Flight (2012)
Tussen heroïek en tragiek

30 januari 2013 · · Kritiek

Films over vliegtuigen in nood zijn er zat. Films over alcoholisme ook. Maar de combinatie is in de wereld van film vrij uniek te noemen. En toch is het een probleem binnen de wereld van de vliegvaart. Robert Zemeckis besloot met Flight een film over deze problematiek te maken, uiteraard aangevuld met de nodige dosis spanning, humor en tranentrekkend drama.

Denzel Washington speelt de rol van Whip, een zeldzaam getalenteerde piloot die echter kampt met een serieus drankprobleem. De film opent met Whip die een ontzettende kater heeft na een nacht doorhalen met zijn geliefde, de stewardess Katerina. Om toch te kunnen vliegen neemt Whip cocaïne om zichzelf op te peppen, maar tijdens de vlucht slaat het noodlot toe. Het vliegtuig valt stukje bij beetje uiteen en een spectaculaire noodlanding is het gevolg, eentje die zo extreem knap is dat Whip uitgroeit tot een held omdat vrijwel alle passagiers het overleefd hebben. Maar dan komen er aanklachten van overdadig drankgebruik en moet Whip niet alleen alles proberen om een lange celstraf te voorkomen, ook moet hij zijn innerlijke demonen zien te overwinnen.

Flight balanceert vrijwel de gehele speelduur tussen sociale tragedie en typisch Hollywood drama. Dit is gezien de carrière van Zemeckis niet geheel verrassend, want in het verleden regisseerde de man al eerder films die ondanks hun beste zware thematiek toch erg leunen op relatief goedkoop moralisme en melodrama. Maar wat Zemeckis onderscheidt van de meeste andere (Hollywood) filmmakers is dat het bij Zemeckis nooit totale overdaad is en dat hij het bovenal zeer overtuigend weet te brengen. Ja, de film is ontzettend moralistisch (zeker tegen het eind) en ook tamelijk ongeloofwaardig, maar je blijft toch bijna twee en een half uur geboeid kijken.

Dat is in eerste instantie te danken aan een uitstekende Denzel Washington die zoals te doen gebruikelijk van het scherm spat, weinig verrassend is hij voor de rol genomineerd voor een Oscar. Washington weet met een mix van benevelde razernij en emotie over zijn actie’s de juiste snaar te treffen en zijn intense manier van acteren past perfect bij de rol van de destructieve Whip. In tweede instantie is de film een succes vanwege de zeer professionele aanpak met als hoogtepunt de spectaculaire opening. De eerste 25 minuten van de film is bijzonder strak met fraaie special effects en ondanks de al bekende afloop toch zeer angstaanjagend. Het vervolg van de film kent frappant genoeg nauwelijks actie, maar de abrupte stijlverandering is nooit een probleem.

Problematischer is zoals gezegd het soms wel erg aangedikte melodrama dat zijn apotheose kent tijdens de verhoring die de laatste akte vormt. Het is in die zin vergelijkbaar met Zemeckis’ megahit Forrest Gump (1994) waarin we tegen het einde ook zwaar worden gestuurd in onze emoties en het je bijna onmogelijk wordt gemaakt geen krokodillentraan weg te pinken. Een ander probleem is dat ondanks dat de film best een serieuze toon kent, er soms een radicale twist komt die bedoeld is op de lachers te werken maar niet altijd even sterk uit de verf komt. Zo is er een moment in Flight dat de twee helpende handen van Whip waaronder advocaat Hugh Lang, gespeeld door Don Cheadle een drugsdeal aangaan met Whip vriend en dealer Harling (John Goodman in een over-the-top rol). Het is hilarisch bedoeld, maar in de context komt het een beetje vreemd en ongepast over. De soundtrack mist volstrekt de boot met zijn bizar gedateerde destructieve hits en ten slotte kent Flight ook enige subplots die nauwelijks de moeite waard zijn en vooral lijken bedoeld om Whip een meer menselijk gezicht te geven zoals een wat vage relatie die hij onderhoudt met drugsverslaafde Nicole.

Verwacht van Flight dus zeker geen duister drama zoals Leaving Las Vegas (1995) of The Lost Weekend (1945), maar meer een typisch geslaagd Hollywood product dat in de tussentijd toch enkele serieuze noten wil kraken zonder dat het ooit ergens echt een punt schijnt te willen maken. Het is echt een film die alleen in Hollywood gemaakt had kunnen worden, eentje die ondanks de op loer liggende tragiek de heroïek nooit uit het oog verliest. En in dat opzicht is Flight zeker de moeite.

★★★½☆


Onderwerpen: , , ,


4 Reacties

  1. ed crane

    Wat zijn dan die bizar gedateerde destructieve hits?

  2. Fedor Ligthart

    Het zijn allemaal oude rocknummers die samen hangen met een tijdperk van drugsgebruik: constant Gimme Shelter van de Stones wanneer Goodman in beeld verschijnt en een cover van VU’s Sweet Jane tijdens heroïnegebruik. Cliché en maakt de film gedateerd.

  3. ed crane

    Ok, dank je. Ik stelde me zo Rammstein voor of zo ;)

  4. Hij

    Wie is Willard? Denzels personage heeft Whip Whitaker. Ik vraag mij af hoe de recensist op Willard komt. De hele recensie leest daardoor al wat raar weg


Reageer op dit artikel