Imagine dag 3: Aziatisch geweld

discount oem software download

In deze aflevering van onze verslaggeving van Imagine bespreek ik twee zeer afwisselende titels die hoogstwaarschijnlijk nooit in de reguliere roulatie zullen komen maar ter zijner tijd hopelijk wel op DVD en Blu-ray verkrijgbaar zullen zijn. De Indiase monsterproductie Gangs of Wasseypur en het Zuid-Koreaanse A Werewolf Boy. Twee films die op totaal verschillende manieren het fantastische genre invulling geven.

Gangs of Wasseypur (Anurag Kasyap, 2012)

In mijn eerste artikel sprak ik de hoop uit dat de overige films uit het Bollywood and Beyond-programma van goede kwaliteit zouden zijn en Gangs of Wasseypur maakt het meteen waar. Dit epische – want dat is het met 320 minuten zonder twijfel – misdaaddrama is ondanks zijn bijna megalomane lengte geen seconde verspilling en boeit van het eerste lange shot tot het laatste. Het verhaal is zoals je mag verwachten van grote omvang waarin we vanaf de jaren 40 van de vorige eeuw tot 2009 een gewelddadige vete volgen tussen verschillende misdaadfamilies. Dit klinkt als een Indiase versie van The Godfather (1972) en vaak is Gangs of Wasseypur – ook qua niveau – met dit meesterwerk vergeleken. Een vergelijking die overigens zeer terecht is.

De film is voor het festival in twee delen van 160 minuten opgedeeld en kent een duidelijke stijlbreuk tussen beide titels. Het eerste deel is buiten de vete ook een verhandeling over de geschiedenis van India en de strijd wordt op een meer traditionele manier gestreden. Het expliciete geweld is hier nog tamelijk subtiel, maar het tweede deel gaat veel verder. Dit betreft de periode van eind jaren 90 tot vrijwel het heden en het geweld hier is ongelooflijk intens, tergend lang en bruut. De stijl houdt alles overeind, ook als je minder gediend bent van bloederig geweld op het witte doek. Het geheel is fabuleus geschoten met enkele zeer gecompliceerde en lange shots waarin van alles gebeurt en er verschillende locaties in de prachtstad Varanasi worden aangedaan.

Het draagt allemaal bij aan het meesterlijke gehalte van Gangs of Wasseypur, een film die ver verwijderd staat van de mierzoete Bollywood-romantiek en een van de grote filmische werken van de Bengaalse cinema is waarvan Satyajit Ray de bekendste exponent is. Deze indrukwekkende film van Anurag Kashyap kan wedijveren met het beste misdaadwerk van Francis Ford Coppola en Martin Scorsese. Simpelweg een van de beste films van de afgelopen 10 jaar. Wie het (hoogstwaarschijnlijk) voor het laatst in Nederland op het grote scherm wil zien kan zondagmiddag in EYE van Gangs of Wasseypur genieten. En het schiet werkelijk voorbij!

★★★★★

A Werewolf Boy (Sung-Hee Jo, 2012)

De beste filmmonsters zijn de tragische creaties. Monsters die zonder er om te hebben gevraagd zo zijn geworden. Denk aan de vampier, maar ook zeker de weerwolf. In het zwart-wit tijdperk wist Lon Chaney Jr. de weerwolf meerdere malen een tragische kant te geven, je hoopt gewoon uit medelijden dat hij aan zijn eind komt. Een nieuwe toevoeging aan deze tragiek is het Zuid-Koreaanse A Werewolf Boy, een horrordrama over de jonge weerwolf Chul-Soo die hulpeloos op zoek is naar vrijheid en genegenheid. Hij lijkt dit te vinden bij de familie van Soon-Yi, een getroubleerde tiener die na enige tegenstribbelingen het op haar neemt Chul-Soo als het ware op te voeden met gedragsregels en spraak.

De eerste helft van Sung-Hee Jo's A Werewolf Boy moet het vooral hebben van de lichte romantiek – met op den duur ietwat vervelende pianopartijen – en vreemd genoeg de dito humor. Zeker de stappen die Chul-Soo maakt zijn hier en daar passend grappig met vooral de eetscènes als uitschieters. De tweede helft richt zich onontkoombaar op het horroraspect van de weerwolf al is het zeker geen volbloedhorror. Maar ook de tragiek van Chul-Soo zijn aandoening is prima uitgewerkt en oprecht ontroerend. Je hebt echt te doen met de vervloekte Chul-Soo en dat is niet enkel te danken aan het subtiele script in deze kwestie maar ook zeker aan acteur Joon-ki Song die vrijwel de gehele film geen woord spreekt en het is dus vooral van mimiek moet hebben, iets waar hij met verve in slaagt. Ten slotte moet natuurlijk ook kort de transformatie belicht worden en verwacht hier zeker geen groteske en langdurige transformatie als in bijvoorbeeld de relatief moderne weerwolfklassieker An American Werewolf in London (1981). De nadruk ligt uiteindelijk bovenal op de relatie tussen de twee tieners en daarin is de film een geslaagde toevoeging binnen het subgenre.

★★★★☆

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Kaj van Zoelen

    Ik ben er zondagmiddag bij!