De opmars en ondergang van een rockicoon
De sterren van Stone (1): The Doors

The Doors

De biografische film zit in de lift. Dat wil zeggen, producties uit dit genre lijken meer en meer aan populariteit te winnen bij zowel Academy, zoals Rik eerder al benoemde, als bij studios en filmmakers. Het laatste heeft ongetwijfeld met het eerste te maken. Toch is het portretteren van een historische persoonlijkheid iets wat al decennia gebeurt. Een filmmaker die hier zeker zijn sporen in verdiend heeft is Oliver Stone. Een mooie gelegenheid om een aantal van zijn films de komende weken wat nader te beschouwen. Te beginnen met The Doors uit 1991.

Zoals de titel al doet vermoeden gaat deze film over de legendarische band uit de jaren 60. We zien hoe deze formatie onder leiding van Jim Morrison (Val Kilmer), een niet bijster getalenteerd filmstudent, vrij snel de weg naar de top vindt. Morrisons onconventionele songteksten in combinatie met zijn charisma maken dat hij mateloos populair wordt bij zowel een flinke fanschare vrouwen als studiobonzen. Een cultheld is geboren.

Dat het zwaartepunt van de populariteit van de band om de frontman hangt maakt al snel dat deze erg afhankelijk wordt van zijn nukken en rare fratsen. Ook de film had na het eerste half uurtje omgedoopt kunnen worden van ‘The Doors’ naar ‘Morrison’ aangezien het eigenlijk alleen nog maar over hem gaat. We zien al snel dat hij zich niks aantrekt van de beperkingen die studios en opdrachtgevers hem opleggen. Zo kraamt Morrison obscene teksten uit tijdens optredens en lapt hij zelfs de afspraken die hij met zijn muzikanten maakt aan zijn laars. Ook zijn relatie met Pamela Courson (Meg Ryan) wordt steeds destructiever van aard. Gedrag wat aan de wieg staat van zijn dood op 27-jarige leeftijd.

The Doors

Een euvel waar biografische films nog wel eens onder willen lijden is een te fragmentarische opzet. Dit is ieder geval iets wat mij nog wel eens tegen gaat staan wanneer het leven van de betreffende protagonist uit de doeken wordt gedaan. Wanneer dit leven, in het geval van Jim Morrison, niet bijster lang geduurd heeft is dit euvel makkelijk verholpen. Morrisons obsessie met de dood komt eigenlijk vanaf het begin van de film al meermalen naar voren, zo hint Stone bijvoorbeeld met korte flashforwards al naar het naderende einde. Zijn destructieve gedrag op het podium wordt in de film dan ook verklaard vanuit deze doodwens. De rocker staat elk concert op het podium alsof het zijn laatste keer kan zijn.

De motivaties en mogelijk onderliggende redenen voor dit gedrag komen nergens echt aan het licht. Morrison lijkt een normale jeugd genoten te hebben. Wanneer hier in de film aan gerefereerd wordt reageert hij wel fel en afwijzend. Ook teksten zoals in The End wijzen naar een verontrustende relatie met zijn ouders. Morrisons houding hierin impliceert echter niks meer dan ordinaire baldadigheid. De zanger lijkt toch vooral een statement te willen maken en niet zozeer uit traumatische ervaringen te putten. Zo identificeert hij zich sterk met indianen en noemt zichzelf een shaman. Maar dan wel één van de jaren 60 die er stevig op los drinkt en gebruikt. Hij komt uiteindelijk zelfs in aanraking met hekserij. Zoals wel vaker het geval bij rocksterren lijkt hij de roem niet de baas te kunnen en komt steeds vaker in conflict met autoriteiten, zijn publiek, vriendin en zijn band. Toch laat Stone steeds weer naar voren komen dat ondanks bepaalde gedragingen Morrisons omgeving van hem hield. Dit wordt met name duidelijk tegen het einde van de film wanneer zijn bandgenoten zijn gemis aankondigen.

De gebeurtenissen die Stone ons toont lijken een goede afspiegeling van waargebeurde feiten. De regisseur werkte nauw samen met de nog levende bandleden en baseerde zich tevens op het boek Riders on the Storm van drummer John Densmore. Voor de liefhebber van de muziek van The Doors zal deze film dan ook zeker interessant zijn. De ‘neutrale’ kijker zal in The Doors toch een vrij standaard muziekfilm zien. Wel eentje met een glansrol voor Val Kilmer, die werkelijk één met zijn karakter leek te zijn. De Academy had de biografische rol kennelijk nog niet in het vizier begin jaren 90.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel