IFFR 2013: Gevestigde namen
Over Io e te (2012), Pieta (2012) en Post Tenebras Lux (2012)

31 januari 2013 · · IFFR 2013

Schouwburgplein

De zon is inmiddels flink gaan schijnen. Wellicht een goed teken, want ook de eerste meesterwerkjes beginnen zich te vertonen. De publiekstop 10 krijgt steeds meer vorm en de pareltjes zijn tussen de grote hoeveelheid films uit gevist. Maar het IFFR is niet alleen ontdekken en heeft ook titels van wat grotere namen in huis, al hebben ze zich dit jaar ingehouden (Hugo (2011) was vorig jaar ook de vreemde eend in de bijt). Maar dat Bertolucci op het festival rond reed, in een rolstoel, dat is wel erg bijzonder. Normaliter zijn de grote regisseurs toch vaker afwezig, dan aanwezig.


Io e te (Bernardo Bertolucci / Italië)

Io e te

Io e te is een kleine, mooie film. Alles klopt, de hand van de meester is te zien. Maar Bertolucci wordt met de jaren steeds minder groots en zijn films worden wat milder. Wat wel hetzelfde is, is zijn thematiek van intermenselijke relaties.

De ruimte in Io e te is beperkt. De film speelt zich voor het grootste gedeelte af in een enkele ruimte – een rommelige kelder nota bene – en spitst zich toe op twee personages – een halfbroer en –zus met beiden zo hun eigenaardigheden. Over opgroeien, familie en relaties. Opvallend is de muziekkeus, met onder andere Arcade Fire en David Bowie, niet per se muziek de je bij de maker van Last Tango in Paris (1972), 1900 (1976) en Il Conformista (1970) zou verwachten. Maar het is dan ook geen meesterwerk, in tegenstelling tot die films, het is zelfs geen The Dreamers (2003). Een fijn tussendoortje, meer niet.

★★★½☆

null
Pieta

Pieta (Kim Ki-duk / Zuid-Korea)

Kim Ki-duk – herinneren we hem nog? Spring, Summer, Fall, Winter… and Spring (2003) en Bin-jip (2004) waren hitjes in de arthousebioscopen en beloofden een hoop van deze regisseur. Ook zijn vroegere werk, met name het gruwelijke The Isle (2000), sprak tot de verbeelding. Ki-duk is even ‘zen’ als meedogenloos in zijn werk. Maar hoe kan het dat we na Bin-jip nog zo weinig van de man vernamen?

Pieta laat in ieder geval zien dat hij nog steeds meetelt. Het is een voortzetting van zijn eerdere werk. Net als in Bin-jip haalt hij het thema criminaliteit aan – de protagonist maakt mensen invalide om hun verzekering op te strijken – en weet daarvan een rustiek plaatje te maken. De film zit bomvol met symboliek, waarvan de titel de opvallendste en ironischte is. Ki-duk’s Pieta is anders dan die van Michelangelo niet mooi, maar vooral wrang en bijzonder ongemakkelijk.

★★★★½

null

Post Tenebras Lux (Carlos Reygadas / Mexico)

Post Tenebras Lux

Het eerste meesterwerk. De regisseur van Stellet Licht (2007) en Japón (2002) is terug met een film die zeker niet voor iedereen is weggelegd. De titel ademt al pretentie en vervolgens komt Reygadas ook nog aanzetten met een 1.37:1 beeldverhouding (bijna vierkant) en een constante vergroting midden in het beeld. Maar wat een ‘verduiveld’ mooie film. De beelden die Reygadas schiet zorgen voor een constante ademloosheid. Het van flarden aan elkaar hangende plot wérkt, alsof het slechts schetsen zijn met nog een hoop ruimte voor interpretatie en symboliek. Dat de film in Cannes destijds nogal wisselend ontvangen werd is echter wel begrijpelijk: je voelt dit, of je voelt dit niet. Maar ga dit in ieder geval kijken, al is het alleen al voor de prachtige openingsscène.

★★★★★


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel