Frances Ha (2012)
Veel meer dan een Allen-imitatie

9 juli 2013 · · Kritiek

Frances Ha (2012)

Bij het zien van de trailer van Frances Ha een paar weken geleden werd mij na luttele seconden al duidelijk: dit is Noah Baumbach die Woody Allen, of nog specifieker Woody Allens Manhattan (1979) na wil doen. Zwart-wit geschoten in New York en veel geklets. Na het zien van deze film mag ik concluderen dat ik deze invloed, die al eerder in Baumbachs uitstekende The Squid and the Whale (2005) zichtbaar was, geenszins als kwalijk ervaren heb en iets te vooringenomen ben geweest. Frances Ha is wederom een uitstekende film, die tekort gedaan zou worden door deze plat te slaan als ‘Baumbachs Manhattan’.

Allereerst is daar Greta Gerwig. De titelrol, mede door haar geschreven en ongetwijfeld gebaseerd op eigen ervaring, wordt met glans ingevuld door de actrice. Haar rol als ietwat klunzige maar aandoenlijke danseres die haar hoofd boven water probeert te houden wordt met voldoende diepgang neergezet daar deze complexer blijkt dan je op het eerste oog zou vermoeden. Dit maakt dat je als kijker, ondanks haar soms frustrerende en ondoordachte acties, langzaam van haar begint te houden. Waarschijnlijk juist door haar soms klunzige en ongelukkige fratsen.

Zo zien we hoe zij met regelmaat verhuist. Eerst omdat Sophie, haar huisgenote en hartsvriendin, mooier en dus duurder wil gaan wonen. Later, wanneer ze bij twee kunstzinnige rijke jongens inwoont, moet ze al snel weer vertrekken omdat ze de huur niet meer op kan hoesten. Haar carrière als danseres komt ook niet van de grond en zo lijkt ze het fortuin niet vaak aan haar zijde te hebben. Toch blijft Frances rennen, huppelen, dansen en zit ze nooit echt bij de pakken neer.

De eerdergenoemde invloed van Woody Allen is vooral aan de oppervlakte zichtbaar in stijl en locatie. Qua plot, montage en dialoog neigt deze film toch meer naar bijvoorbeeld Kevin Smiths Clerks (1994). Gezien Gerwig haar ervaring in het mumblecore-genre, waar Clerks door sommigen onder geschaard wordt, komt deze associatie niet echt als een verrassing. Ook de invloed van de nouvelle vague lijkt zicht- en hoorbaar, luister alleen al naar de soundtrack. Daarnaast helpt het ook dat één van Frances haar huisgenoten sprekend op Jean-Paul Belmondo lijkt, maar dat terzijde.

Frances Ha (2012)

Maar wat biedt deze film dan meer dan een energieke stijloefening in zwart-wit? Naast de innemende acteerprestatie zien we een film over timing, geluk en het creëren daarvan. Kenmerkend hierin is Frances haar bliksembezoek aan Parijs, wat mij betreft één van de sterkste sequenties uit de film. Met deze nogal onbezonnen actie lijkt ze iets te willen forceren, aangezien haar natuurlijke gedrag haar tegen lijkt te werken. Ze poogt in Parijs een bekende met interessante relaties te bezoeken. Dat ze deze pas bereikt op het moment dat ze alweer huiswaarts keert is typerend. Thuis in New York krijgt ze te horen dat haar toekomst als professioneel danseres problematisch wordt.

Bovenstaande zou kunnen suggereren dat Frances Ha een zware film is, maar niks is minder waar. Ondanks alle tegenslagen die ons titelpersonage te verwerken krijgt straalt haar omgeving uit dat ze ondanks haar soms vervelende trekjes op ieders steun kan rekenen. Dit komt het beste tot uiting in haar relatie met beste vriendin Sophie, wier aanwezigheid ondanks de nodige ups and downs de kern van de film bevat en tevens haar meer ambitieuze levensstijl, die inherent lijkt te zijn aan geluk, krachtig spiegelt tegen die van Frances. Ook de verstandhouding met haar (ex)-huisgenoot, die haar bijna liefkozend als undateable typeert, want ook op dit vlak lijkt Frances zonder geluk, is hartverwarmend. De liefde voor Frances wordt langzamerhand, mezelf herhalend, een herkenbaar gevoel voor je als kijker. Een investering die tegen het einde uitbetaald lijkt te gaan worden en duidelijk maakt hoe goed deze film geschreven is. Een aanrader dus!

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , ,


Reageer op dit artikel