IFFR 2013: Prijswinnaars en favorieten
Over Les chevaux de Dieu (2012), Bellas mariposas (2012) en Halley (2012)

3 februari 2013 · · IFFR 2013

IFFR 2013

Het festival is afgelopen. De prijzen zijn uitgereikt, en dat zijn er een hoop. De belangrijkste prijzen van het festival, de Hivos Tiger Awards, gingen verrassend genoeg naar films die in de wandelgangen afgekraakt (My Dog Killer, 2013), wisselend ontvangen (Fat Shaker, 2013) of genegeerd (Soldate Jeannette, 2013) werden. De eigenwijsheid van het festival blijkt maar weer eens. Het is te hopen dat een van de Tigerwinnaars in de toekomst weer eens succes mag oogsten, zodat ze niet meer hoeven te teren op het ontdekken van Christopher Nolan.

De UPC Publieksprijs ging plotseling niet naar het Saoedi-Arabische Wadjda (2012) – die overigens wel in de prijzen viel – maar naar het Nederlandse Matterhorn (2013). Verder viel Les chevaux de Dieu (2012) in de prijzen, net als Bellas mariposas (2012).


Les chevaux de Dieu (Nabil Ayouch / Marokko)

Les chevaux de Dieu

Het was een van de favorieten van het festival, deze film over twee Marokkaanse jongeren die zich bij Al Qaida aansluiten. Het is een bijzonder thema, zeker ook omdat de film sympathie kweekt voor de hoofdpersonages en hun levenswijze. Er wordt niet geoordeeld over deze twee jongens die hun succes zoeken in de extremistische Islam, nadat zij in de sloppenwijken gefaald hebben een goed leven op te bouwen. Hun naïviteit nemen we daarbij voor lief, de kijker wordt geacht relativistisch te zijn.

Los van het gedurfde thema is er echter weinig aan. Les chevaux de Dieu volgt enkel voorspelbare paden. Het is qua aanpak bijna een formulefilm en van daadwerkelijke emoties of een interessante visie op het terrorisme is geen sprake. Het laat de verleidingen van het extremisme zien en is daarin gedurfd, maar is dat qua aanpak niet en blijft vooral conventioneel.

★★★☆☆

null

Bellas mariposas (Salvatore Mereu / Italië)

Bellas mariposas

Twee meisjes groeien op in een arme buurt op Sardinië. De flat waarin zij leven zit vol gespuis, criminelen en pedofielen. We volgen hen met de camera, en krijgen hun gedachten rechtstreeks te horen. Dit is bijzonder vervelend, omdat de karakters continu het bloed onder je nagels vandaan halen. Het maakt van Bellas mariposas een schreeuwerige en vervelende film, wat wellicht te zien is als ouderwets theatraal zoals dat hoort bij de Italiaanse film, maar zowel humor als drama schieten hun doel voorbij.

★½☆☆☆

null

Halley (Sebastian Hofmann / Mexico)

Halley

Deze film viel niet in de prijzen, maar was van de Tiger-kandidaten het interessantst en opvallendst. Het hoofdpersonage in de film is van begin af aan ‘dood’ of in ieder geval in staat van ontbinding. Deze man leeft gewoon door, heeft een baan in een sportschool en brengt zijn dag vooral door met het dichtplakken van zijn wonden, het verwijderen van maden en hij hangt zichzelf af en toe aan het infuus. Het is een tamelijk bizar gegeven, dat even hilarisch als afschuwelijk is. De letterlijke climax in de film doet daar nog een flink schepje bovenop.

Halley is bovendien prachtig verstild geschoten; van de ranzigste wonden tot aan landschappen met ijsbergen. Waar het daadwerkelijk over gaat, als het al over iets gaat, dat is de vraag – eenzaamheid? Angst voor de dood? Geen idee, maar alleen al op basis van het van de pot gerukte plot had deze film wel wat meer aandacht verdiend.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel