Breaking Bad: It’s always the desert
"Confessions" (aflevering 11, seizoen 5)

27 augustus 2013 · · Kritiek

Zelden is er een televisieserie zo lang en stelselmatig weggekomen met zoveel slechtheid dan Breaking Bad. Neem de afgelopen aflevering maar weer, eentje die toepasselijk de naam “Confessions” draagt want het zit er vol mee. En volgens beproefd Breaking Bad-recept kennen ze verrassende en duistere twisten. Het helpt dat voor de derde keer op rij het een uitstekende aflevering betreft.

Net als de eerste twee afleveringen van de afscheidsronde kent ook aflevering elf van seizoen vijf – of aflevering drie van seizoen zes zo je wilt – een pre-titelsequentie die eigenlijk los van de rest van het vertoonde staat. Het is een fijne teaser waarin Todd tegenover zijn Nazi-vrienden pocht over de complexe treinroof van een eerdere aflevering. Opvallend daarbij is dat hij de moord van het jochie buiten beschouwing laat, een misdaad die waarschijnlijk nog wel een rol zal gaan spelen later dit seizoen. Maar misschien nog belangrijker – al weet je dat met deze serie nooit – probeert Todd contact te zoeken met Walt, een voicemail die er al dan niet voor zou kunnen zorgen dat Walt weer zijn oude streken zal oprapen. En van wie was dat bloed dat een van de neo-Nazi’s van zijn schoen smeert? Is het een restant van het bloedbad in de woestijn? Of gaat Breaking Bad helemaal overboord dat er misschien iets verschrikkelijks is gebeurd met de serveerster die we vlak ervoor zagen? Duidelijk is in ieder geval dat ze in New Mexico zijn met kwaad in de zin.

Wat na de titels volgt zijn meerdere klassieke en zeer typische Breaking Bad scènes. De verwachte en reikhalzend naar uitgekeken confrontatie tussen Hank en Jesse is minimaal en wordt voortijdig afgebroken door Saul, zat je een week op bijna niets te wachten en wat volgt is minstens zo verrassend. Er is een intense discussie tussen Walt en Skyler aan de ene kant en Hank en Marie aan de andere kant, in dit geval over de toekomst van Walter Jr. En dat in een Mexicaans restaurant! De lichte komedie die in de scène is verweven maakt het nog absurder dan de hele situatie al is. En dan volgt Walts bekentenis, eentje waarin zijn donkere zijde nog gitzwarter wordt dan deze al was. De ingeving om Hank in de drugsaffaire te betrekken als zijnde de grote man achter de handel is briljant, vooral omdat Hank er via Marie achterkomt dat zijn operatiekosten met drugsgeld gefinancierd zijn. Hank lijkt hiermee nu schaakmat te staan. Maar daarmee is Walt nog niet klaar, ook Jesse wordt weer hevig bespeeld en naar goed gebruik gebeurt dit in de geliefde woestijn. Het is misschien wel Aaron Pauls ultieme moment van glorie, de reeks aan emoties die hij opeenstapelt in enkele minuten is wonderbaarlijk eindigend met een omhelsing die je bijna kan vergelijken met de legendarische knuffel des doods tussen Michael Corleone en Fredo, zulke verstrekkende gevolgen lijkt het te hebben.

Een groot pluspunt van de aflevering is dat we lekker veel scènes krijgen te zien met Saul en zoals zo vaak is hij hilarisch en wordt hij door anderen als een lulletje rozenwater weggezet. Het maakt alleen al het vooruitzicht op een spin-off serie rondom zijn personage de moeite. Het is ook erg fijn dat Walter Jr. meer in het verhaal wordt betrokken, het zal razend interessant worden aangezien hij zich als feitelijk het enige nog overgebleven personage met goede bedoelingen in zich weet te onderscheiden. Jesse is al afleveringen lang van het padje en de climax van “Confessions” belooft niet veel goeds, Skyler lijkt ook langzamerhand ver weg te zakken en Marie maakte met een enkele opmerking in het restaurant een volledig duistere draai. En toch, toch blijf je sympathie voelen voor al deze zeer dubieuze personages. Het is een groot compliment waard aan maker Vince Gilligan en de acteurs dat we zo gefascineerd blijven en niet kunnen wachten op weer talloze verschillende wendingen.

Enkele korte overpeinzingen:
* Een ding weten we zeker: het zal Jesse niet lukken om het huis van de familie White volledig in de hens te steken. Dat is iets dat de flashforward duidelijk heeft gemaakt. Wat we uiteraard niet weten is of Jesse het niet zal aandurven of dat hij in of buiten het huis een zoveelste confrontatie aan zal moeten gaan met Walt. Of Skyler. Of Walter Jr.
* En is Jesse de persoon achter de Heisenberg tag en daarmee ook het feit dat het huis leeg is? Je hoeft immers niet een compleet huis te vernietigen doch flinke schade aan te richten met pyromaan gedrag.
* Wat wederom opvalt is de kracht van stilte, ook “Confessions” zit bomvol met momenten waarin personages nadenken of verbouwereerd zijn. Het effect is iedere keer ontzettend effectief.
* Was de vluchtauto waar Jesse uiteindelijk niet instapt daadwerkelijk als zodanig bedoeld of is Jesse aan een executie ontsnapt? En komt Saul nu in diepe problemen omdat Jesse weg liep, iets waar hij op hamerde dit niet te doen?
* De aanwijzingen dat het vermoorde jochie van de treinroof nog een rol zal spelen lijkt duidelijker en duidelijker. De pre-titelsequentie deed dit al vermoeden en we zien verderop in de woestijn een tarantula krioelen, net als in de al eerdere naar gememoreerde aflevering omtrent de treinroof.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel