Het beste van 2012 volgens Hendrik

3 januari 2013 · · 2012 + Lijst

The Deep Blue Sea (2011)

Terugkijkend op filmjaar 2012 is het opmerkelijk om te zien dat de beste films met name aan het begin en einde van het jaar uitkwamen. Mogelijk is dit slechts mijn perceptie vanwege het tegenvallen van een aantal zomerblockbusters. Mijn traditionele toplijst van het afgelopen jaar is ondanks deze notie toch een mooie mix van Hollywood en anderlandse cinema geworden waarin het vooral opvalt dat er drie Britse regisseurs in de top vijf staan. Verder was 2012 het jaar waarin David Fincher op de remake-tour ging, de Academy een nostalgische bevlieging had, Aleksandr Sokurov de weg kwijt was, Dick Maas een halve film lang briljant was, Leos Carax mij tegelijkertijd wist te fascineren en vervelen, Adam Sandler aantoonde nog dieper te kunnen zinken, Tom Cruise wederom bewees hilarisch te kunnen zijn, Project X op locatie ging en Hollywood met The Hunger Games zijn zoveelste melkkoe gevonden lijkt te hebben. Alle lezers een bijzonder filmrijk 2013 toegewenst!

10. Looper (Rian Johnson)

Ik schreef een paar weken geleden al over het tijdreisaspect van deze film. Los daarvan weet Johnson zijn publiek wederom een onderhoudend staaltje cinema op te dienen. Waar actiefilms als The Avengers en The Dark Knight Rises mij afgelopen jaar teleur stelden deed Looper dat geenszins. Een inventief script en visueel dik in orde. De laatste akte riep wel wat M. Night Shyamalan-associaties op, maar dit mocht wat mij betreft de pret niet drukken. Bruce Willis kan in de vorm van Joseph Gordon-Levitt nog jaren mee.

Un Amour de Jeunesse (2011)

09. Un amour de jeunesse (Mia Hansen-Løve)

Dat ik een zwak heb voor films die prille liefde centraal stellen bleek dit jaar maar weer. Om te beginnen met deze film. Twee middelbare scholieren zijn stapelverliefd op elkaar maar uiteenlopende ambities en verlangens maken dat ze elkaar uiteindelijk los moeten laten. Een pijnlijke ontwikkeling voor de jonge Camille, indrukwekkend vertolkt door de 18-jarige Lola Creton. Wanneer de ex-geliefden elkaar acht jaar later weer tegen het lijf lopen wordt er in retrospect veel duidelijk over de aard van hun karakters en relatie. Un amour de jeunesse is zo’n film waarin de meest veelzeggende dingen niet uitgesproken hoeven te worden. Knap gedaan.

08. Hugo (Martin Scorsese)

Nooit gedacht dat ik zo onder de indruk zou raken van een 3D-film. Scorsese toont zich wederom zowel vakman als filmliefhebber en laat zien hoe de derde dimensie daadwerkelijk iets toe kan voegen op het cinematische vlak. Zeker visueel één van de meest indrukwekkende films dit jaar met een zoet opgediend sausje nostalgie. Precies zoet genoeg wat mij betreft.

07. Jagten (Thomas Vinterberg)

Eén van de meest besproken films op het SI-forum dit jaar en wat mij betreft ook één van de beste. Vinterberg laat zien hoe snel emotie de overhand krijgt over rationaliteit in een vermeende zedenzaak omtrent basisschooldocent Lucas (een uitstekende Mads Mikkelsen). Een film die mij vooral aan het denken zette nadat de moord op Marianne Vaatstra was opgelost (bijzonder dicht bij mijn geboorteplaats). Volgens mij is de kern van Jagten vooral dat een gemeenschap graag een dader wil zien, of deze wel of niet schuldig is lijkt secundair. Los hiervan is deze film beklemmend genoeg om mij tot en met het sterke einde op het puntje van mijn stoel te doen zitten.

Moonrise Kingdom (2012)

06. Moonrise Kingdom (Wes Anderson)

Ik ben geen uitgesproken Wes Anderson-fan maar deze hartverwarmende stijloefening was één van de leukste films van het jaar. Kleine, aandoenlijke en lichtvoetige prent die ondanks de sterrencast haar kindacteurs laat gloreren. Na het zien van deze film heb ik er oprecht spijt van dat ik me vroeger nooit bij de scouts heb aangemeld. Ook één van de beste soundtracks van dit jaar, maar dat is Anderson over het algemeen wel toevertrouwd.

05. Amour (Michael Haneke)

Michael Haneke won na Das Weisse Band met deze film zijn tweede Gouden Palm binnen 3 jaar en na het zien van Amour valt dit zeker te begrijpen. Een schrijnende en ontroerende film over ware liefde tot het bittere einde. Bijzonder intiem en dicht op de huid gefilmd waar deze ook meteen onder gaat zitten. Ook het acteerwerk mag in een film als deze niet onopgemerkt blijven. Deze is van het soort waar het lijkt alsof er niet geacteerd wordt maar sprake is van ware gebeurtenissen waar je als kijker bovenop zit. Haneke doet met Amour eigenlijk niks fout maar worden zijn films ooit nog eens wat lichter verteerbaar? Desalniettemin wederom een pareltje. Fantastisch, die duif.

04.The Deep Blue Sea (Terence Davies)

Waarom werken relaties wel of niet? Soms is dit niet te verklaren en dat is volgens mij precies de boodschap van deze film. Gevoelens zijn niet te sturen, en twijfels zijn niet altijd gegrond of ongegrond, ze bestaan en dat is het voornaamste. De immer prachtige en uitstekend acterende Rachel Weisz is innemend als de vrouw die haar onbestemde gevoel en twijfel geen plaats binnen haar relatie(s) kan geven. Alsof dit nog niet indrukwekkend genoeg is verpakt Davies zijn film prachtig en lardeert hij deze met grauwe accenten in een jaren 50 omgeving. Dit alles in dienst van wat hij wil vertellen. Toch was het een andere Britse stilist die met vergelijkbare thematiek dit jaar nog meer indruk op me maakte.

03. Shame (Steve McQueen)

Steve McQueen, nog een Brit die van zich deed spreken en mogelijk de meest intense film van het jaar regisseerde. Brandon (Michael Fassbender) speelt de ultieme seksverslaafde voor wie afstandelijke oppervlakkigheid realiteit is geworden. Een bezoek van zijn zus (Carey Mulligan) lijkt hem enigszins te ontdooien en legt uiteindelijk zijn kwetsbaarheid bloot. Bijzonder stijlvolle en in mijn ogen actuele film. Illustratief is de scène waarin Brandon besluit te gaan joggen, nog nooit leken de straten van New York zo leeg.

Once Upon A Time in Anatolia (2011)

02. Once Upon a Time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan)

Dit was een bijzonder prettige verrassing begin dit jaar. Het Turkse misdaadverhaal waarin een groep dorpsagenten een lijk zoeken gaat vooral om de lokale cultuur en gewoontes waarin een jonge dokter beland is. De misdaad an sich is minder belangrijk. Ceylan heeft een prachtige film gemaakt die qua cinematografie en symboliek nergens teleurstelt. Treffend is de vallende appel die tussen zijn inmiddels rottende soortgenoten komt te liggen. Prachtige symboliek, net als de druppel bloed op het wang van de protagonist in het allerlaatste shot. Eigenlijk een fenomenale film die bij herkijk hopelijk nog meer inzichten en plezier op gaat leveren.

01. Anna Karenina (Joe Wright)

Van alle nieuwe films die ik zag dit jaar wist deze mij het meest van mijn stuk te brengen. Anna Karenina is visuele verwennerij pur sang. De balscène, die Anna en Vronsky’s onderlinge chemie van het scherm af doet spatten, is qua montage en camerawerk magistraal te noemen. De cinematografie in deze film doet bij vlagen denken aan meesters als Fellini, Tarkovsky en zelfs Lynch. Wright kiest met een toneelsetting voor een experimentele vorm die erg verfrissend werkt en de ‘kleine’ wereld van de 19e eeuwse Russische bourgeoisie treffend illustreert. Tel bij al deze beeldenpracht een aangrijpend klassiek liefdesverhaal op en je hebt de beste film van 2012.


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


6 Reacties

  1. Olaf K.

    Mooie lijst! Je nummer 4 is eigenlijk de enige waar ik weinig mee kon. Anna Karenina ga ik kijken. Behoorlijk wat overlap met mijn lijstje, trouwens:

    http://www.subjectivisten.nl/de_subjectivisten/2012/12/cinema-in-2012-olaf.html

  2. Verhoeven

    Un Amour de Jeunesse kan niet vaak genoeg genoemd worden!

  3. Hendrik De Vries

    @Olaf: Dank! Inderdaad veel overlap. Elena en Oslo, 31. August hebben mijn top 10 net niet gehaald. Mooie lijst ook. Wuthering Heights staat in de planning. Ik ben bang dat ik Play vrij naar ga vinden.

    @ Verhoeven: Eens, die film heeft niet echt veel aandacht gekregen.

  4. Kaj van Zoelen

    Play is dan ook ronduit vervelend, met een wijzende vinger “kijk mij eens een punt maken met kritiek op de maatschappij” cinema met een schematisch verhaaltje om dat punt te onderstrepen.

  5. Verhoeven

    Drammerig, betweterig en prekerig om precies te zijn.

  6. Olaf K.

    In welk opzicht is Play prekerig? En wat is dan precies de maatschappijkritiek die Play uitdraagt?

    Volgens mij blijkt, als je deze vragen concreet gaat beantwoorden, dat het allemaal niet zo duidelijk is.


Reageer op dit artikel