De Indientjes 2013 – Beste Moment

La Grande Bellezza

Door filmprijzen uit te delen over een filmjaar kom je automatisch op categorieën als beste film, acteur of regisseur uit. Niet minder belangrijk in de filmbeleving van de SI-redactie het afgelopen jaar is het filmmoment van 2013. Welke scène heeft de meeste indruk gemaakt? Deze sequentie staat in sommige gevallen los van de beste film voor de redactie, maar dit zal Tweede Kerstdag blijken. Wederom stellen we de vraag: In hoeverre kun je je vinden in onze keuzes?

Gangs of Wasseypur / La Grande Bellezza – Long Take

Ik ben een ontzettende fan van long takes, shots die lange tijd aangehouden zonder dat montage er bij aan te pas komt. Het liefst minutenlang en het hoeft echt niet super gecompliceerd te zijn. Kijk bijvoorbeeld eens naar de long takes in Dr. Strangelove (1964) waarin Stanley Kubrick minutenlang een statisch shot aanhoudt terwijl de acteurs hun gang gaan. Ik kon dit jaar niet kiezen tussen een zeer gecompliceerde long take en een geniepig eenvoudige dus geef ik ze allebei hun ereparade. Het Indiase gangster-epos Gangs of Wasseypur begint met een onwijs lang shot waarin een grootschalige bestorming van een huis wordt gevolgd met veel geren, geschiet en geschoten in verschillende ruimtes. Maar wat schetst de verbazing na een uurtje of vier verder in de film? Het shot keert terug maar nu nog een minuten langer, het geheel duurt maar liefst een minuut of acht waarin we vooral het centrale personage volgen die voor de schutters vlucht en van huis naar klimt, rent en springt. Het is verschrikkelijk complex en soms welhaast onmogelijk geconstrueerd doch in een aangehouden shot. Hoe anders is de aftiteling van La Grande Bellezza dan! Ja, de aftiteling. Na ruim twee uur nachtelijke taferelen gevolgd te hebben in het bohemiaanse Rome sluit de film af met een zeer verrassend rustpunt. De camera is geposteerd op een boot en we zien niet alleen de rivier Tiber maar ook de prachtige huizen die eromheen een voor een passeren. En alsof dat nog niet genoeg was vliegen ineens allemaal vogels op, zien we een groepje nonnen op een van de fraaie bruggen staan en dat alles op prachtige klassieke muziek. Het is een schitterend slotstuk en eentje waar je echt voor blijft zitten.
-Erwan Ticheler

It's Such a Beautiful Day

It’s Such A Beautiful Day- Laatste akte (“Till the stars go out”).

Het beste moment in (wat mij betreft) de beste film van het jaar duurt bijna tien minuten. Het is de gehele laatste akte, waarin hoofdpersoon Bill, in wezen een stokpoppetje, een hernieuwde levensvreugde vind als hij beseft dat hij zijn laatste dagen ingaat. Na een ontroerende ontmoeting met zijn demente vader beleeft Bill alles intenser en verandert de film in een mythologisering van de mentaal instabiele hoofdpersoon. Bill blijft leven, eeuwig zelfs, en de poezië en emotie die Hertzfeldt weet te halen uit de permanente uitstelling van het sterven van zijn terminale hoofdpersoon werkt cathartisch. Als je een grootschalig mythologisch einde dergelijk persoonlijk aan weet te laten voelen dan ben je een groots regisseur. Als je je publiek tot tranen kan brengen met een stokpoppetje ben je een groots animator. Allleen al vanwege die laatste tien minuten behoort It’s Such a Beautiful Day één van de beste films aller tijden.
-Theodoor Steen

Spring BreakersSpring Breakers – ‘Look at my shit’

Voor mij is een goed filmmoment een iconisch moment, en geen was er dit jaar zo iconisch als Aliens’ ‘Look at my shit’-monoloog in Spring Breakers. Het tart de wetten van de originaliteit weliswaar niet, zo sleets is het gepoch over bezit immers in de gangstarap. Maar binnen de logica van de film is het de scène waar veel samenkomt. Alien staat als een hogepriester op zijn ‘USS-Enterprise’-altaar (‘That ain’t a fuckin’ bed; that’s a fuckin’ art piece’) bijna een mantra te verkondigen, met als repeterende frase ‘Look at my shit’. Er worden haast spirituele krachten toebedacht aan een leven dat uitsluitend uit bezit en genot bestaat. Ja, Spring Break is een waarlijk spiritueel oord, als we het meisje Faith mogen geloven. Gek genoeg slaagt Kormine er door zijn poëtische stijl in dat gevoel nog aannemelijk te maken ook. Geen harde satire, maar een spel met vele stijlmiddelen, die van een banale inventarislijst als deze monoloog zomaar een pakkend gedicht maken.
-Rik Niks

Drug WarDrug War – Dubbele Agent

Eén van de beste films van het jaar bereikte onze reguliere bioscopen helaas niet. Johnnie To’s Drug War was alleen op het IFFR te zien begin 2013. Zonde, want één scène uit deze film kiezen als de beste was niet makkelijk. Ik had net zo makkelijk voor de politie-inval van de fabriek in Erzhou kunnen gaan, want To is een meester in het filmen van actiescènes. Maar de sequentie waarin de politiekapitein Zhang Lei twee drugsdealers moet naspelen om telkens met de ander een afspraak te maken is minstens even bijzonder. Sowieso een masterclass qua effectief camerawerk, montage en belichting, maar ook van hoe met simpele gegevens meesterlijk spanning op te wekken. Die niet alleen komt van zijn dubbelrolspel, maar ook van het bijna ontdekken van een surveillance camera in de ene scène en een gedwongen overdosis cocaïne in de andere. Vernieuwend is het misschien niet, maar toch is het pure filmkunst van een meester die zijn vak verstaat.
-Kaj van Zoelen

The MasterThe Master – First Informal Session

Waar de meeste mensen Lancaster Dodd zouden herkennen als een fantast en charlatan is de labiele, neurotische, geestelijk gebroken Freddie Quell al snel onder de indruk wanneer hij de man met snor ontmoet zittend in zijn badjas. Lancaster is al even gefascineerd door wat zijn nieuwe, perfecte onderzoeksobject zal worden. Dit leidt niet veel later in de film tot mijn favoriete filmmoment van 2013 wanneer Dodd Quell voor de eerste maal onderwerpt aan een al even intense als bizarre pseudo-psychiatrische sessie. De scène is perfect geschoten, gemonteerd en geacteerd. Je ziet Joaquin Phoenix als Quell en Phillip Seymour Hoffman als Dodd aan elkaar gewaagd zijn en elkaar opstuwen zoals alleen twee acteurs van dit niveau dat kunnen. Je voelt de personages psychisch verstrengeld raken in een bizarre intieme band die de rest van de film centraal zal staan: Quell als geestelijk slaaf en Dodd als meester, maar beiden zijn evenzeer afhankelijk van elkaar. De homo-erotische spanning die de twee heren zitten te sublimeren is te snijden. Samen werken ze naar een catharsis waarna Quell voor het eerst in jaren in een vredige staat verkeert. Alles bij elkaar een genot om naar te kijken.
-Arjen

La Vie d'AdeleLa Vie d’Adèle – De ontmoeting tussen twee exen in het café

Over het favoriete moment van het afgelopen filmjaar heb ik geen moment getwijfeld. Werkten de inmiddels beruchte seksscènes tussen Adèle en haar vriendin eerder nog op de lachspieren, de functionaliteit van deze vleselijke liefdesuitbarstingen wordt in die fantastische scène tegen het einde in één klap duidelijk. Adèle en Emma zijn inmiddels uit elkaar en besluiten na een tijd van geen contact weer af te spreken. De confrontatie tussen de twee ex-geliefden laat je perfect invoelen hoe sterk de aantrekkingskracht tussen twee mensen kan zijn en tussen deze twee vrouwen is. In deze geladen en beladen setting spatten de twee dames van het scherm en de spanning is voelbaar tot het bijna ongemakkelijk wordt. De ontlading van deze spanning overrompelt en liet mij met een brok in mijn keel achter. Deze ontmoeting maakt duidelijk hoe goed deze film in elkaar zit en hoe je als kijker in de relatie tussen de twee vrouwen geïnvesteerd hebt. Ja, dit fragment heeft veel indruk gemaakt en zal daarmee de meest indrukwekkende herinnering aan filmjaar 2013 worden.
-Hendrik de Vries


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


3 Reacties

  1. beavis

    omdat jullie de vraag weer stellen, zal ik em proberen te beantwoorden, hoewel dit altijd een lastige is, momenten zijn toch vaak ook goed, juist in context van een hele film

    nog een terzijde: Had cool geweest om het “look at my shit” moment uit Spring Breakers te vergelijken met de identieke scene uit The Great Gatsby…

    ik browse weer even door mijn favorieten van dit jaar:
    – Pedaldance (de scene met de schuin gegroeide boom)
    – The World’s End (korte grap over in de lucht pratende bellers, een stukje satire over mobiele telefonie dat ik al tijden graag wou zien, maar tot dan toe eigenlijk had gemist)
    – Post Tenebras Lux (de sauna/club scene is er eentje die de film op scherp zet, net zo memorabel als de prachtige openingsscène, alleen hoor je daar iedereen positief over terwijl deze voor veel mensen uit het niets komt, onaantrekkelijk en (dus?) overbodig is)
    – La Grande Bellezza (het uitzoeken van een rouw-jurk inclusief de begrafenis van de jonge schrijver. veel sleuteliger komen scenes in het midden van een film niet ;))
    – Captain Phillips (de laatste scene met een getraumatiseerde Tom Hanks gaf de film voor mij echt een puntje extra)
    – The Hobbit: The Desolation of Smaug (de barrel ride was hier wel tot een actie-cinematografisch hoogtepunt gemaakt, vergelijkbaar met de trein-rit uit The Lone Ranger… stukjes puur entertainment die gelijk ook wel iets bloedeloos geven aan de film door de karakters te reduceren tot cartoon-figuren… maar zowel technisch en puur om wat ze zijn kan ik er toch wel erg van genieten. En dan had the Lone Ranger het cartoon-element nog beter in zijn verhaal geïntegreerd dan the Hobbit, waarbij het vooral het over-enthousiasme is van Peter Jackson die voor bepaalde stijl-keuzes zorgt)

  2. Kaj van Zoelen

    De trein-rit in The Lone Ranger vond ik toch een stuk spectaculairder dan de achtervolging in Hobbit. Maar dat zou best eens kunnen komen doordat ik bij die laatste meer bezig was met naar de HFR te kijken en de 3D HFR dan dat ik de film aan het beleven was… Maar goed, als ik voor een actiescène was gegaan, dan was ik zoals gezegd voor eentje uit Drug War gegaan. :P

  3. beavis

    the lone ranger miste alleen nog al die coole “kill gags” van jackson :)


Reageer op dit artikel