Carrie (2013)
De zoveelste overbodige remake

6 november 2013 · · Kritiek

Wat moeten we toch met al die horror-remakes en of horror-vervolgen? Al jarenlang worden we getrakteerd op een nieuwe variant van een (moderne) klassieker, met zeer wisselend succes. Regelmatig zijn het luie films, puur om geld op te brengen en dan ook nog eens minder eng of intens dan het origineel. De nieuwste toevoeging is Carrie, een contemporaine kijk op Brian De Palma’s gelijknamige film uit 1976 dat weer gebaseerd was op een boek van Stephen King. En wederom vraag je je af waarom deze remake bestaansrecht heeft.

Wie het origineel gezien heeft (en de meesten zullen dat wel) zal weinig verrast zijn over het scenario van Carrie aangezien het vrijwel exact gelijk is aan dat van het origineel. Buiten enkele hedendaagse technologische tintjes is het ongeveer de identieke film en daarom zo ontzettend overbodig. Het levert een vreemde spagaat op, want deze Carrie is absoluut geen slechte film maar eentje die domweg nooit gemaakt had hoeven worden. Het is ook een tamelijk brave remake, in tegenstelling tot bijvoorbeeld eerder dit jaar Evil Dead of Maniac durft Carrie niet ver te gaan qua bruut geweld en ook qua thematiek neemt de film geen stappen. Dat laatste punt is vooral een tegenvaller als je weet dat regisseur Kimberly Peirce (die toch al weinig titels op haar naam heeft staan) verantwoordelijk was voor het aangrijpende Boys Don’t Cry. Verwacht van Carrie echter geen harde aanklacht tegen misogynie, religieus fundamentalisme of de pestcultuur.

Qua casting zit de film erg vreemd in elkaar. Ten eerste is daar Chloë Grace Moretz als het titelpersonage en ze is een rare keuze voor de rol. Sissy Spacek was in het origineel zeer geloofwaardig als de tragische Carrie White, maar Moretz is ondanks dat ze prima acteert teveel een wonderschone actrice wiens haar in de war zit. Het wordt echt zichtbaar tijdens de beroemde prom-sequentie waar je bijna zou denken dat bij het zien van Carrie ze niet schuchter naar het schoolbal gaat, maar op de rode loper staat: ze is ineens een filmster, geen doelwit van alles en iedereen om haar heen. Julianne Moore doet ontzettend haar best om de rol van Piper Laurie te overtreffen, iets wat eigenlijk vanaf het eerste moment onmogelijk is. Moore staat in feite synoniem voor deze remake, haar rol als doorgedraaide fundamentalistische moeder is zeker niet verkeerd maar in het licht bezien van het origineel volstrekt overbodig omdat ze niets toevoegt aan de eerdere vertolking.

Het enige waar de remake zich mee kan onderscheiden is de technologische kant. De hartverscheurende vernedering die Carrie in de douches van de gymzaal ondergaat wordt ditmaal gefilmd met een smart-phone en op het internet gegooid. Het is een aardige vondst al zijn de gevolgen zeer voorspelbaar en daarmee ook een beetje stupide wetende dat tieners beter zouden moeten weten hoe om te gaan met dit soort beelden (en vooral het verwijderen ervan). De special effects zijn uiteraard veel beter en maken het dat Carrie’s krachten veel extremer zijn, ze kan kleine en grote objecten laten zweven en zelfs een complete weg doen splitsen door er op te stampen. Het is een van de weinige keren dat de makers echt met iets nieuws en origineels weten te komen.

Carrie is een vrij treurig voorbeeld van de obsessie met remakes. Zijn er slechtere films te vinden die dan wel een remake zijn of een vervolg? Absoluut. Sterker nog, Carrie is voor een horror-remake zelfs bovengemiddeld maar je bent veel beter af het origineel (nog) eens te kijken. Carrie brengt vrijwel niets nieuws en is ondanks de sterke aspecten verbazingwekkend overbodig. Het is nu alleen te hopen dat ook Hollywood eens doorkrijgt dat domweg herkauwen weinig soelaas biedt.
★★☆☆☆


Onderwerpen: , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Grote verschil tussen deze film en die van De Palma is toch wel de manier waarop Carrie haar wraak uitvoert. In de ’76 film kan ze zichzelf en haar krachten niet beheersen en is het mystieke gevolg het einde van een duister sprookje. In de remake beheerst ze haar telekinese gave al veel eerder veel meer, oefent ze er mee en handelt ze doelbewust en moordlustig tijdens de climax. Ze is zelfstandiger en heeft meer, uhm, ‘agency’ (wat is het juiste Hollandse woord daarvoor ook al weer?) en de climax had daardoor veel meer weg van een moderne schietpartij zoals we die kennen van de afgelopen vijftien jaar dan de mystieke horror van De Palma’s versie. Of de film daarmee echt wat te zeggen heeft over pestcultuur en de gevolgen daarvan durf ik zo niet te zeggen, maar anders/nieuw is het wel.


Reageer op dit artikel