Imagine dag 9: De winnaars en laatste hapjes

Imagine 2013 zit erop en de prijzen zijn uitgereikt. De vier officiële festivalprijzen zijn als volgt verdeeld: de jeugdprijs ging naar Citadel (2012), de Zilver Meliès voor beste Europese korte film naar Perfect Drug (2012) en beste speelfilm vreemd genoeg naar het maar matig ontvangen Fin (2012) waarbij de twee laatstgenoemde titels later dit jaar meedingen om de Gouden Meliès in het Spaanse Sitges. De Black Tulip award voor beste fantastische film ging naar de anime Wolf Children (2012), een film die bij het publiek ook goed viel. De publieksprijs ging tenslotte naar het aimabele The Battery (2012) wat waarschijnlijk mede te danken was aan het feit dat de uiterst sympathieke regisseur en de co-hoofdrolspeler dagenlang op het festivalterrein rondliepen en al doende zieltjes voor zich zullen hebben gewonnen. Dit laatste puur aan het festival gerelateerde artikel zal ik wijden aan twee films waarin vrouwen een grote (seksuele) rol spelen. Overigens zal ik in de komende twee weken nog tweemaal dieper ingaan op twee remakes die het festival aandeden waarvan er eentje over twee weken in reguliere roulatie gaat, maar daarover binnenkort meer.

The Mafu Cage (Karen Arthur, 1978)

Het fijne aan een festival als Imagine is dat je films te zien krijgt die je anders met geen mogelijkheid zou kunnen opsporen of ook maar aan zou denken. The Mafu Cage is zo’n film, een heuse cultfilm die welhaast vergeten lijkt maar toch een fascinerend verloop kent. De immer vreemd ogende Carol Kane speelt de rol van Cissy, die met haar zus Ellen woont in een afvallig landhuis gevuld met Afrikaanse curiositeiten, inheemse planten en een apenkooi waar Cissy haar huisdier houdt die ze liefkozend Mafu noemt. Maar Cissy heeft het niet helemaal op een rijtje, ze heeft psychotische aanvallen en reageert die af op haar beschermende zus en als het helemaal tegenzit op haar aap. Het gaat van kwaad tot erger als Ellen een relatie aangaat met een collega, iets wat Cissy niet kan verkroppen en verder wegzakt in een hysterische wereld van geweld.

In alles is The Mafu Cage een cultfilm bij uitstek. De plot kent vele zijwegen omtrent hints naar incest, bestialiteit en marteling waarbij veel van die scènes met dialogen zijn uitgesponnen om het budget zo economisch te houden; je ziet qua expliciete beelden eigenlijk niets, het wordt constant gesuggereerd maar is desalniettemin niet voor iedereen een prettige kijkervaring. Daarbij is het acteerwerk van Carol Kane altijd al een beetje hit or miss geweest, je moet echt houden van die vreemd bleke verschijning en het acteerwerk wat constant een fijne lijn bewandelt tussen ingehouden woede en totale hysterie; iets wat ze ook laat liet zien in de video nasty When a Stranger Calls (1979). Zoals gezegd is de film erg low-budget wat vooral blijkt uit het feit dat het overgrote merendeel van The Mafu Cage in de kamer van het landhuis is geschoten waar ook de kooi zich bevindt wat als erg saai kan worden ervaren. Het is absoluut geen meesterwerk, maar wel een uniek horrordrama en eentje die hoog scoort op de curiositeitsmeter. Daarbij is het een interessante toevoeging binnen het genre van psychotische eenlingen en wat het doet met hun omgeving.

buy download oem software

★★★½☆

Kiss of the Damned (Xan Cassavetes, 2012)

De jaren 70 waren gouden tijden voor seksueel getinte vampierfilms, liefst met een flinke dosis lesbische erotiek. Regisseurs als de onlangs overleden Jesús Franco en Jean Rollin waagden zich meerdere malen aan dit subgenre met zeer wisselende kwaliteit en ook de befaamde Hammer studios kwamen met soortgelijke titels op de proppen zoals de zeer behoorlijke Karnstein trilogie. Kiss of the Damned – van de dochter van John Cassavetes en Gena Rowlands en daarmee de derde filmmaker op Imagine afkomstig van legendarisch filmbloed – is een hommage aan deze films wat vooral naar voren komt met de uiterlijkheden (sfeervolle bossen, grote villa’s met lege ruimtes, prachtig schaars geklede vrouwen) en het bij benadering totale gebrek aan een coherent plot.

In dat opzicht is Kiss of the Damned een geslaagde liefdesbrief. De sfeer is goed gevat met een surrealistische wereld waarin de drie centrale vampieren (twee zussen en de minnaar van een van de zussen) ronddwalen, aangevuld met een dromerige soundtrack. Maar je moet wel geduld betrachten, want al teveel gebeurt er niet in Kiss of the Damned. En ondanks dat de film in de markt is gezet als een hommage aan de lesbische vampiers van de jaren 70 is er nauwelijks hiervan sprake. De seksuele spanning is daarentegen wel ontegenzeggelijk voelbaar en meegezogen in de hallucinante sfeer valt de film prima te behappen. Helaas haalt het nooit het niveau van zijn illustere voorgangers en weet het ook niet echt een nieuw licht te werpen op de vampiermythos. In dat opzicht is een op vrouwen gerichte vampierfilm als Byzantium (2013) – die ook op Imagine draaide en binnenkort in de Nederlandse bioscopen uitkomt – veel geslaagder. Ook de setting van die film is vele malen meer intrigerend, want het doet met de badplaats en een hotel dat een centrale rol kent ergens sterk denken aan wat wellicht de meest geniale film is uit het (lesbisch) erotische vampiergenre: het fantastische Belgische Les Lèvres Rouges (1971).

★★★☆☆

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,


Comments are closed.