IFFR 2013: Miike mania
Over For Loves Sake (2012) en Lesson of the Evil (2012)

27 januari 2013 · · IFFR 2013

Het IFFR is alweer een paar dagen bezig. Voor mij begon het allemaal pas dit weekend en hoe kun je dat dan beter beginnen aan iets dat een echte IFFR traditie is. Elk jaar draait er namelijk wel een film van Miike Takashi. Hij is dé lieveling van het Rotterdamse publiek. Vorig jaar werd hij nog onder luid gejuich ontvangen toen hij zijn Ace Attorney (2012) kwam tonen, maar dit jaar is hij er zelf helaas niet bij. Wel draaien er maar liefst twee films van zijn hand, maar dat kan ook niet anders met een output van twee á drie films per jaar. Logischerwijs wisselt de kwaliteit per film dan ook nogal, zoals nu weer wordt bevestigd.

Zijn recenste werk bestaat zowaar uit twee highschooldrama’s, die verder niet méér verschillend hadden kunnen zijn. De één is een romantische musical, de ander een bijzonder gruwelijke registratie van een bloedbad. Maar goed, het is Miike, dus dan vinden we dat allemaal leuk.

For Love's Sake

For Love’s Sake (Takashi Miike / Japan)

For Love’s Sake viel echter tegen. De musical mist alles wat zijn films zo leuk maken of heeft daar in ieder geval niet genoeg van. For Love’s Sake is bovenal een musical, die af en toe wel wat gekke trekjes heeft, maar vooral overkomt als een wat makkelijke J-pop0versie van West Side Story (1961). De liedjes zijn enorm vervelend en duren ook allemaal nog eens twee keer te lang. Het verhaal voldoet aan alle musicalcliché’s, maar doet daar verder niet iets interessants mee. De film ziet er echter wel geweldig uit en af en toe schemert Miike’s liefde voor keihard geweld en wat Japanse gekkigheid door, maar op geen enkel vlak is dit een uitblinker binnen zijn oeuvre.

★★½☆☆

null

Lesson of the Evil

Lesson of the Evil (Takashi Miike / Japan)

Gelukkig maar dat er nog een film is. Lesson of the Evil is Miike in topvorm. De film lijkt aanvankelijk vooral te focussen op zware maatschappelijke thema’s: de relaties tussen studenten en hun docenten. Ook het dagelijkse lief en leed van de studenten wordt belicht. Opvallend is dat het gewoon werkt, ook zonder dat er nog een wending aan zit te komen. Die geëngageerde Miike is namelijk niet blijvend, het onheil sluimert continu op de achtergrond.

Halverwege de film gaat in een keer alle subtiliteit samen met de moraal in de prullenbak. Wat volgt is een meedogenloze massaslachting, waar we als kijker van geacht worden te genieten; althans, dat deed ik. Continu roept het associaties op met schietpartijen op scholen, maar Miike slaagt erin om er een enorm vermakelijke en uiterst gruwelijke film van te maken die gewoon werkt. Het is totaal over-the-top, onethisch en ziekelijk, maar gemaakt met zo’n vakmanschap dat we Miike in één keer vergeven voor die jammerlijke musical. Om films als deze houden we zo van hem in Rotterdam.

★★★★½


Onderwerpen: , , , , , ,


2 Reacties

  1. Kaj van Zoelen

    De manier waarop die liedjes gezongen en gebracht worden is toch allesbehalve normaal voor een musical volgens mij… kan mij geen andere musical bedenken waarbij alleen de zingende partij zich gedraagt als in een musical en de rest van de mensen ‘normaal’ blijven en met verbazing en afgrijzen toekijken omdat ze niet snappen waarom er opeens iemand loopt te zingen en dansen…

  2. Christiaan Boesenach

    Maar is het gek genoeg? Het blijft vervelende J-pop. Vooral als er binnen een tijdsbestek van een kwartier drie nummers langskomen, waarvan de een nog inspiratielozer is dan de ander. Ik wil vooral snel vergeten dat er in die film gezongen werd ;)

    Hoe vond je Lesson of the Evil?


Reageer op dit artikel