Imagine dag 5: Nederhorror, hel op aarde en 80’s now!

cheap oem software

Het is alweer een tijd geleden dat de Nederlandse genreliefhebber is getrakteerd op een nederhorror, maar tijdens Imagine was het dan eindelijk weer zo ver. Verder in dit artikel een intense kijk op agorafobie en een warme hommage aan alles wat de jaren 80 voor tieners zo fijn maakte.

Frankenstein’s Army (Richard Raaphorst, 2013)

Daar is die dan eindelijk! Het project dat ooit in 2004 ‘begon’ als Worst Case Scenario heet inmiddels Frankenstein’s Army, maar de Nazi zombies zijn er nog steeds. Het verhaal is vrij simpel, maar o zo effectief in al zijn creativiteit. Een Russisch bataljon stuit in Duitsland tijdens de opmars richting Berlijn op een vervallen gebouw wat vol lijkt te krioelen met zogenaamde zombots, een curieuze combinatie van zombies en robots. Wat volgt is een bloederige strijd waar op iedere hoek gevaar loert en de uiteindelijke prooi een afgezant van dokter Frankenstein blijkt.

De kracht van Frankenstein’s Army is zoals gezegd de creativiteit. Dit is horror zoals we het kennen van het vroege werk van Peter Jackson – die niet verwonderlijk een special thanks krijgt tijdens de eindcredits. Het summiere budget van de film doet de filmmakers ertoe over halen om zo economisch doch overtuigend de film te maken. Zo is de gehele film vanuit het perspectief van een camera meegenomen door een Russische soldaat, noem het een found footage film in de tijd ver voor home video camera’s. En daar waar het subgenre langzaamaan nog enkel meuk lijkt voort te brengen is Frankenstein’s Army een fantastische uitzondering hierin. De locatie waar de zombots rondbanjeren is in zijn vervallen staat een perfecte plek voor bloed en verderf, een plek ook waar in sommige ruimtes een soort mist sfeervol vlak boven de vloer zweeft.

Het verhaal stelt uiteraard niet al teveel voor en soms is het ietwat onduidelijk wie nou wie is, maar het hart voor low budget plezier is duidelijk zichtbaar en het vakmanschap van regisseur Richard Raaphorst, cameraman Bart Beekman en special effects voorman Rogier Samuels is in bijna ieder shot een genot voor de liefhebber van praktische effecten. Daarbij is de film hier en daar erg hilarisch waardoor je de ridicule plot en de soms wat heftige scènes door de vingers ziet. Frankenstein’s Army is een absolute must voor de liefhebber van (neder)horror en de film wordt hoogstwaarschijnlijk eind 2013 op DVD uitgebracht. Frankenstein’s Army is niet direct een teken van leven binnen de nederhorror, maar sinds De Johnsons (toch alweer uit 1992!) heb ik geen betere en onderhoudende Nederlandse horrorfilm meer gezien.

★★★★½

Citadel (Ciaran Foy, 2012)

Wie is beter in staat een horrorfilm te regisseren over agorafobie dan een persoon die zelf dit ondergaan heeft? Ciaran Foy werd op 18-jarige leeftijd in elkaar geslagen door een stel rotjochies en kende vervolgens vele nare jaren waarin hij zich niet of nauwelijks normaal kon gedragen in open ruimtes. Zeker de eerste helft van Citadel geeft op visuele en zintuiglijke wijze aangrijpend en intens een beeld hoe deze aandoening uiting kent. Tommy’s zwangere vriendin is door hoodies aangevallen en haar buik geïnjecteerd met een heroïnenaald. De baby overleeft het, zij niet. Tommy – die dit alles vanuit een kapotte lift aanschouwde – weet zich met de gevolgen nauwelijks raad en zijn angst voor de jochies en lege straten neemt toe. Alleen een op wraak uit zijnde priester lijkt hem te kunnen helpen.

Citadel is typisch zo’n horrorfilm met twee extreme helften. De eerste helft is een rauw realistisch portret van een hel op aarde, een achterstandswijk waar ‘s avonds de relschoppers vrij spel hebben en niemand veilig is – zeker de arme Tommy niet. Maar halverwege de film neemt de film een radicale draai en verandert het in een bovennatuurlijke horrorfilm waar de sloppenwijk verandert een daadwerkelijke hel met een godvergeten flatgebouw waar demonische wezens rondzwerven, op zoek naar baby’s. Het argument van Foy dat voor mensen met agorafobie eigenlijk het hele leven bestaat uit bijna bovennatuurlijke episodes vergoeilijkt de ommekeer in de film al is de overgang wel erg abrupt, uitmondend in het zomaar wegschrijven van een toch wel belangrijke hulp van Tommy en op het eerste oog enig weldenkend mens. Ten einde is de bedoeling van Citadel wel duidelijk: het is een exploiterende blik op de uit de hand lopende Britse hoodie-cultuur en de gevolgen van agorafobie, waarbij moet gezegd dat over beide aspecten niet lacherig wordt gedaan. Het is een intense rit, maar zeker de moeite.

★★★★☆

Ghost Graduation (Javier Ruiz Caldera, 2012)

Dat Imagine niet alleen maar gore en stuipen op het lijf jagende cinema is, bewijst Ghost Graduation wel; een warmbloederige feel-good hommage aan jaren 80 genrecinema. Modesto ziet geesten en als hij wordt aangenomen op een in verval geraakte middelbare school blijkt dat de geesten van een 20 jaar eerder fiasco nog steeds op de school rondwaren. Modesto is als enige in staat deze geesten tot bedaren te brengen en de overleden studenten over te halen door via ongedane zaken zichzelf te verlossen van de vloek die op hen rust.

Ghost Graduation is voor het grootste deel een hommage aan de zo typische jaren 80 high school comedy waarvan John Hughes vaandeldrager was. Niet gek dat de film bomvol met verwijzingen naar The Breakfast Club (1985) zit, de een subtieler dan de ander. Maar ook aan Carrie (1976), Ghost Busters (1984) en talloze andere nostalgische genrefilms uit die periode wordt gerefereerd. Enkel dit aspect had Ghost Graduation niet het succes geboden dat het nu kent, het is vooral het plezier dat de film met zichzelf heeft dat het zo’n fijne tijd maakt. In navolging van het ook zo plezierige 21 Jump Street (2012) speelt Ghost Graduation met het concept van culturele generaties en hypes. Zo worden er hilarische grappen gemaakt over de levensloop van onder meer Michael Jackson en George Michael, maar ook modehypes komen aan bod.

Spanje kent een rijke traditie binnen het fantastische genre en Ghost Graduation is hierin een zeer fijne toevoeging. Ja, het is onbeschaamd feel-good; bijna sprookjesachtig. Maar het heeft het hart op de juiste plek, de hommages zijn piekfijn getimed en intelligent en het verloop is ondanks de hoge voorspelbaarheid geen seconde vervelend. Een welkome brede lach in tijden van crisis en zeker binnen de soms erg cynische en duistere films van Imagine een zeer positieve afwisseling.

★★★★½

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , ,


Comments are closed.