De meest controversiële film ooit
The Dirty Thirties (5): Ecstasy (1933)

Ekstase (1933)

De naam van deze reeks artikelen slaat met name op Hollywoodproducties die in de vroege jaren 30 nog niet onderhevig waren aan de Hays Code en daarmee bol mochten staan van het geweld, racisme en met name promiscuïteit. Voor de film die waarschijnlijk het meest ‘dirty’ was in deze periode zou men toch naar Europa moeten afreizen. Om precies te zijn naar Oostenrijk waar Gustav Machaty’s Ecstasy (1933) vandaan komt. Een beruchte film, maar valt er naast de kuise belevenissen van de personages nog meer te beleven waar je als kijker warm voor loopt?

‘The most talked about picture in the world’ zo leest de slogan voor deze film. Een productie die anno 1933 niet alleen vrouwelijk naakt in beeld bracht maar ook seksscènes toonde. Alleen de extatische gezichten van de twee bedrijvige geliefden, en dan met name die van de 19-jarige Hedy Lamarr, werden in de beruchte sequenties weergegeven en waren genoeg om flink wat controverse teweeg te brengen. Het kwam zelfs zo ver dat de toenmalige Paus deze film veroordeelde.

De Roomse heiligheid zal deze film zeker niet op filmische kwaliteiten in de ban gedaan hebben. Ook als dit wel het geval was geweest had hij er misschien goed aan gedaan om dit oordeel te vellen. Naast de historische relevantie is er namelijk bitter weinig wat deze film het kijken waard maakt. De eerste tien minuten van Ecstasy dacht ik met een stille film te maken te hebben totdat er mondjesmaat over wordt gegaan op een poging tot dialoog. En hier is waar het al mis gaat. De acteurs zijn duidelijk niet bedreven in verbale activiteiten voor de camera, want wanneer er gesproken wordt waan je je in een voorleessessie.

Kennelijk was de regisseur zich hiervan bewust want het schijnt dat hij de focus op gezichtsuitdrukkingen heeft willen leggen. Een duidelijk verschil met Hollywoodproducties waar anno 1933 al volop met bijdehante en snedige dialoog gestrooid werd. Het gebruik van deze gezichtsuitdrukkingen komt letterlijk en figuurlijk tot een hoogtepunt in een close-up van Lamarrs gezicht wanneer zij de liefde bedrijft met haar kersverse minnaar. Een minnaar die ze tegen het lijf liep toen ze naakt door een weiland huppelde na een verfrissende duik in geboortekostuum. Echter, anno 2013 zijn de bewuste klaarkomscènes als weinig interessant of zelfs saai te betitelen, iets wat 80 jaar eerder wel anders was kennelijk.

Helaas ontpopt deze film zich na de mogelijk nog opwindende gebeurtenissen tot een standaard melodrama wat zich veel te traag en ongeïnspireerd voort lijkt te bewegen. De laatste akte bevat nog een paar interessante takes die duidelijk zijn geïnspireerd door de montagetechnieken van Sergei Eisenstein, maar de film niet gaan redden. Ecstasy is dus enkel interessant als hoofdstuk in de filmhistorie, een kwalitatieve toevoeging op de rijke jaren 30 van de cinema is deze film in geen geval.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel