De Indientjes 2013 – Beste Acteur


Onze filmprijzen zouden niet compleet zijn zonder het in het zonnetje zetten van de mensen die voor de camera hun werk doen. Vandaag de beste acteurs, al dan niet filmsterren die wij aanbidden om hun klasse en vermogen zich helemaal bloot stellen terwijl duizenden, zo niet miljoenen naar je kijken. 2013 was geen misselijk jaar als het gaat om acteerwerk met verrassende nieuwe namen en spectaculaire comebacks, zeker als je enkele overbekende spelers voor lief neemt en verder kijkt dan je neus lang is.

Bobby Sommer – Museum Hours

Het is verbazingwekkend dat Bobby Sommer, het hart van Museum Hours, nooit eerder geacteerd heeft. Het schept geen verbazing dat zijn rol als Johann, deels op zijn eigen leven gebaseerd is. Zowel Johann als Sommer hebben lang gewerkt als bandmanager, en er zijn meer momenten in de film die doen vermoeden uit het leven gegrepen te zijn. Dat doet echter niets af aan de acteerprestatie van Sommer, die met zijn prettig lome timbre, en zware Duitse accent, de kijker als suppoost door de film heen loodst. Hij weet alle facetten van Johann bij elkaar te houden en dat is geen geringe klus, aangezien Johann niet alleen een alleman moet zijn waar elk lid van het publiek zich mee kan identificeren, maar eveneens fungeert als verteller, kunsthistoricus, “regisseur”, de ultieme einzelganger, een verre vriend, een goede buur en zeer specifieke persoon met een compleet eigen (deels gesuggereerde) geschiedenis. Dat Sommers al deze rollen met verve vervult, en van scène tot scène als kameleon zijn personage aanpast aan de wensen van regisseur Jem Cohen zonder zijn personage uiteen te laten vallen of te laten verworden tot een volledig symbolisch plotelement kan met recht een wonder heten.
-Theodoor Steen

Denis Lavant – L’étoile du jour

Denis Lavant is met zijn typisch Franse rotkop al lang een van Frankrijks beste acteurs. De muze van regisseur Leos Carax werd vorig jaar alom geprezen voor zijn elf(!) rollen in Holy Motors, maar ook dit jaar had hij weer een prachtrol in het weinig geziene (alleen op het IFFR te zien in Nederland) L’etoile du jour van debuterend regisseuse Sophie Blondy. De zielige clown die verliefd is op de mooie dame van een verlopen circus is hem op het lijf geschreven. In zijn dromen danst hij met Iggy Pop, die zijn geweten belichaamt. Na het vuurwerk van Holy Motors is dit een minder opvallende rol in een kleinere film, maar daarom nog niet minder groots.
-Kaj van Zoelen

Toni Servillo – La grande bellezza

Als charisma een erkend acteurskenmerk is, dan is Toni Servillo in La grande bellezza zonder meer een van de beste rollen die we in 2013 zagen. Met zijn koele afstandelijkheid waar een intelligente observator achter schuil gaat, wentelt zijn Jeb zich in ironische vrijblijvendheid. Vermakelijk voor zover ze zijn gevatte oordelen over het lege elitemilieu betreffen, maar eerder tragisch als het op zelfreflectie aankomt. Servillo’s gebeeldhouwde trekken lenen zich niet voor uitbundig dramatisch werk. Wel voor sluimerende tragiek achter een zelfbewuste façade, die kleur krijgt in de kleine momenten dat z’n image er even niet toe doet.
-Rik Niks

Joaquin Phoenix – The Master

Commodus in Gladiator, Johnny Cash in Walk the Line en menig glansrol in kleinere films als Two Lovers. Dat Joaquin Phoenix kan acteren was bekend. Helaas bleef het een paar jaar stil rondom de acteur. Er mag dus met recht gesproken worden van een comeback met zijn rol als de getroebleerde Freddie Quell in The Master, mogelijk de beste rol van zijn carrière. Hij speelt de onberekenbare, verslaafde op zijn benen schommelende oorlogsveteraan met elke vezel in zijn lichaam. Met zijn eigengereide trekken, wankelend tussen afhankelijk en onafhankelijk van Lancaster Dodd vult hij zijn tegenspeler perfect aan en geeft hij deze tevens het nakijken met zijn prestatie. Wanneer je als acteur meer indruk maakt dan Philip Seymour Hoffman kom je van enorm goede huize. Gelukkig gaan we de komende tijd weer meer van Phoenix zien, een periode die dus wordt ingeleid met de beste mannelijke acteerprestatie van het jaar.
-Hendrik de Vries

Tye Sheridan – Mud

Kind/tiener-acteurs zijn regelmatig problematisch in films, dan wel omdat ze over-hysterisch hele scènes om zeep helpen of domweg (nog) niet de ervaring of klasse hebben films naar hun hand te zetten. Een tamelijk zeldzame traktatie is Jeff NicholsMud waarin we voor de verandering eens een groep jonge acteurs de sterren van de hemel zien spelen. Schijnend middelpunt is Tye Sheridan die de hoofdrol van de film op zich neemt en het fenomenaal doet. Al dan niet geholpen door de herrezen Matthew McConaughey stijgt Sheridan naar grote hoogte en toont hij een breed palet aan emoties. Hoogtepunt is zonder meer tamelijk tegen het eind van Mud wanneer zijn personage (Ellis geheten) er emotioneel helemaal doorheen zit en tegenover Mud (McConaughey) totaal leegloopt. Het is een uiterst fraai staaltje acteerwerk dat door merg en been gaat. Maar ook non-verbaal is Sheridan een waar genoegen, zeker omdat hij een deel van de film eenzaam ronddwaalt. Het is te hopen dat er voor Sheridan een lange en succesvolle carrière in het verschiet ligt, het begin is er in ieder geval.
-Erwan Ticheler


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


4 Reacties

  1. beavis

    Had deze nog even overgeslagen, behalve in the Master en La Grande Bellezza waren er misschien ook niet veel interessante rollen voor mannen…? In de meeste films die ik zie zijn het of licht overdreven typetjes of stoïcijnse figuren, met Ben Affleck wellicht als beste voorbeeld in To the Wonder, perfect voor de film, maar niet bepaald een wereldschokkende performance… of misschien ben ik afgeleid door andere zaken :)

    Toch vielen er een aantal die nog niet genoemd zijn zeker op, zoals:

    Tom Hanks als Captain Phillips
    Miles Teller in The Spectacular Now
    Robert Wieckiewicz in de titelrol van Walesa, Man of Hope

    met als runners-up:

    Chris O’Dowd the Sapphires, vind een mooie balans tussen drama en comedy, en is op beide vlakken even sterk
    Elijah Wood in Maniac verdient wellicht nog een shout-out
    Ton Kas zeker ook, in hoeveel films zat hij wel niet? Zijn rol in Matterhorn is misschien het best, maar hij speelt uiteraard toch ook wel vooral typetjes… maar goed, hij viel me positief op :)

    En mijn award gaat naar Caleb Landry Jones die Antiviral overtuigend draagt op fragiele schouders. (En ook in Byzantium viel hij nog op, weer een double-whammy :) en dat voor een acteur die ik voordien nog eigenlijk nergens van kende!)

  2. theodoor steen

    The Spectacular Now is ook een goede rol ja. Miles Teller viel me eerder zeer positief op in het erg sterke Rabbit Hole en het erg matige Footloose (de remake). Die kerel heeft een toekomst.

    Caleb Landry Jones is inderdaad waar ik aan denk bij een double Whammy dit jaar. Overtuigde volledig als schuchtere, termiaal zieke, ielige tiener in Byzantium, en sinistere, permanet zieke, ielige divisie-manager in Antiviral. Ziek en ielig passen bij hem, dus, maar binnen dat beperkte kader wist hij totaal verschillende rollen neer te zetten. En dat is erg knap, gezien het vergelijkbare bronmateriaal voor zijn personage.

  3. beavis

    Rabbit Hole en Footloose beiden nog niet gezien, maar ik denk dat het die toekomst inderdaad ook wel goed zit. one to watch

  4. Kaj van Zoelen

    Voor zijn compleet tegenovergestelde rollen in Gangs of Wasseypur en The Lunchbox had ik ook heel goed Nawazuddin Siddiqui kunnen nomineren.


Reageer op dit artikel