HAFF dag 3
Leven en Dood

23 maart 2013 · · HAFF 2013 + Kritiek

Apostolo

Vechten om (eeuwig) te blijven leven, of niet kunnen wachten om te sterven. Dat zijn de twee rode draden door vier films die ik vandaag op het festival zag. Van de katholieke symboliek van O Apóstolo, tot de inkijk in het hoofd van een stervende man in It’s Such a Beautiful Day, tot twee films over mensen die een zelfverkozen dood kiezen, de dood zat in een klein hoekje, vandaag. Toch zijn de meeste van deze films verre van pessimistisch en de genres variëren dan ook van komedie en horror tot documentaire.


Le magasin de suicides (Patrice Leconte, 2012)

Le magasin de suicides

Het concept van deze compacte film is goed: in een permanent depressieve samenleving floreert een familiebedrijf dat specialiseert in zelfmoorden, totdat moeder des huizes bevalt van een ongeneeslijke optimist. Helaas is de uitwerking minder, plotpunten komen en gaan en worden niet altijd bevredigend uitgewerkt (sommige potentiële verhaallijnen blijven volledig liggen), terwijl andere veel te veel aandacht krijgen (een semi-incestueuze subplot krijgt wel erg veel aandacht). Ook de liedjes halen de vaart uit het verhaal, en zijn zowel weinig memorabel als irriterend met hun slepende mineur-akkoorden. Wanneer aan het einde het thema depressie ook op een nogal naïeve en denigrerende manier wordt opgelost, kun je terecht spreken van een teleurstellend animatiedebuut van een gerenommeerde arthouse-regisseur (Patrice Leconte van Le mari de la coiffeuse (1990)).

★★☆☆☆

null

It’s Such a Beautiful Day (Don Hertzfeldt, 2012)

Beautiful Day

It’s Such a Beautiful Day, een samentrekking van drie eerdere briljante shorts van Don Hertzfeldt, is sowieso de beste film die ik dit festival ga zien. Sterker nog, in mijn ogen is dit één van de vijf beste animaties die ik ooit heb gezien. Een film die zonder moeite grappig, ontroerend en beangstigend kan zijn, vaak in enkele seconden na elkaar. Hertzfeldt brengt op sublieme wijze de personages tot leven, die in wezen niet meer zijn dan stokpoppetjes, maar die in hun subtiele gebaren enorm veel weten uit te drukken. Op deze manier krijgt de kijker ontzettend veel sympathie voor protagonist Bill, in wiens hoofd we ons voor een uur bevinden. Het hoofd van een man met een terminale ziekte die de grip op de werkelijkheid kwijt raakt. Een poëtisch, angstaanjagend, maar bij vlagen ook extreem melig meesterwerk.

★★★★★

null

Crulic – The Path to Beyond (Anca Damian, 2011)

Crulic

Deze documentaire, die bestaat uit diverse stijlen, maar één enkel verhaal vertelt, valt helaas in vorm én inhoud tegen. Hoofdonderwerp Crulic, een gevangene in hongerstaking, wordt op nogal onbeholpen manier geïntroduceerd na zijn dood, zonder dat we in de eerste twintig minuten te weten krijgen waarom het ons moet boeien wie Crulic is en hoe hij dood gaat. De kijker in het diepe gooien wat iemands geschiedenis betreft werkt alleen als de kijker een band met deze persoon opbouwt, of tenminste aanknopingspunten krijgt. Crulic lijkt helaas op het eerste oog niet bijzonder, en wanneer puntje bij het paaltje komt krijgen we ook niet te weten waarom hij doet wat hij doet. Hij blijft een enigma: een groot probleem voor een docu die inzicht hoort te verschafffen. Daarnaast is de houterige animatie zo divers dat de film nogal gefragmenteerd aanvoelt. Het maakt van een warrig concept een nog warriger eindproduct.

★★☆☆☆

null

O Apóstolo (Fernando Cortizo, 2012)

Apostolo

O Apóstolo is een sfeervol duister sprookje, een soort van Katholieke versie van H.P Lovecraft of Edgar Allan Poe. Spookachtige gebeurtenissen in een afgelegen Spaans dorpje blijken veel te maken te hebben met de geschiedenis van de Katholieke kerk. De stopmotion-animatie is erg sterk, en zorgt ervoor dat de film nergens gaat vervelen. Hoewel het funest lijkt dat de film niet echt spannend wordt, blijkt de stijl genoeg om de film sfeer mee te geven en genietbaar te maken. O Apóstolo is hier en daar iets te opzichtig in plotontwikkelingen (de Max Schreck-achtige hoofdschurk Don Cesareo lijkt zijn kwaadaardige kanten haast met seinvlaggen aan te geven zonder dat de personages het door hebben), maar maakt dat goed door originele concepten en prachtige animatie. De prestige achter het project, met klinkende namen als Paul Naschy, Geraldine Chaplin, Luis Tosar en Philip Glass op de aftiteling, heeft zich duidelijk uitbetaald.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel