HAFF dag 4
Uitputtend en uitmuntend

24 maart 2013 · · HAFF 2013 + Kritiek

Lonely Bones
Gisteren was mijn laatste dag op het HAFF, omdat ik de laatste dag oversla. Een festival als dit is altijd een uitputtingsslag, met de vele programmablokken, de lange reizen, het ongezonde eten, etc. Daar komt nog eens bij dat het HAFF uiteindelijk veel films heeft die niet makkelijk wegkijken. In de volksmond staat animatie vaak bekend als kinderlijk of humoristisch, maar HAFF lijkt het een missiestatement te maken juist een tegenhanger te laten zien. Hier veel kunstzinnige, zwaarmoedige animaties, veelal in uitzonderlijke, maar niet altijd even rustig ogende stijlen. Dat is geen nadeel, want het geeft het HAFF een duidelijke missie en een eigen geluid, maar cumulatief werken de vele sobere, sombere, grofgeschilderde, hyperkinetische, experimentele, depressieve of duistere animaties uitputtend.

Daarom begon ik de dag met twee lichtere programmablokken: een compilatie van metatextuele klassieke shorts, samengesteld door animatie-expert Donald Crafton (waaronder pareltjes als Max Fleischer’s Out of the Inkwell: Trapped en Tex Avery’s Magical Maestro (1952)), en een programma-blok rondom 3D-animatie dat bijna per abuis veranderde in een hoorcollege van twee uur door Marc Bertrand van The National Film Board of Canada. De recensies deze keer komen echter allemaal uit de laatste twee programmablokken van de competitie-shorts: het niet onaardige blok 6, en het beste blok uit de reeks, blok 5.

null

Paula (Dominic Etienne Semard, 2012, Blok 5)

Paula

Het op glas geschilderde Paula is zo’n mistroostige, duistere en stilistisch eveneens groezelige short waar ik net over sprak. Toch is dit een uiterst knap staaltje van verhalen vertellen. De prostituee Paula houdt een open blik op de wereld en heeft voor iedere buurtbewoner tijd: zij het de jonge puber die verliefd op haar is, zij het de zwerfhond op straat, zij het de kersverse ouders met de kinderwagen. Een van de mensen op straat heeft echter kwaad in de zin. Dominic Etienne Semard weet dit duistere en mistroostige verhaal genoeg ademruimte te geven door visuele metaforen, die de realistische ellende net wat meer cachet geven.

★★★½☆

null

Thee Wreckers: Lonely Bones (Rosto, 2013, Blok 5)

Thee Wreckers

In een rechtvaardige wereld zou de Nederlandse Rosto uitgegroeid zijn tot een nationale held, een volksauteur à la Alex van Warmerdam of Dick Maas. Maar deze Nederlandse regisseur is helaas niet doorgebroken tot het grotere publiek, en blijft vooral een festivalfavoriet. Lonely Bones, net als al zijn andere films onderdeel van het project Mind My Gap (momenteel in sub-onderdeel Thee Wreckers, dat volgt op andere sub-onderdelen als The Beheaded-trilogie, The Four Trailers of Dog en het semi-opzichzelfstaande The Monster of Nix), zal geen nieuw publiek opleveren, want een voorkennis van voorgaande titels, evenals de aanverwante webcomic (http://www.rostoad.com/menu.html) lijkt een vereiste. Dit is het zoveelste onderdeel in de avonturen van Diddybob, en ook andere motieven (de walvis, het vurige oog, de landkaart) en personages (Virgil, Buddybob) keren terug. Zoals gewend van Rosto ziet het er prachtig uit en is het wonderlijk dynamisch, maar zelfs voor iemand die alles op de voet heeft gevolgd is het bij vlagen een ondoorgrondelijke film. Een Rosto-film hoor je niet te begrijpen, gelukkig, maar te voelen. En ook voor wie geen touw aan het verhaal vast kan knopen zullen sommige beelden op het netvlies gebrand worden, zoals de uit een put omhoogvallende Diddybob, de messiaanse zuurspons en een zeer omineus groen scherm. Lonely Bones is een koortsdroom, waar fans van David Lynch, Alejandro Jodorowsky en Terry Gilliam zich geen buil aan kunnen vallen.

★★★★½

null

The Event (Julia Pott, 2012, Blok 5)

The Event

Julia Pott won vorig jaar de studentencompetitie met haar short Belly (2011). The Event gebruikt gelijknamige karakters, plotelementen, humor en sfeerbeelden als die film, maar voegt een nieuw ding aan haar beeldtaal toe: een aparte structuur. De duister schattige personages herleven hun recente leven in omgekeerde volgorde. Van een overlevingsstrijd, tot een ramp, tot de dag voor de ramp. Een opvallend aardse ramp, voor wat in wezen een volstrekt absurd universum is.

★★★½☆

null

Villa Antropoff (Vladimir Leschiov, Kaspar Jancis, 2012, Blok 5)

Villa Antropoff

Een bruiloft van een coke-verslaafde maffioso met een porno-actrice, een geile priester, een West-Afrikaanse immigrant in een houten krat op zee, en een groepje kaartende mannen naast een busje met een onduidelijke functie. Al deze personages kruisen elkaar met vaak onverwachte vervolgen. Het olijk getekende Villa Antropoff is een van de luchtigste films in de competitie, met een onverwachte grap die tot drie keer toe herhaald wordt. De eerste keer is het een onverwachte knaller, de tweede keer is het zo mogelijk nog onverwachter, en de derde keer komt het compleet uit de lucht vallen. Een film die drie keer de kijker weet te verrassen met één dezelfde grap, die doet iets goed.

★★★★☆

null

Lay Bare (Paul Bush, 2012, Blok 5)

Lay Bare

Op HAFF 2012 draaide Paul Bush’ eerst feature-film Babeldom, een dieptepunt van die editie, en ook een van de dieptepunten van dat filmjaar. Met Lay Bare maakt hij een hoop goed. Een prachtig gemaakte, fijn suggestieve stop-motion-short, waarbij lichamelijke details elkaar in hoge snelheid afwisselen: schaamhaar van tientallen verschillende mensen vormen canvassen van groeipatronen, moedervlekken van diverse mensen kunnen één bewegende stip suggereren, tientallen over elkaar heen bewegende lichamen kunnen één beeld uitdrukken: universele lust. Een mooie, erotische en poëtische beeldenstorm.

★★★★☆

null

Palmipedarium (Jérémy Clapin, 2012, Blok 6)

Palmipedarium

Palmipedarium is wonderlijk, grappig en uiteindelijk subtiel melancholisch. Een jongen die door zijn vader wordt getraind in de eendenjacht ontmoet een nogal vreemde vogel met wie hij een vriendschap opbouwt. Hij probeert de vogel te veranderen in een eend, zodat hij kan veranderen in een jager. Is dit spel, of gaat dit om leven en dood? Het laatste shot geeft geen antwoorden, maar tilt een toch al bijzondere short naar een hoger plan.

★★★½☆
null

Tot slot kort mijn top 5 van het festival:
1. It’s Such a Beautiful Day (Don Hertzfeldt, 2012)
2. Junkyard (Hisko Hulsing, 2012, Blok 1)
3. Lonely Bones (Rosto, 2013, Blok 5)
4. Tito on Ice (Max Andersson, Helena Ahonen, 2012)
5. Here and the Great Elsewhere (Michèle Lemieux, 2012, Blok 4)


Onderwerpen: , , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel