IFFR 2013: The medium is the message
Over Reality (2012), No (2012) en Lee Towers: The Voice of Rotterdam (2013)

28 januari 2013 · · IFFR 2013

Cinerama

Film in, film uit, hapje, drankje, film in, film uit. Het is een verslavend ritme dat voor de cinefiel als twee weken strandvakantie voelt. Waarschijnlijk ziet de gemiddelde IFFR bezoeker zo’n vier films per dag, dus men zit zo’n driekwart van de dag in het donker van de bioscopen. In de film ben je je even niet bewust van wat er buiten gebeurd. Zo was gistermiddag plotseling de sneeuw voor de zon verdwenen. Tijdens het IFFR verliezen we even de realiteit uit het oog; het is de macht van film, van de media. En dat is natuurlijk ook een perfect onderwerp om via het medium zelf op te reflecteren.

Reality

Reality (Matteo Garrone / Italië)

Matteo Garrone keert na zijn bejubelde Gomorra (2008) terug met een totaal ander slag film; hoewel beide te maken hebben met de grens tussen realiteit en fictie. Over een Napolitaanse visboer die totaal op gaat in zijn auditie voor het programma Big Brother, oftewel Grande Fratello. Van een Italiaanse gezellige familieman raakt hij totaal geobsedeerd met het programma, ziet hij zichzelf al als de nieuwe winnaar en krijgt hij behoorlijk last van achtervolgingswaanzin. Reality zit zo dicht op de werkelijkheid dat we ons als kijker ongelooflijk ongemakkelijk voelen bij het zien van de man die zelf het verschil tussen fictie en realiteit niet meer ziet. Tevens zeer sterk geacteerd en prachtig in beeld gebracht.

Wat alleen zo jammer is, is de speelduur. De film is ruim een half uur te lang en halverwege slaat de verveling even toe. Je zou kunnen beweren dat het past bij de thematiek van reality-tv, maar het is dodelijk voor een komische film als deze.

★★★½☆

No (Pablo Larraín / Chili)

No houdt eigenlijk het perfecte midden tussen een experimentele film en een crowdpleaser; tussen een zwaar politiek drama en een feelgood. Regisseur Pablo Larraín vindt de perfecte vorm in het aparte videoformaat dat hij hanteert. Het oogt als een jaren 80 homevideo, en dat sluit perfect aan bij het reclamebureau dat centraal staat. Alsof we de videotape vinden van deze reclamemensen, die verzeild raken in de zogenaamde No-campagne: de verkiezingscampagne die door buitenlandse druk georganiseerd werd in Chili, maar die Pinochet hoe dan ook dacht te winnen. Het bureau begint aan de hopeloze taak het tegen de campagne op te nemen, maar dankzij hun hilarische commerciële talent brengen ze het verder dan ze ooit hadden kunnen denken. Ook het hoofdpersonage (Gael García Bernal) kent een bepaalde ambiguïteit, de commerciële en optimistische reclameman is buiten zijn werk een getormenteerde familieman die enkel met zijn modeltrein speelt. No zit bijzonder sterk in elkaar, continu wordt er gespeeld met de twee uitersten No en Si. Larraín slaagt erin een beladen politiek onderwerp te behandelen, zonder daarbij luchtigheid en humor te verliezen.

★★★★½

Lee Towers

Lee Towers: The Voice of Rotterdam (Hans Heijnen / Nederland)

Dit Rotterdamse coverfenomeen is natuurlijk geweldig filmmateriaal. Een havenarbeider die het schopt tot Ahoy. Ontdekt en groot gemaakt door Willem Duys en door hem gepromoveerd tot kraanmachinist. Het is een portret dat zich kan meten met John Appels Zij gelooft in mij. Regisseur Hans Heijnen legt de emotioneelste momenten vast op een wijze die bijna geënsceneerd lijkt, zo sterk zijn de beelden soms. Lee Towers doet het verdere werk, als hij met weemoed vertelt over zijn tijd als havenarbeider, het ongeluk dat hij heeft gekend en vooral zijn onweerstaanbare drang om moppen te vertellen (‘Er komt een olifant in de bus…’). Naast het feit dat het leuk is om op het IFFR een documentaire te zien over deze Rotterdamse volksheld, is het een buitengewoon sterke documentaire geworden.

Oh, en You’ll never walk alone.

★★★★½


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel