De Indientjes 2013 – Beste Muziek

Inside Llewyn Davis

Gisteren zagen we op dag één van De Indientjes de beste regisseurs van het afgelopen filmjaar voorbijkomen. Vandaag worden de beste films als het gaat om hun soundtrack bekendgemaakt. Wat bepaalt nou of een geluidsband de beste van het jaar is? Uit onderstaande beschouwingen blijkt dat een ieder hier andere maatstaven voor hanteert. Kun je je niet in onze keuzes vinden? We horen graag welke film er volgens jou tussen had moeten staan.

Inside Llewyn Davis

Voor het kiezen van een goede soundtrack heb je twee keuzes: of je gaat voor het kiezen van een goede (instrumentale) score, en dan zou mijn keuze gevallen zijn op de atmosferische geluidstapijten van Gravity, of je gaat voor de film die het beste gebruik maakt van bestaande popnummers. In dat geval steekt Inside Llewyn Davis met kop en schouders boven de rest uit. De nummers zijn integraal voor de plot, en de vele liedjes over afscheid schijnen een licht op het vluchtgedrag van het hoofdpersonage. De mindere nummers op de soundtrack worden in de film zelf ook ontmanteld als minder geslaagde uitingen van folkmuziek, en die zelfbewustheid zorgt ervoor dat de soundtrack van Inside Llewyn Davis niet alleen zeer divers is, maar ook geld als een representatie van een gehele muziekstijl. Voor mensen die onder de indruk zijn van de muziek in de film geld de soundtrack dan ook als een prima introductie om verder te gaan zoeken in de Greenwich Village scène, en het is dan ook passend dat de soundtrack (op de aftiteling) besluit met één van de grootheden uit die omgeving, die overigens hoofdinspiratiebron was voor Llewyn: Dave van Ronk, met zijn Green Rocky Road. En al even daarvoor hebben we een andere grootheid (en conccurrent) van Llewyn Davis kunnen herkennen, maar daarvoor moet je de film zelf zien.
-Theodoor Steen

Tabu

Tabu

Muziek is spijtig genoeg een van de eerste elementen van een film die naderhand bij mij in de vergetelheid duikelt. Zelfs van mijn favoriete films dit jaar staat me hoegenaamd niets meer bij van de muziek. Uitzondering is een mij verder wat minder geliefde film: Tabu. Door de verstilling van de film wordt de sfeer des te meer bepaald door de muziek. Die is dan weer van klassieke eenvoud, daarmee de sfeer van een stillefilmvertoning oproepend, dan weer van ouderwetse popsongs, voor het melancholische gevoel. Naast wat Portugese kost is het Phil Spector dat de klok slaat; eenvoudige liefdesliedjes die aan het primaire gevoel van verliefdheid appelleren. Liefde en muziek, zo’n beetje het enige wat voorhanden was voor deze personages in koloniaal Afrika.
-Rik Niks

Gangs of Wasseypur

Gangs of Wasseypur

Het is geen traditionele Bollywoodfilm met zang en dans, maar Gangs of Wasseypur zit wel vol met muziek. Maar liefst 25 nummers werden voor de film gecomponeerd door Sneha Khanwalkar, dat dan weer wel volgens traditie. Sommige daarvan worden toch in het vijf uur durende epos door de personages opgevoerd, maar wel geheel diëgetisch op feestelijke aangelegenheden en niet als in een musical. Eén van de hoogtepunten daarvan is het huwelijk in de tweede helft van de film, waar de schoonmoeder van de bruid zingt over het historische lijden van de mensen in de regio. Eén ander hoogtepunt is een groot feest in de gevangenis in het eerste deel, waarbij de muziek van de gevangenen ook dienst doet om een ontsnappingspoging te verhullen. De non-diëgetische liedjes op de geluidsband geven ondertussen regelmatig (en soms op humoristische wijze) commentaar op het verhaal, de personages en hun acties. Zo is Gangs of Wasseypur verre van een Bollywoodmusical, maar wel ontzettend (en functioneel) muzikaal.
-Kaj van Zoelen

The Master

The Master

De samenwerking tussen meesterfilmer Paul Thomas Anderson en de veelzijdige muzikant Jonny Greenwood (Radiohead) moest eigenlijk wel een vervolg krijgen na There Will Be Blood (2007), een film die zich niet alleen onderscheidde dankzij P.T.A. en Daniel Day-Lewis, maar ook zeker Greenwood. De lijn wordt in The Master geniaal doorgetrokken met een modern klassieke score die minstens zo hypnotisch, afwisselend en wonderschoon is als de illustere voorganger. Zo is er het prachtig voortkabbelende ‘Alethia’, maar ook het dreigende en imploderende ‘Baton Sparks’ waarmee de film opent. Als klap op de vuurpijl passeert Ella Fitzgerald ook nog even de revue. Het fijne aan de soundtrack is dat het ook los van de film een fascinerende luisterervaring oplevert aangezien het meer is dan enkel filmmuziek, dit is moderne klassieke muziek van de bovenste plank dat in het Concertgebouw niet zou misstaan.
-Erwan Ticheler

Pitch Perfect

Pitch Perfect

“Shorty get down, good Lord…” Nooit gedacht dat ik plezier zou beleven aan een chickflick over een groepje studentes die pogen een zangwedstrijd te winnen die draait om bewerkingen van bekende pophits. Dat de film hier toch in slaagt is niet alleen te danken aan het script, dat cliché thema’s en een standaard plotformule toch de nodige charme weet te geven en vele malen grappiger is dan je zou mogen verwachten. Ook de muziek speelt een erg belangrijke rol. Zoals vooraf is te voorspellen, gaat Pitch Perfect over een aantal meiden die flink van elkaar verschillen maar erachter komen dat ze samen toch een prima combinatie vormen. De ander blijkt toch niet zo raar als de eigen vooroordelen doen geloven. Dit wordt natuurlijk ook uitgedrukt in de muziek: net zoals de door Anna Kendrick gespeelde hoofdpersoon aanvankelijk, heb ik niets met die legio verschillende, veelal tenenkrommende pophits. En net als haar heb ik me geprobeerd te verzetten, maar samengevoegd tot mash-ups en a capella close harmony gezongen moet ik toegeven dat zelfs nummers van Miley Cyrus en Bruno Mars ineens eigenlijk toch onweerstaanbaar catchy zijn.
-Arjen

Pitch Perfect

Spring Breakers

Hoe kies je de film van het jaar met de beste muziek? Voor mij geldt dat het horen van nummers uit een bepaalde film je meteen aan deze kunnen herinneren en dit in grote mate bijdraagt aan de filmbeleving en de waardering voor de muziekkeuze. Voor afgelopen jaar bijvoorbeeld bracht het horen van I Follow Rivers van Lykke Li mij meteen weer terug naar La Vie d’Adèle. Toch is er een film die, eveneens gebruik makend van bestaande nummers, meer krediet verdient wat mij betreft en dat is Spring Breakers. Alleen de opening al met Scary Monsters van Skrillex zet letterlijk de toon voor misschien wel de meest vindingrijke en overrompelende film van het jaar. Wanneer het hoogtepunt van de film vervolgens onder een ballade van Britney Spears plaatsvindt val ik net zo hard van mijn stoel van het lachen als dat ik onder de indruk ben. Spring Break, bitches!
-Hendrik de Vries


Onderwerpen: , , , , , , , ,


2 Reacties

  1. beavis

    ik kan wederom La Grande Bellezza toevoegen aan de lijst!

  2. Rik Niks

    Wees gerust, La Grande Bellezza komt nog wel een keer aan bod in de komende lijsten!


Reageer op dit artikel