Dream Home (2010)
Bruut moorden voor je droomhuis

30 mei 2013 · · King Hong + Kritiek

Bij een eerste gedachte over Aziatische horror denk je al gauw aan de overbekende Japanse films, maar ook in Hong Kong worden er met enige regelmaat horrorfilms afgeleverd met als extreme variant de zogenaamde ‘category III’-films oftewel films enkel toegestaan voor 18 jaar en ouder. Een recente horrorfilm die tegen deze categorie aanhikt is Dream Home uit 2010, een titel die naast het tonen van brute moorden ook nog eens actueel sociaal commentaar wil leveren.

Sheung is een jonge vrouw die er twee vervelende baantjes als telemarketeer en winkelverkoopster op nahoudt in de hoop genoeg geld te sparen voor haar droomhuis, een flatwoning met uitzicht op de zee en in het bijzonder de Victoria haven. Maar met de naderende financiële crisis in het vooruitzicht besluiten de mogelijke verkopers de prijs drastisch te verhogen en als Sheungs vader ook nog eens ernstig ziek raakt en een dure behandeling noodzakelijk is kan ze het droomhuis wel uit haar hoofd zetten. Sheung bekokstooft ten einde raad een snood en luguber plan waarbij ze de omringende woningen op de etage binnenstormt en de bewoners een voor een afmaakt om zo de prijs van haar droomhuis te laten doen instorten.

Zoals zoveel extreme horrorfilms balanceert ook Dream Home constant op de dunne lijn tussen bijna niet aan te gluren narigheden en satire. Want ga maar na, het hele concept van de film is – ondanks dat het claimt gebaseerd te zijn op ware gebeurtenissen – volstrekt ridicuul en zwart-komisch van aard. En zelfs sommige van de moorden kennen een tamelijk hilarisch verloop, zo staat ineens een vrouw met een ingeslagen plank in haar mond pardoes op voor een laatste en komische stuiptrekking. Maar de uiteindelijke uitkomst van deze scène – de punchline zo je wilt – is zo ontzettend bruut dat je als kijker bijna niets anders kan doen dan even wegkijken. En zo zijn er meer van dit soort momenten die van Dream Home een lastig te kijken film maakt, zeker als je extreem bloederig geweld niet erg gewend bent of weigert de onderliggende satire er van in te zien.

Net als zo’n beetje iedere slasher film ligt ook hier een jeugdtrauma aan de moordpartij ten grondslag. Sheung is door louche huisbazen met haar hele familie het huis uitgegooid zodat deze na renovatie met een hogere prijs kan worden opgeleverd en ze worden verplicht het huis dichtbij de zee in te wisselen voor een krakkemikkig appartement. Het doet er allemaal nauwelijks toe ondanks dat het wel de katalysator van de film is en de vele flashbacks en enkele subplots rondom onder meer Sheungs minnaar zijn ook vooral opvulling tussen de moorden door al geven ze wel voldoende achtergrond en aanleiding, in de wereld van de horrorfilm althans. De moorden zelf zijn zoals een goede slasher betaamt erg inventief en extreem bloederig, vaak in close up in beeld gebracht en de speciale effecten zijn bij tijden verbazingwekkend realistisch. Ook het acteerwerk van Josie Ho valt te prijzen, zij speelt de desperate Sheung met verve en komt buiten de moorden om nooit psychotisch over wat bijdraagt aan de duistere sfeer tijdens haar veldslag.

Dream Home is typisch zo’n horrorfilm die niet overal even goed zal vallen, zelfs niet bij liefhebbers van het genre. Je moet als kijker echt tegen extreme horror kunnen, want anders ga je een zware anderhalf uur tegemoet. En zwaar is het want ook een hoogzwangere vrouw passeert in de moorddadige carrousel de revue wat voor veel mensen reden genoeg is om de film direct af te zetten. Maar fans van gore en extreme Aziatische horror zullen in Dream Home een fraaie slasher zien en het commentaar op de ingestorte huizenmarkt is actueel en ondanks dat het een genrefilm betreft voldoende uitgewerkt al is dat niet de eerste reden om de film te bekijken natuurlijk.

★★★★☆


Onderwerpen: , , ,


4 Reacties

  1. Camera Obscura

    Bizar om deze ineens weer te zien opduiken in 2013. ;-) Anyway, goeie film dit. Gooi je Pang’s Vulgaria er ook nog even tegen aan?

  2. Erwan

    Niet in schrijfvorm, maar ik zal hem allicht wel gaan opzoeken. De man is in ieder geval veelzijdig qua genres.

  3. Camera Obscura

    Hij maakt vooral low-brow comedies. Dream Home was een ‘serieuzer’ uitstapje.

  4. Verhoeven

    Love in a Puff én het drama Isabella vond ik zelf erg goed. Vulgaria is minder maar er zit wel een legendarische scène in die je nooit meer vergeet.


Reageer op dit artikel