De Indientjes 2013 – Beste Film

Wie de Indientjes-categorieën afgelopen dagen gevolgd heeft, zal een aantal van de nominaties voor de belangrijkste eretitel, Beste Film, al aan hebben zien komen. Een film als The Master heeft vrijwel heel 2013 de gemoederen bezig gehouden, en ontbreekt dan ook niet op de lijst van Salon Indien. De ruimte is echter beperkt, dus hebben er ook vele favorieten moeten sneven. Welke film mis jij? Welke film is jou dit jaar het meest bijgebleven?

It’s Such A Beautiful Day (Don Hertzfeldt)

It’s Such A Beautiful Day op één enkele wijze beschrijven is onmogelijk. Het is een lyrische, poëtische film over de schoonheid van kleine, alledaagse dingen. Het is een snoeiharde komedie met droogkomische observaties. Het is een intens kijkje in het hoofd van een hallucinerend hoofdpersoon. Het is een familiegeschiedenis over de ultieme disfunctionele familie. Het is een episch, mythologisch verhaal dat duizenden jaren beslaat met een doodnormale hoofdpersoon. Het is een pijnlijk intiem drama over een terminaal zieke man. Het is een melige verzameling bonte personages met een onbetrouwbare verteller die deze introduceert. Het is een avant-gardistisch vormexperiment geïnspireerd door Stan Brakhage. Het is een simpele animatie met stokpoppetjes. Het is een film die je doet rollen van het lachen. Het is een film die je de stuipen op het lijf jaagt. Het is een film die je meerdere malen tot tranen roert. Het is een film die je een hernieuwde blik geeft op je eigen leven. Het is dit alles gecombineerd, maar toch ook weer niet precies een combinatie van deze dingen. Het is één van de beste films aller tijden.
Theodoor Steen

The Grandmaster (Wong Kar-Wai)

Wong Kar-Wai nam zes jaar de tijd om zijn elfde film te maken, en dankzij de prachtige cinematografie (met een gemodificeerde doch kenmerkende Wong stijl) en choreografie is het één van zijn mooiste geworden. Velen gingen hem voor en faalden, maar Wong slaagt er werkelijk in het spirituele aspect van de martial arts als manier van leven en denken in beelden uit drukken. Daarom vertelt hij het verhaal van Ip Man en de andere grootmeesters in de film ook evengoed door middel van de fantastisch gechoreografeerde gevechten (gecoördineerd door niemand minder dan Yuen Woo-ping) als met zijn script. Die actie is spectaculair en oogstrelend, en de jarenlange training van de acteurs in hun specifieke vechtstijl betaalt zich dubbel en dwars uit. De sfeervolle en indrukwekkend impressionistische visuele stijl past perfect bij de elliptische vertelstijl en hoe Wong meer met beelden en beweging dan met woorden zegt.
Kaj van Zoelen

Frances Ha (Noah Baumbach)

Het is een boude uitspraak, maar 2013 was een ongehoord topjaar voor film. En dan te bedenken dat enkele meesterwerken nu al in het buitenland te zien zijn, maar pas in de eerste maanden van 2014 in Nederland te zien zullen zijn. Dat laatste neemt niet weg dat ook zonder deze aankomende titels 2013 voor Nederlandse bioscopen een heus genot was. Niet zozeer de blockbusters of films met grote namen op het affiche, maar juist het kleinere werk. Een van die parels is Frances Ha, een uit het leven gegrepen komisch drama over een onberekenbare jonge vrouw die in New York, Sacramento, Poughkeepsie en Parijs haar hectische en onvoorspelbare bestaan richting probeert te geven. In nog geen anderhalf uur toont regisseur Baumbach ons een wonderschoon kijkje in haar leven met werkelijk prachtige en sfeervolle zwart-wit beelden. Frances Ha is ook echt een film van deze tijd en generatie: de onzekerheid over werk, woning en toekomst. Maar ook een wereld die grenzeloos is, eentje waarin verschillende culturen elkaar moeiteloos vinden en door elkaar heen bestaan. Sommigen zullen de film afdoen als hipster (inmiddels zo’n vage term dat iedere eraan gegeven betekenis hol is), maar daarmee doe je Frances Ha schandalig tekort. Het is een klein meesterwerk dat zich uitermate leent voor herkijk om de nuances te ontdekken en het leert ons eens te meer dat zwart-wit cinematografie alles behalve een relikwie van vervlogen tijden is. Maar bovenal is Frances Ha dé film die me in het fraaie filmjaar 2013 het meest heeft aangegrepen en het dichtst tot mijn ziel is gekomen.
Erwan Ticheler

