Hitchcock (2012)
Wie is de echte Psycho?

13 maart 2013 · · Bio-grafisch + Kritiek

Na het succes van North By Northwest (1959) – in feite zijn James Bondfilm – besloot Alfred Hitchcock het over een hele andere boeg te gooien met een horrorfilm die het genre zou herdefiniëren en ook de bioscoopervaring an sich voorgoed zou veranderen. Hitchcock vertelt het verhaal rondom de productie van Psycho (1960) en dan vooral de band tussen Hitch en zijn vrouw Alma. Is dit echter interessant genoeg materiaal voor een bioscoopfilm?

Iedere filmliefhebber is wel bekend met het verhaal van Psycho waarin de hoofdrolspeelster (Janet Leigh) ineens wordt vermoord onder de douche, iets waarover niemand het mocht hebben destijds om zo de verrassing perfect te laten werken. Minder gedocumenteerd is de achtergrond rondom de film, een periode waarin – als we de film moeten geloven – Hitchcock meer en meer geobsedeerd raakt met zijn actrices waarbij de relatie met Alma onder druk komt te staan. De filmmaker drinkt veel en raakt zo nu en dan de greep met de realiteit kwijt tijdens curieuze scènes waarin Hitchcock conversaties heeft met de seriemoordenaar Ed Gein, een inspiratiebron voor Psycho. Jaloezie slaat toe zodra Alma zich meer en meer gaat bezighouden met een project van scenarist Whitfield Cook waarbij Hitchcock denkt dat ze vreemd gaat. De druk rondom het onafhankelijk geproduceerde Psycho draagt niet bij aan de persoonlijke sfeer.

In zekere zin is Hitchcock een beetje een overbodige film. We komen nauwelijks iets nieuws te weten over de regisseur en eigenlijk zijn zijn besognes nauwelijks een verfilming waard. De duistere kantjes van het verhaal gaan niet heel erg de diepte in waardoor je overblijft met een zo-zo komisch drama over een niet al te interessante relatie. Ook gaan de makers van Hitchcock aardige theorieën over de productie uit de weg, zo wordt er geen aandacht gegeven aan het gerucht dat de meest beroemde scène van Psycho – de douchescène – geregisseerd zou zijn door Saul Bass. Het blijft allemaal erg veilig en uiteindelijk steek je er niet veel van op.

Dit is vooral van belang in vergelijking met de tv-film The Girl (2012) die eind vorig jaar op de BBC werd uitgezonden. Dit in zekere zin chronologische vervolg op Hitchcock gaat over de productie van The Birds (1963) en in het bijzonder de bizarre samenwerking met Tippi Hedren. Daar waar Hitchcock slechts tipjes van de sluier geeft van Hitchcocks obsessie met ‘zijn’ blondines is The Girl echt een verontrustend drama waarin Hitchcock er zo ongeveer als psychotische aanrander van af komt. Het wonderlijke aan dit alles is dat juist Hitchcock meer als tv-film overkomt, ondanks de aanwezigheid van sterren als Anthony Hopkins, Helen Mirren en Scarlett Johansson.

Hopkins doet het op zich niet eens slecht met zijn vertolking van Alfred Hitchcock. Hij is overtuigend als de regisseur, ook omdat hij qua bouw overeenkomstig is aan the master of suspense. Het onderlinge gekibbel met Helen Mirren die Alma speelt is hier en daar vrij aardig, maar buiten enkele scènes waarin de twee hun talenten echt tonen is het vrij tam. Dan is Toby Jones die in The Girl de regisseur speelt een stuk griezeliger, bijna onwerkelijk naar. Uiteindelijk is Hitchcock nauwelijks de moeite waard en is het psychologische verhaal duidelijk minder interessant dan de aanpak van The Girl. Het is allemaal erg degelijk en de film ziet er qua uiterlijk getrouw uit, maar verwacht geen film die een totaal nieuw of vermeldenswaardig beeld schept van Alfred Hitchcock en diens relatie met vrouwen. En misschien is dat ook niet de moeite als we de overleving en het bijzonder Janet Leigh moeten geloven die in documentaires uit het verleden tamelijk lovend was over de mens Alfred Hitchcock. Als fictieve double bill met The Girl is Hitchcock wellicht de enige interessante optie om de twee totaal verschillende gezichten te zien.

★★★☆☆


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel