Dead But Not Buried (2012)
Phil Mulloys The Christies-serie (3/3)

20 juli 2013 · · Beschouwing

Dead But Not Buried

Dead But Not Buried is het derde deel in de Mr. Christie-reeks, tot nu toe bestaande uit een serie gebundelde shorts en een lange film. Wederom maakt regisseur Phil Mulloy gebruik van dezelfde silhouetten die hij al (her)gebruikte in de vorige films. Het hele concept van de filmreeks is dat Phil Mulloy constant gebruik maakt van dezelfde afbeeldingen (zo’n 300 verschillende frames in tegenstelling tot de plus minus 100.000 van een normale film). Deze herhaalt hij tot in den treure, waardoor de film van het publiek vraagt zelf met hun fantasie de rest in te vullen.

Eigenlijk is Dead But Not Buried slechts een willekeurig opgezet plot met grappen, waarbij acteurs (de dialoog komt uit spraak-programma’s), decors, beweging en onderscheidend personage-design compleet achterwege worden gelaten: enkel dezelfde silhouetten, met hier en daar een ander kapsel. Het vraagt veel van de kijker, en Dead But Not Buried gaat daar verder in dan Goodbye Mr. Christie. Veel van de humor is herhalend, en de komedie komt grotendeels voort uit het vormexperiment en de constante herhaling, en het uitrekken, van de grappen. Door te spelen met timing, of de timing dankzij de het mechanische gehakkel van de monotone computerstemmen juist achterwege te laten ontstaan er hilarische situaties.

Gewoonweg briljant is de manier waarop Phil Mulloy zijn publiek verder uitdaagt concepten als stijl, beeld en variatie los te laten door het beeld voor pakweg tien minuten pikzwart te laten zijn. We horen enkel de computer-dialoog, en zien verder niets. Waar we bij de rest van de film al de personages grotendeels in ons hoofd hun eigen eigenschappen meegeven, moeten we hier letterlijk invullen wat er gebeurt.

Door de stilistische kenmerken van The Christies en Goodbye Mr. Christie nog verder door te voeren onstaat er een uiterst merkwaardige en interessante film. Dead But Not Buried is tot nu toe het beste deel in de reeks. Dat is mede te danken op de natuurlijke en interessante wijze waarop kleine, onbenullige plodetails uit de vorige films, zoals Mr. Christies Tesco-collectie, nu opeens een prominente plaats innemen in het plot. Daarmee is Dead But Not Buried een logisch vervolg, dat tevens opbouwt naar een bizarre finale door de compleet absurde plotwendingen aan het eind. Door de nieuwe impulsen is Dead But Not Buried niet enkel een herhalingsoefening: het is een experiment in hoe herhaling hilarisch kan zijn en in hoe vergezochte onzin vreemd realistisch over kan komen wanneer je de kijker zelf grotendeels het werk laat doen.


Onderwerpen: , , ,


Reageer op dit artikel