Goodbye Mr. Christie (2012)
Phil Mulloys The Christies-serie (2/3)

13 juli 2013 · · Beschouwing

Goodbye Mr. Christie

Phil Mulloy begon de kroniek over Mr. Christie en zijn familie met de animatiereeks The Christies (2006). Officieel is Goodbye Mr. Christie (2012) de eerste feature-film van Phil Mulloy, maar enkel als je de compilatie van The Christies-afleveringen niet meerekent. In The Christies introduceerde Phil Mulloy in korte segmenten de spelers: Mr. Christie, een arrogante, ziekelijke maar succesvolle vader, Mrs . Christie, zijn onderdanige en meegaande vrouw, Terry, hun tegendraadse, tienjarige zoontje dat zich bezig houdt met té volwassen zaken (drugs, trouwen, piercings, paaldansen, seks), Gary Challenger, de beste en meest succesvolle Rockabilly-zanger in de wereld en Mr. Yakamoto, een Japanse zakenman met een ongezonde obsessie voor Mr. Christie.

Net als in The Christies is de animatie van Goodbye Mr. Christie ongelooflijk simpel. Sterker nog, waar de animatie in The Christies bestond uit niet meer dan 120 verschillende frames die constant hergebruikt werden in een andere context, gebruikt Goodbye Mr. Christie voor een zeer groot deel dezelfde frames. De bewegingen en posities van de personages zijn vaak vrijwel hetzelfde, al zijn de achtergronden gelikter en experimenteler. The Christies was een oefening in herhaling, Goodbye Mr. Christie gebruikt herhaling als een springplank om uiteindelijk het hele universum van de familie Christie te deconstrueren.

Aanvankelijk bevinden we ons namelijk in bekend terrein: Mrs. Christie begaat weer een stomme fout, en Mr. Christie weet via een wending in de dialoog de situatie absurder te maken. In dit geval gaat Mrs. Christie vreemd met een Franse matroos genaamd Ramon, en het gebeurt al snel dat ook Mr. Christie seks heeft met deze man. Dat levert een schandaal op, waarbij de gevoelens van een priester voor Mrs. Christie, de gevoelens van Ramon voor Mr. Christie’s tienjarige zoon Terry, en de gevoelens van Mr. Yakamoto voor Mr. Christie uiteindelijk uitlopen in de dood van God. God, een spin, beland per ongeluk onder de schoen van Mr. Christie, en dit zorgt er voor dat het universum zoals wij dat kennen langzaam maar zeker in het honderd loopt.

Het knappe is dat Phil Mulloy met minimale middelen het verhaal weet te vertellen. De grove animatie, de stemmen uit de computer en de lompe humor bevinden zich aanvankelijk in een eindeloze cirkel. Wanneer het universum scheef loopt zien we dezelfde situaties terugkeren in een andere context. De bouwstenen van de film blijven hetzelfde, maar ze worden in een andere volgorde op elkaar geplaatst. Achtergronden blijven weg, herhalingen lopen spaak, nieuwe personages (o.a Adolf Hitler) herhalen dialoog, bekende situaties (zoals het overspel van de gehele familie) krijgen in de andere context een andere betekenis. De moralistische universele boodschappen van mainstream films die Phil Mulloy in zijn vorige films (zoals de Intolerance-trilogie) al in de zeik nam gaan eveneens hier op de korrel. Religie komt er niet goed van af, en alle taboes worden aangekaart. Het interessante is dat Phil Mulloy, door de stijl van The Christies nog verder door te voeren, nu ook een vorm heeft gevonden die aansluit bij de inhoud. Goodbye Mr. Christie onderzoekt wat er gebeurt als je alle wetten ondermijnt, in dit geval de wetten van de cinema die zeggen dat je voor een goede film mooie beelden, een logisch plot met duidelijke progressie, en acteurs nodig hebt.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel