Confessions Among Actresses (1971)
Jammen met Yoshida (4/4): Nu

Confessions Among Actresses

Ik had oorspronkelijk besloten deze reeks te beëindigen met Confessions Among Actresses omdat ik nieuwsgierig was naar waarom Yoshida, zo laat in zijn carrière, ervoor koos om zo ver af te wijken van zijn zwart-wit breedbeeld esthetiek waar hij terecht beroemd om was. Het blijkt dat dit misschien wel de perfecte keuze was. Yoshida combineert de niet gecentreerde composities van Eros + Massacre (1969) met de klassiekere kunstzinnige kadrering van zijn eerdere werk en blijkt opnieuw ook uitstekend met kleuren overweg te kunnen. Waar hij in breedbeeld de acteurs marginaliseerde door ze naar de rand van het kader te duwen, gebruikt hij hier muren, plafonds en huishoudelijke voorwerpen om grote delen van het beeld te verduisteren.

Deze esthetische keuzes vormen een geheel met de thema’s van de film, die constant speelt met het idee van acteren, de blik van de camera en bekeken worden. Er zijn verwijzingen naar Bergman en All About Eve (1950), maar toch is de film duidelijk van Yoshida met het spel met structuur, ambigue motieven en personages en de besliste indruk dat er veel meer gaande is in de film dan op de oppervlakte zichtbaar is. Als Eros + Massacre ons deed onderzoeken hoe we naar films kijken, stelt Confessions Among Actresses ons de vraag: Wat betekent het om actrice te zijn?

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses

Confessions Among Actresses


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel