Imagine dag 1: de diversiteit meteen zichtbaar

De komende anderhalve week zullen Theodoor Steen en ik verslag doen van het Imagine Fantastic Film Festival, dit jaar voor het eerst gehouden in EYE. Verwacht veel recensies van allerhande genrefilms als horror, science fiction, zat Aziatische titels en zowaar Nederhorror! Ik trap af met onder meer de openingsfilm Trance, het nieuwste werk van Danny Boyle.

Trance (Danny Boyle, 2013)

Wat hij niet kon filmen tijdens de opening van de afgelopen Olympische Spelen in Londen heeft Boyle naar eigen zeggen (met veel gevoel voor humor) gestopt in Trance, een gecompliceerde thriller over een kunstroof, herinnering en hypnose. James McAvoy, Vincent Cassel en Rosario Dawson schitteren in een film die werkelijk alle kanten op schiet met minstens twee scènes die zo waanzinnig uit het niets komen dat het bijna alleen daarvoor al de moeite waard is. Beste is om vooraf zo weinig mogelijk over de plot te weten zodat je helemaal op kunt gaan in de audiovisuele pracht van Trance.

Want Trance is een wonderschoon geschoten film met vanzelfsprekend indrukwekkend camerawerk van Anthony Dod Mantle. We zijn van Boyle eigenlijk altijd wel een visuele tour de force gewend en ook nu stelt de filmmaker absoluut niet teleur. Ook de soundtrack is zoals je van Boyle mag verwachten, intens en bijdragend aan de algehele sfeer. Toegegeven, de film schiet zeker tegen het eind wat door wanneer Boyle het allemaal aan elkaar probeert te knopen en in feite is het totale verhaal volstrekt ridicuul maar het lijkt Boyle hier nauwelijks om te doen. Trance is bovenal een kunstwerk dat filmisch alles uit de kast trekt, na enige bezinking pas echt op waarde geschat kan worden en uitnodigt tot herkijk. De film is komende zaterdag nog op Imagine te zien en vanaf 13 juni regulier.

★★★★½

Tasher Desh (Q, 2012)

Van een geheel andere orde is deze Indiase film, onderdeel van het themaprogramma Bollywood and Beyond. Ook deze film schiet alle kanten op, maar dan op een totaal verkeerde manier. Van een echt sluitend verhaal is nauwelijks sprake, het is meer een aaneenschakeling van vreemde en van de hak op de tak springende scènes aangevuld met matige liedjes zoals gewend met dergelijke titels. Het maakt het twee uur durende Tasher Desh tot een vervelende en verveelde zit.

De overgang tussen realiteit en een sprookjeswereld (en ook zwart-wit en kleur) is zeer zwak uitgewerkt en het grote verhaal over de gevaren van fascisme is nogal simpel in beeld gebracht en tamelijk naïef. Je kan de regisseur – met de curieuze alias Q – het nageven op vrijwel geen enkel moment subtiliteit te tonen en niet terug te deinzen voor visuele overdaad maar de plot dat er eromheen gegoten is, is zo matig dat het geen houvast biedt. Niet verwonderlijk dat ongeveer de helft van de bezoekers tijdens verschillende momenten in de film de zaal verliet. Laten we hopen dat de rest van het op het eerste oog aimabele themaprogramma meer kwaliteit te bieden heeft.

★☆☆☆☆

Jurassic Park 3D (Steven Spielberg, 1993)

Voor een hele generatie is Jurassic Park niet enkel een film. Het is een inspiratie en eentje die pure liefde voor het medium film doet opwekken. Het is een evenement, eentje waar je echt voor gaat zitten en twee uur lang vergeet dat de Aarde draait. Mijn eerste open-mond-als-kind ervaring in de bioscoop was een paar jaar eerder met Indiana Jones and the Last Crusade (1989), maar ik begrijp zeker waar de adoratie voor Jurassic Park vandaan komt en frappant genoeg is de filmmaker dezelfde. 20 Jaar na het grote bioscoopsucces is de film opnieuw te zien op het grote doek, ditmaal in 3D. Iedereen kent het verhaal wel en dus rijst vooral de vraag: is de conversie naar 3D goed genoeg om een nieuw bioscoopavontuur aan te gaan? Het is natuurlijk een commerciële truc en voorzetje naar deel vier dat in 2014 zal verschijnen, maar het moet gezegd dat de 3D er naar behoren uitziet. Zeker tijdens de spannende momenten werkt het en lijkt het bijna wel of het oorspronkelijk zo bedoeld was.

Voor de rest blijft Jurassic Park een gigantisch spektakel met fantastische muziek dat absoluut niet dateert buiten enkele scènes met computers die totaal uit de mode zijn. Maar dat is juist wat het tot zo’n nostalgische trip maakt. En het blijft bij tijden een briljante film, zoals dat moment dat de Tyrannosaurus rex tijdens een storm zich voor het eerst laat zien; een geniaal opgebouwde scène die in de canon van Steven Spielberg hoort. Het is duidelijk. Of het nu Indiana Jones, E.T. of een dinosaurus is: Steven Spielberg is dé filmheld voor de patat- of internetgeneratie als het om filmmagie gaat. En wie het wil herbeleven: op Imagine draaide hij helaas eenmalig maar vanaf 2 mei is de film in reguliere re-release.

★★★★½

Antiviral (Brandon Cronenberg, 2012)

Zo vader zo zoon. Die indruk kan niet aan je onttrekken bij het zien van Brandon Cronenbergs speelfilmdebuut Antiviral. Net nu vader David zich de laatste jaren minder bezig houdt met de door hem zo geperfectioneerde body horror komt zoon Brandon met een body horror bij uitstek. En gelukkig is het geen poor man’s Cronenberg jatwerk. Het uitgangspunt is fascinerend. In de nabije toekomst is de wetenschap erin geslaagd om ziektekiemen van beroemdheden over te hevelen naar de fans die zich aldus inlaten met zelfs de meest nare kantjes van hun idolen, Richard Dyer in extremis. Wanneer een van deze beroemdheden ongeneeslijk ziek raakt breekt de paniek uit en in het bijzonder bij Syd, een man werkzaam bij een bureau dat deze virussen aanbiedt en zelf ook illegaal snoept.

Wie niet van injecterende naalden houdt, is bij Antiviral aan het verkeerde adres. Talloze close-ups van injecties zijn aan de orde en het wordt gaandeweg luguberder en luguberder. Noem het de ode van de zoon aan het vroege werk van zijn vader, maar dan met een flinke dosis extra stijl. Want ondanks dat het een kleurenfilm betreft is de nadruk op zwart en wit onmiskenbaar. Het draagt bij aan de klinische sfeer van Antiviral en laat het volop aanwezige bloed nog intenser lijken. Een groot pluspunt is ook het fabuleuze acteerwerk van Caleb Landry Jones die met verve een man in totaal verval speelt. Zijn spel doet een beetje denken aan de betere rollen van Vincent Gallo, met dezelfde intensiteit en onvoorspelbaarheid. De aftakeling is heftig en niet voor een ieder, maar liefhebbers van body horror zullen zeker genieten.

★★★★☆


Onderwerpen: , , , , , , , ,


Reageer op dit artikel