The Master (Paul Thomas Anderson)

There Will Be Blood (2007) is dan misschien Andersons meesterwerk, The Master is een goede tweede. The Master levert op alle fronten een briljante film, zoals we bij beste regie, muziek, acteur en cinematografie reeds hebben besproken. Het is zo’n film waar mij ook na vele kijkbeurten nog telkens nieuwe dingen opvallen. Van de bizarre maar psychologisch scherpe momenten die Anderson creëert, tot de eindeloze hoeveelheid rake trekjes die de acteurs in de mimiek en gedragingen van hun personages stoppen. En zoals ik al eerder besprak bij Beste Script vormt de film een meesterlijke afrekening met Scientology-oprichter L. Ron Hubberd. Één van de dingen die me het meest fascineert is hoe de film zijn gehele speelduur een uiterst vervreemdend, ambivalent gevoel weet op te roepen. De hoofdpersonages Freddie Quell en Lancaster Dodd zijn labiele personen. Ze kunnen niet aarden in de Amerikaanse samenleving die na de Tweede Wereldoorlog weer direct verder lijkt te gaan alsof er niets is gebeurd. De enige manier om te kunnen functioneren is om zich goeddeels af te sluiten van de buitenwereld door een schijnwereldje met een geheel eigen logica te creëren, een wereldje waarin structuur wordt geboden en alles helder is. Voor mij als toeschouwer wordt dit wereldje steeds absurder, maar de hoofdpersonages lijken juist weer meer controle over hun leven te krijgen, zij het misschien slechts tijdelijk. Er zijn weer momenten van rust en plezier. Wanneer hun houvast dreigt te worden ondermijnd, zowel door mensen binnen als buiten de groep, moet de orde hersteld worden en krijgen Quell en Dodd iets kwaadaardigs over zich. The Master gooit mij heen en weer tussen empathie en walging.
Arjen

Before Midnight (Richard Linklater)

Tja, alweer negen jaar na het perfecte Before Sunset (2004) kon een vervolg eigenlijk alleen maar tegenvallen maar de drie-eenheid Linklater, Delpy en Hawke flikt het weer. De twee voorgaande producties waren zo goed, zo natuurlijk gespeeld en zo verfrissend in het cinematische landschap dat de lat hoog lag. Tevens was het einde van Before Sunset zo goed dat een vervolg wel heel erg sterk moest zijn om hier niet aan af te doen. Deze hoge verwachtingen zijn met verve ingelost. Hoe? Door logischerwijs door te gaan op waar het negen jaar geleden stopte. Jesse en Céline zijn inmiddels een gezin met kinderen geworden. Deze levensfase schijnt een interessant licht op hun leven en relatie. Wanneer de twee in Griekenland naar een hotelkamer ‘gestuurd’ worden, worden alle frustraties tentoongespreid. Het gevolg is een ruzie die de halve film beslaat maar waarin de dialogen zo scherp zijn en de acteerprestaties zo echt voelen dat je je bij vlagen in een documentaire waant. Tegen het einde betrapte ik mezelf erop (alweer) op het puntje van mijn stoel te zitten. Mijn verwachtingen waren ingelost. Before Midnight is een perfect slotstuk van mogelijk de best geschreven trilogie ooit.
Hendrik de Vries

Pain & Gain (Michael Bay)

2013 was het jaar van de genotszoekers en het klatergoud, zoals ik er hier al uitvoeriger op in ging. Zelfs de ‘Euro-Oscar’ ging dit jaar naar een film uit deze categorie: La Grande Bellezza. Mij fascineerde deze hoos aan films mateloos; als tegenhangers van de idealistisch bevlogen helden à la Lincoln en Bin Laden-jager Maya, zagen we zwakkelingen die met vals spel een succesvollere versie van zichzelf probeerden te ontdekken. Menselijk, al te menselijk. Het is vooral het zelfbedrog, het verraad aan de eigen persoonlijke integriteit dat steeds weer te herkennen is. Nergens zo sterk als in het bombastische Pain & Gain, waar drie fitnessfreaks elke vorm van devotie (aan een natuurlijke spiermassa, aan de Here, aan de Amerikaanse Droom) overboord gooien om het via de oneigenlijke snelweg naar succes te proberen. In het verlengde daarvan brengt deze satirische actiekomedie me als ‘kritische’ filmkijker enigszins in gewetensnood. Is deze catchy gemaakte en eenvoudig te consumeren ingrediëntenlijst van explosies, geweld, grappen en babes (Yolanthe!), eigenlijk niet ook een vlucht in gemakzuchtig genot?
Rik Niks


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


13 Reacties

  1. Olaf K.

    Dank voor de indientjes, gasten. Heb genoten.

  2. Rik Niks

    Tot uw dienst! Welke winnaars zou jij aanwijzen?

  3. Olaf K.

    Poeh, effe denken. Actrice: Gerwig. Acteur: Toni Servillo. Beste moment: dat meisje in die taxi en die oma die staat te wachten, uit “Like someone in love”. Beste cinematografie: Leviathan. Beste script: Baumbach & Gerwig. Beste muziek: Grande bellezza (heel afwisselend en steeds passend). Beste regisseur: Miguel Gomes. Beste film: La grande Bellezza. Zoiets? Mijn topdinges staat hier overigens: http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2013/12/cinema-in-2013-olaf.html

  4. Rik Niks

    Interessante bespiegeling op de tv-serie, en mooie lijst(en). Ik ga zo langzamerhand geloven dat ik met het aan me voorbij laten gaan van Frances Ha toch wat gemist heb…

  5. Hendrik De Vries

    Goeie lijst inderdaad, ga snel Apres Mai kijken. Ook goed om te lezen dat je Salon Indien even aanhaalt :).

    Je hebt Spring Breakers aan je voorbij laten gaan?

  6. Olaf K.

    Kijk nog steeds regelmatig op deze site. Heb ook weer een schat aan tips door die indientjes gekregen. Hoogtepunt van het jaar was jullie zeer uitgebreide coverage van IFFR wat mij betreft. Dat is ook wel echt een dingetje voor mij: die festivals. Als ik mijn eindjaarslijst bekijk, dan zie ik in feite gewoon een volkskrantlijst. Ik zie veel te weinig buiten de bekende paden. Ik ga 1x naar Leiden, omdat ik toevallig tijd heb, en zie daar drie goede films in het American indie programma. Ik moet maar gewoon meer naar die festivals, hoe druk mijn baan ook is, want het is echt de moeite. Dat straalde ook van die IFFR coverage van jullie af.

    Oh, spring breakers wel gedaan ja:

    https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10201622605266180&set=a.2049619399339.2130125.1210101778&type=3&theater

  7. Kaj van Zoelen

    Op dat festival zag ik o.a. Apres Mai, en ik denk dat de reden waarom ik het er nooit meer over had was dat die bij mij juist in de tegenvallers rij zou komen. Had net L’eau froide gezien, en na die superbeleving viel deze “sequel” nogal tegen… wil ‘m ooit nog wel eens een keer proberen, maar eerst meer in het oeuvre duiken van Assayas. De teller staat nu pas op 4.

    Wat betreft series en arthouse: Treme.

  8. Olaf K.

    Die teller bevat vast “Irma Vep”. Da’s nog steeds mijn favoriet van hem.

    Treme staat hier klaar :)

  9. Kaj van Zoelen

    Toevallig deze maand nog gezien, inderdaad een heerlijke film. Na de film die ik net noemde wel de favoriet van de vier ja. :)

  10. Erwan

    Fijn overzicht, Olaf. Die oudere films vermelden is ook erg fijn, heb het zelf in het verleden ook weleens gedaan en misschien in januari ook wel zo’n toplijst maken. Qua tegenvallers zijn we het lekker met elkaar oneens, maar daar is niets mis mee uiteraard. Qua documentaires kan ik zeker Narco Cultura aanraden en als TV-serie absoluut Rectify (seizoen twee begint ergens in 2014 en het eerste seizoen was ‘sechts’ zes afleveringen dus je bent zo bij).

  11. Olaf K.

    @Kaj
    L’eau froide heeft dan weer Virginie he..

    @Erwan
    Het de hele dag met elkaar eens zijn, daar wordt niemand vrolijker van. Ja, mijn moeder. Dank voor de tips! Rectify klinkt interessant.

  12. beavis

    Fin Août, Début Septembre ook zeker gaan zien dan!

  13. Kaj van Zoelen

    Maggie > Virginie. Maar Irma Vep heeft niet die fantastische lange feestpartij.


Reageer op dit artikel