De drinkende en biddende Texaan
De sterren van Stone (3): W.

W. (2008)

Vorige week schreef ik over Nixon (1995), Oliver Stone’s biografie over de Amerikaanse president. De filmmaker lijkt in zijn element wanneer hij regeringsleiders uit zijn geboorteland mag portretteren. Zo maakte hij in 2008 een film over George W. Bush, die tijdens het schieten van deze productie nog aan de macht was. Het feit dat de film zulke recente gebeurtenissen toont maakt dat een breed publiek bediend kan worden. Dit publiek zal het ontbreken van een einde dan wel op de koop toe moeten nemen.

Stone trapt af in het Witte Huis en toont ons een Bush (Josh Brolin) in overleg met zijn staf met daarin een paar aardige vertolkingen van onder andere Colin Powell (Jeffrey Wright), Condoleezza Rice (Thandie Newton) en Dick Cheney (Richard Dreyfuss). We zien hoe hij het gevaar vanuit Afghanistan wil benoemen na de aanslagen van 11 september 2011. Bush lijkt de inhoud van de discussie bepaald niet relevant te vinden en wordt hiermee nogal oppervlakkig en dom neergezet. Dat hij het meest gepassioneerd is over een gebed ter afsluiting van de vergadering is veelzeggend.

Ook het pretzel-incident, waarmee de oud-president het nieuws haalde toen deze versnapering hem bijna noodlottig werd, wordt door Stone aan ons getoond. Waarom? Dat lijkt moeilijk te beantwoorden. Deze scène blijkt na afloop toch weinig functie gehad te hebben, behalve het dom en klunzig neerzetten van zijn protagonist. Hiermee verraadt Stone dat hij geen fan lijkt te zijn van George W. Bush.

Zoals te doen gebruikelijk blikt Stone terug en toont hij ons beelden uit de studententijd van Bush. We zien een jongeman die naast een stevige borrel ook honkbal apprecieert en perfect in het corporale Texaanse studentenwereldje lijkt te passen. Al snel vindt Bush jr. zijn grote liefde in Barbara (Elizabeth Banks), die ondanks zijn problematische gedrag, veelal te wijten aan alcoholmisbruik, in de toekomstig president haar grote liefde gevonden heeft. Later, vlak voordat jr. zijn vader gaat ondersteunen in zijn campagne, vindt hij steun in het geloof en weet onder invloed van zijn dominee de drank in de fles te laten.

W. (2008)

Het belangrijkste punt uit deze periode echter, lijkt de relatie die George W. met zijn vader heeft. Bush sr. (sterk neergezet door James Cromwell) ziet zijn zoon vooral als nutteloze zuiplap en heeft meer vertrouwen in zijn andere zoon Jeb als zijn politieke protegé. Wanneer jr. vaderlief een paar jaar later ondersteunt in de presidentsverkiezingen blijkt hij over een natuurlijk charisma en een zekere politieke intelligentie te beschikken. Iets wat hem later het presidentsschap op zou leveren.

Inhoudelijk echter, lijkt George jr. toch weinig in zijn mars te hebben. Zijn drive om oorlog te voeren in Irak wordt door Stone verklaard vanuit een enorme geldingsdrang ten opzichte van zijn vader. Zo verweet jr. zijn vader eerder al een gebrek aan daadkracht gedurende de Golfoorlog en denkt hij het karwei af te moeten maken. Dat Dick Cheney het met de president eens is komt vooral door het feit dat er in Irak heel veel olie te vinden is. Een bijkomstigheid waar George Jr. nauwelijks over na lijkt te denken. Hij stort zich liever in gebed alvorens over te gaan tot oorlog.

Behalve de vader-zoon-relatie lijkt Stone toch te weinig te doen met het karakter en de achtergrond van Bush jr. De filmmaker is duidelijk geen fan van deze president geweest. We zien hem voornamelijk etend, drinkend en als een domme, eigenwijze stijfkop die al grappend en grommend inhoudelijke vragen en discussie uit de weg gaat. Misschien ligt het simpelweg aan Bush zijn karakter maar de film schreeuwt bij vlagen om meer diepgang zoals een film als Nixon dat wel heeft.

Toch scoort deze film een voldoende. In de eerste plaats zet Josh Brolin een ‘levensechte’ Bush neer. Daarnaast is het toch de kunde van Stone, die toch een aantal uitstekende films op zijn palmares heeft staan, wat maakt dat de film technisch onderhoudend genoeg is om de kijker te plezieren. Wat wel ontbreekt is een bevredigend einde, wat uiteraard te wijten is aan het feit dat er nog geen einde was gekomen aan de ambtstermijn van Bush ten tijde van productie. Wellicht als Stone een jaartje of tien had gewacht, en de gebeurtenissen beter in perspectief had kunnen plaatsen had deze film het niveau van Nixon kunnen halen. Nu is het slechts een tussendoortje geworden. Vermakelijk genoeg weliswaar maar W. zal niet erg lang beklijven.


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel