De evergreens van Wong Kar-Wai
Een top tien titels (2/2)

6 mei 2013 · · King Hong + Lijst

Wong Kar-Wai

Vroeger had ik weinig op met de films van Wong Kar-Wai, zoals sommige lezers en leden misschien wel weten. Maar na een herevaluatie van zijn oeuvre maart jongstleden ben ik toch enigszins een liefhebber geworden van de regisseur uit Hong Kong. Mede daarom besloot ik voorafgaande aan de release van zijn elfde film deze week, The Grandmaster, om zijn tien eerdere films in een top tien te gieten. De nummers zes tot en met tien werden afgelopen vrijdag gepubliceerd (ook onder andere in het kader van onze Hong Kong themamaand), vandaag volgt de absolute top van Wongs werk:

2046

5. 2046 (2004)

Wongs ultieme auteursfilm, een soort samenvatting van het voorgaande decennium. Niet alleen is het een vervolg op In The Mood for Love, thema’s, personages en acteurs uit eerdere films keren ook terug. Daardoor is de film wellicht een lichte teleurstelling, want het is niet Wongs ultieme of beste film. Daarvoor is hij te ambitieus, hoe vreemd dat misschien klinkt. Door alles te willen wordt net te weinig bereikt. Aan de andere kant is niet geschoten altijd mis, en Wong schiet misschien hier en daar mis maar ook veel raak.

Happy Together

4. Happy Together (1997)

Samen met de hieronder genoemde nummer één de film waarin Wong en Doyle hun jaren negentig stilistische experimenten het verst doorvoeren en de conclusie van een losse trilogie over de zoektocht naar en het ontbreken van connecties en liefde in de moderne wereld. Dit keer niet in Hong Kong maar in Argentinië, maar toch speelt de overdracht van Hong Kong van Groot-Brittannië naar China een rol op de achtergrond. Een gevoel van spijt en verlies overheerst de film, vooral in plotloze passages waarin Wongs talent voor het sfeervol combineren van beeld en muziek naar voren komt.

Chungking Express

3. Chungking Express (1994)

Dat talent was al vanaf zijn eerste film enigszins zichtbaar maar kwam hier pas echt naar voren, waarin popnummers als klassieke thema’s bij elk personage passen en op die manier herhaaldelijk worden toegepast. Twee verschillende verhalen over liefde, relaties en eenzaamheid, bijna geheel losstaand en daardoor juist elkaar becommentariërend. Het is de film waarin Wongs stijl volwassen wordt en hij daar eindelijk echt goed gebruik van weet te maken. En samen met Fallen Angels is het zijn grappigste film, wat niet zo vreemd is omdat die film oorspronkelijk als één derde van Chungking Express geschreven was.

In the Mood for Love

2. In the Mood for Love (2000)

Na de experimenteerdrift van de jaren negentig is dit de eerste film van de “oudere” Wong. Stilistisch niet minder indrukwekkend en visueel even prachtig, zo niet prachtiger, maar wel iets minder avontuurlijk. Het is een zeer romantische film, maar eigenlijk eentje die beter alleen gekeken kan worden omdat het volledig om subtiel verlangen gaat en niet om vervulling. En om de jurken van Maggie Cheung, zoals Rik Niks al eens beschreef. Elk stuk kleding, shot, en muziekkeuze is hier zo precies gekozen (in tegenstelling tot wat Bram Ruiter ooit over de film schreef) dat het haast beklemmend wordt, en daarmee de stemming van de personages in bepaalde gedeeltes van de film héél goed overbrengt. Tegelijk is er juist ook een vrijheid en ademruimte in de precisie van Wong, die zoveel communiceert met beelden en juist door dingen weg te laten.

Fallen Angels

1. Fallen Angels (1995)

Daarentegen is dit juist Wongs meest speelse film, waarin hij meer verschillende stijlvormen en filmtechnieken gebruikt dan in enig ander film in zijn oeuvre. Waarin het moderne Hong Kong het wazigst is, het benauwendst, het intiemst en het donkerst (bijna de hele film speelt zich ‘s nachts af). En eigenlijk ook het leukst, vooral dankzij de maffe rol van Takeshi Kaneshiro maar ook dankzij de warmte die van de zucht naar connectie van alle personages uitgaat. Men zegt wel eens dat Wongs films als geweldige popsingles zijn, en daar is deze film samen met zijn voorganger het beste voorbeeld van. Chunking Express is de aandacht trekkende A-kant, en Fallen Angels de iets gewaagdere B-kant. Waarbij gezegd moet worden dat dit geen gecalculeerde commerciële rommel is maar heel oprechte, gevoelige, exquis gemaakte en bijna tijdloze pop is.


Onderwerpen: , , , , , ,


3 Reacties

  1. Olaf K.

    Leuk! Zit er wel heel anders in geloof ik. Blueberry nights straf onderaan bijvoorbeeld :)

    5. As tears go by
    4. In the mood for love
    3. Days of being wild
    2. 2046
    1. Chungking Express

  2. Kaj van Zoelen

    Ha, dat is inderdaad weer een flink andere lijst. :) Ben ik toch benieuwd wat je zo leuk/mooi vindt aan zijn eerste twee. :)

  3. Olaf K.

    Het iets op het spoor zijn, geloof ik. Het voelt allemaal heel fris, en dan komt in Days… Doyle er nog bij. Het raadselachtige, onbestemde neemt toe, en dan komt Chunking Express en is het feest compleet. Ik moet bekennen dat ik Fallen angels nog eens moet herzien, want dat is in feite het verst doorgevoerde experiment.


Reageer op dit artikel