Imagine dag 8: potpourri

17 april 2013 · · Imagine 2013

The Black Square Imagine 2013

Mijn laatste verslag van het festival is een minder groot succes dan de vorige edities. Dit keer is er geen duidelijke overeenkomst tussen de drie films, en ook kwalitatief is de oogst erg wisselend. Van een afschuwelijke apocalyps tot een tergend trage Chinese scifi, met tussendoor ook nog een inspirerende Indiase docu.

The Black Square (Hiroshi Okuhara, 2012)

The Black Square is een Chinees scifi-drama dat eventueel ook op het Internationaal Film Festival Rotterdam had kunnen draaien. Daarmee bedoel ik dat de film doelbewust erg traag is, met veel ruimte voor contemplatie, symboliek en extreem veel lang uitgesponnen scènes. Het verhaal heeft dubbele lagen en is niet altijd even evident: het publiek mag zelf veel interpreteren. De opzet van de plot is simpel: een kunstenaarskoppel en zijn zus raken geobsedeerd door een vreemdeling met amnesia die naakt tevoorschijn komt uit een zwart vlak dat eerder daarvoor in de lucht zweefde. Kunst speelt een grote rol, niet alleen in een schilderij dat de komst van het zwarte vlak voorspelde, maar ook in de portretten die de vreemdeling tot drie keer toe maakt. De semi-circulaire vertelling kent een goed, intrigerend plot, uitstekende personages en mooi, subtiel acteerwerk.

The Black Square duurt met zijn 2 uur en 20 minuten duurt alleen ruim een uur en 10 minuten te lang. Dit was een uitstekende film van 70 minuten geweest, strak en intens, maar de film is zo traag opgebouwd dat de rek eruit raakt. Tot vier keer toe dezelfde scène van een personage dat minutenlang een zandvlakte overloopt is te veel van het goede. Andere scènes hadden op zichzelf gestaan als een korte film, zonder de ballast van de rest van het verhaal. Zeker de scènes die zich in het verleden afspelen zijn erg sterk. Maar nadat die scènes tot een eind komen, op een punt dat de film een mooi rond afgesloten geheel was geweest, gaat de film nog 20 minuten door met overbodige afwikkelingen. De neiging alles tot in het extreme uit te voeren breekt de film op. Het mes erin, en dit was een meesterwerk geweest. Nu is het een aardige film met extreem veel wild vlees.

★★½☆☆

Fin Imagine 2013

Fin (Jorge Torregrossa, 2012)

Fin kent een uitstekende opzet: een groep vrienden houdt na twintig jaar een reünie, waar onuitgesproken emoties boven komen drijven en de schuld rondom een incident waarbij grote afwezige Angel gekwetst raakte de spanningen hoog doet oplopen. Zeker als blijkt dat Angel achter de reünie zit, en er bizarre gebeurtenissen plaatsvinden. Eerst is daar de grote lichtflits in de lucht, de auto's die het niet meer doen, en de totale verlatenheid van de wereld. Dan zijn er de sterren die plotseling verdwijnen, net als groepsgenoot Rafa. Wat is er aan de hand?

Het intrigerende gegeven wordt helaas niet uitbetaald en wanneer duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit, wat voor de kijker waarschijnlijk een stuk vroeger is dan de makers bedoeld hadden, zakt de film als een plumpudding in elkaar. Van een intense thriller verandert de film in een zweverige sciencefictionfilm met opzichtige symboliek. Waarom heet Angel Angel, en Eva Eva? Wat is de rol van de leeuw en de bokken? Waarom zien we zoveel gieren en raven? De symboliek is even opzichtig als de plottwists, die de film een Boodschap meegeven die averechts werkt voor de spanning. De film gaat, zeker na de grote wending, nergens heen en eindigt in een onbevredigende status-quo die niets haalt uit het post-apocalyptische gegeven. Enkele dreigingen zijn goed gevonden, zoals de wilde honden, maar ook deze scènes worden herhaald. Hebben we eerst een aanval van een gier, dan krijg je ook nog steenbokken, de honden en zelfs een leeuw. De constante herhaling en de wat prekerige kantjes van de film verkwanselen een begin met potentie. Beter loop je na de grote lichtflits de zaal uit en bedenk je zelf het vervolg van de film. Grote kans dat het een diverser, beter doortimmerd verhaal is, met een plot dat wel naar een climax toewerkt en zonder de clichèmatige beeldtaal en de onbeholpen plottwists.

★½☆☆☆

Supermen of Malegaon Imagine 2013

Supermen of Malegaon (Faiza Ahmad Khan, 2008)

Supermen of Malegaon is de film die Be Kind Rewind (2008) wilde zijn: een documentaire over een gemeenschap die bij elkaar wordt gehouden door het kijken naar films, én het maken van films, naar opzichtig voorbeeld van Hollywood. Nasir Sheikh heeft zijn leven in het teken gezet van amateurparodieën van grote Bollywood-films, allemaal gesitueerd in zijn woonplaats Malegaon. Voor het eerst pakt hij een grote Hollywoodproductie aan als parodie, en het zeer sjofele Superman of Malegaon wordt in elkaar gezet met alle mogelijke middelen. Met een zeer laag budget, amateur-acteurs, een amateur-crew en allerlei handgrepen om de film te doen slagen (reclame maken voor de plaatselijke melkboer, de hoofdrolspelers in een enorm hoge mast laten klimmen zonder zekering, hem in het water later springen terwijl hij niet kan zwemmen, etc.) weten de filmmakers tegen beter weten in de productie binnen 15 dagen in elkaar te flansen. Documentairemaker Faiza Achmad Khan volgde ze op de voet.

De kracht van Supermen of Malegaon zijn de hoofdpersonen. Dit zijn innemende, volhardende mensen die ondanks een gebrek aan talent en een gebrek aan materiaal gewoon hun film in elkaar zetten met geïmproviseerde middelen. Het gestuntel levert tegenslag op, soms op hilarische wijze, zoals wanneer de camera onverhoopt in het water valt, maar regelmatig zijn de filmmakers ook ongemeen inventief. Een paardenkar kan prima gebruikt worden als dolly, wanneer je hem kantelt, en kan ook gebruikt worden als haak om Superman aan te laten zweven. De paardenkar voor een motor zetten, Superman bevestigen aan de voorkant en hup, achter de riksja van de schurk aan. De inventiviteit en doorzettingsvermogen van de filmmakers roepen bewondering op, even vaak als dat je in een scheur ligt om de onbeholpenheid en klunzigheid van dezelfde filmmakers. Zeker wanneer we de film zelf te zien krijgen, in een coda die beter door de film heen gemonteerd had kunnen worden, blijkt dat Nasir Sheikh en kornuiten geen meesterwerk hebben gemaakt. Maar de manier waarop de film de hele stad weet te verbinden tot één grote gemeenschap doet weer beseffen waar film om draait. Film is een universele taal, en ondanks dat de filmmakers van Superman of Malegaon een andere grammatica hanteren dan Hollywood of Bollywood blijft de boodschap hetzelfde: film is liefde, gezelligheid, warmte, escapisme, fantasie, kunst. Film inspireert.

oem software buy

★★★★☆

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , , , , ,


1 Reactie

  1. Verhoeven

    The Black Square klinkt nog steeds iets voor mij. :) Balen dat ik er niet bij kon zijn …