Imagine dag 4: Creatief met gore

13 april 2013 · · Imagine 2013 + Kritiek

Stitches

Het ding met creatieve vondsten is dat ze een matige basis genoeg smaak kunnen geven. Een matig beginsel kan zo toch nog best goed worden. Hoe creatiever hoe beter. Maar dan moet er wel een goede basis zijn waarop de creatieve vondsten gestoeld kunnen worden, want enkel een overdaad aan creativiteit, zonder basis, doet de film ontsporen. In het geval van de twee films vandaag twee uitersten van creativiteit: een clichématig product met enkele sterke vondsten, en een hyper-origineel product zonder een uniforme basis dat ontspoort. Een van de twee is echter een meesterwerk, de ander slechts adequaat. Het basismateriaal is echter bij beiden hetzelfde: bakken met bloed.

Stitches (Conor McMahon, 2012)

Wanneer het verjaardagsfeestje van een 10-jarige jongen uitmondt in de dood van een clown verandert dat het leven van die jongen voorgoed. Danig getraumatiseerd zweert hij nooit meer een verjaardagsfeestje te geven. Tot zijn 16e verjaardag, waarop zijn vrienden een groot feest geven en de clown Stitches terugkeert uit de dood als ongenode gast, gewapend met een arsenaal aan creatieve moordattributen om wraak te nemen op de feestgangers van 6 jaar terug.

Tot zover, zo cliché. Want Stitches is in wezen niet meer dan de zoveelste slasher, een herhaling van zetten en verhaallijnen met generieke personages en plotpunten. Het slashergenre, dat 25 jaar geleden al zo goed als uitgespeeld was op enkele oplevingen zoals Scream (1996) na, bestaat nu enkel bij gratie van de moordscènes. En die zijn gelukkig uiterst creatief. In de sterfscènes ontstijgt Stitches het matige acteerwerk en dertien-in-een-dozijn plot, door inventieve ideeën, goede effecten en een sardonisch gevoel voor humor.

Mooi zijn kleine vondsten, zoals het verkleinen van een pupil wanneer het oog op originele manier verwijderd is. Of het creatieve gebruik van een blikopener, paraplu en kat. Ook leuk is de vondst van een semi-satanische cultus rondom het clownschap. Opvallend genoeg is het idee dat clowns hun make-up op ritualistische wijze op een ei schilderen volledig naar waarheid. Door de inherente engheid van clowns uit te vergroten tot humoristische en bizarre hoogten wordt Stitches meer dan de gemiddelde seriemoordenaar. En de enige manier waarop een slasher zich nog weet te onderscheiden is met een originele moordenaar die op originele wijze moordt. Want deze film is, tekenend voor een genre dat al sinds 1990 op sterven na dood is, eigenlijk 25 jaar te laat gemaakt.

oem software downloads

★★★☆☆

John Dies At The End

John Dies at the End (Don Conscarelli, 2012)

De eerste scène van John Dies at the End geeft min of meer aan wat voor film dit is: het dilemma wat gesteld wordt is het dilemma het schip van Theseus. Als je van een object elk onderdeel, over lange tijd, stuk voor stuk vervangt, is het dan nog hetzelfde object als aan het begin? John Dies at the End past dezelfde regel toe op de film: telkens worden plotpunten herschreven, nieuwe elementen geïntroduceerd, mensen vervangen voor monsters, monsters voor mensen, personages volledig vervangen voor andere acteurs. Transformatie is het motto van de film, en dat geldt niet alleen voor de vele transformaties in de film zelf, maar ook voor de plot. Een uitstekend essay zou geschreven kunnen worden over identiteit in deze film en het thema van conformeren aan regels. De film is nonconform en herschrijft zich compleet, en wanneer het thema van vrije wil geïntroduceerd lijkt duidelijk dat de fragmentatie van de plot een bewuste keuze is.

De ongebreidelde creativiteit van John Dies at the End af doen als bizarre onzin zonder basis zou de plank mis slaan: het gebrek aan basis is nu juist het punt. De totale losheid van de film is de bestaansreden. Een film die constant het wiel opnieuw uitvindt om een punt te maken over het uitvinden van je eigen leven, het vormen van je eigen identiteit. Dat klinkt als een zware, filosofische film, maar John Dies at the End doet dit vooral door puberale humor, een luchtige toon en talloze monsters. Dit is een film waarin een deurknop zonder aanwijsbare reden verandert in een penis. Dit is een film waarin een snor een dodelijk monster blijkt te zijn. Dit is vooral een film die het volstrekt logisch vindt om opeens een animatie-scène in de mix te gooien. Door chaos als het thema van de film zoekt de film kritiek op. Maar tegelijkertijd valt de film moeilijk te bekritiseren. Juist het gebrek aan uniformiteit, aan één vooropgezet plan, lijkt het plan. Daarmee is het een film die immuun is voor kritiek. Alles waar je de film op zou kunnen afkraken, en de film heeft zeker zwakke punten, is zeer waarschijnlijk bewust én onderdeel van de charme.

★★★★½

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , ,


Comments are closed.