met Forster die het zonder enige opsmuk speelt. Nadat Saul naar Nebraska is gestuurd en je er al dan niet vanuit mag gaan dat hij niet in de slotaflevering zal terugkeren, wordt Walt naar New Hampshire gebracht (de bijnaam van die staat is tevens de naam van de aflevering). De scènes tussen Walt en Forsters personage in de berghut waar Walt ‘gestationeerd’ is zijn prachtig ingetogen en behoorlijk emotioneel. Het valt allemaal samen in een schitterende rustige scène waar Walt de man bijna smeekt om iets langer bij hem te blijven waarbij Forster een hele nieuwe dimensie geeft aan het begrip uurloon. We zien Walt langzaamaan aftakelen vanwege zijn ziekte in verschillende stille scènes (je hoort bijna alleen maar het hout branden in de open haard) die zeker gezien de tijdslijn van Breaking Bad wonderbaarlijk zijn. We hebben immers 60 afleveringen gezien met een tijdsspanne van ongeveer anderhalf jaar en in een enkele episode verstrijkt pardoes een klein half jaar.

Ondertussen is er in Albuquerque een hoop gaande met meer verstrekkende gevolgen. Skyler wordt ondervraagd door justitie en feitelijk in een onmogelijke hoek gezet, een beproefd recept in Amerikaanse films en TV-series waarin federale agenten vaak neer worden gezet als ontzettend irritant en harteloos. Kijk maar eens naar die talloze actiefilms waarin een FBI-agent de grote douchebag is die de protagonist(en) tegenwerkt. Ook Breaking Bad heeft blijkbaar een appeltje te schillen met deze koude lui. Het gesprek tussen Saul en Walt aan het begin van de aflevering is wat dat aangaat zeer treffend want Walt denkt dat Skyler buiten schot is, maar niets is minder waar. Hoe dan ook is zij en de kinderen flink de pineut en het kent zijn hartverscheurende messteek in het hart zodra Walt ten einde van de aflevering Walt Jr. via de telefoon hoopt te overtuigen 100.000 Dollar te accepteren. De wijze waarop Walt Jr. te keer gaat – “Why can’t you just die already?” – zorgt ervoor dat Walt geestelijk breekt en bereid is zichzelf over te geven. Gelukkig (tussen haakjes uiteraard) is daar ineens de verschijning van Elliott en Gretchen Schwartz die tijdens een waanzinnig TV-interview met Charlie Rose Walt beschimpen inzake Gray Matter (hiermee helemaal terugkerend naar het eerste seizoen) en we zien Walt prompt weer veranderen in Heisenberg waarna op de tonen van de themamuziek het startschot wordt gegeven voor de aanstormende finale.

Maar de meest interessante figuur van deze een na laatste aflevering was toch wel Todd a.k.a. Meth Damon. Deze vent heeft zich langzaamaan ontpopt tot de ‘nieuwe’ Mike, een trouwe vazal doch ook moordenaar met wie je vreemd genoeg ergens sympathie hebt totdat hij volstrekt doorslaat in maniakaal gedrag. Ga maar na, de lichte grijns die hij toont nadat Jesse tijdens zijn videobiecht tegenover Hank vertelt dat Todd een kind heeft geëxecuteerd is behoorlijk angstaanjagend maar een scène later hoop je alweer dat hij een wit voetje haalt bij Lydia. Het verdict wijst uiteindelijk in de richting van waanzinnige als hij tamelijk uit het niets Jesse’s liefde Andrea door het achterhoofd schiet terwijl de arme jongen moet toekijken. Het is tevens een zoveelste indicatie dat deze serie echt geen hoopvol einde zal kennen. Een einde waar miljoenen mensen reikhalzend naar uitkijken maar ook vrezen. Want laten we wel zijn, wat moeten we doen zonder Breaking Bad?

Enkele korte overpeinzingen:
* De aflevering speculeert er hevig op los dat zowel Saul als Robert Forsters personage niet zullen terugkeren in de finale. Het zou zonde zijn, maar in ieder geval was het afscheid (en korte kennismaking) geweldig.
* Het is interessant dat Walt benadrukt Jack en zijn Nazi-vrienden te willen vermoorden en daarbij de naam Todd uit de weg gaat. Zou het hiermee kunnen dat Vince Gilligan het aandurft Todd te sparen, in ieder geval wat Walts toorn betreft?
* Mocht het ooit van een Breaking Bad drinking game komen, dan weten we in ieder geval dat Dimple whisky van de partij moet zijn. En hoe meesterlijk dat Walts ‘galgenmaal’ niet opgedronken wordt en dat je mede door de muziek opgezweept wordt mee te leven met de laatste queeste van een serieus zware crimineel?
* Veel verder speculeren heeft niet veel zin, want Breaking Bad lijkt met de slotaflevering werkelijk alle kanten op te kunnen gaan en het zou niet verbazingwekkend zijn als de speelduur het uur passeert om alles af te ronden.
* Voor wie het nog niet wist: Breaking Bad heeft aardig wat Emmy’s binnen gesleept, onder meer voor Anna Gunn maar ook voor beste drama-serie. En dan te bedenken dat deze laatste acht afleveringen pas voor volgend jaar gelden. Vul het maar in zou ik zeggen, al was de Emmy voor Jeff Daniels‘ hoofdrol in The Newsroom erg schrijnend voor de keuzes die de jury hier en daar maakt.


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel