In Memoriam Roger Ebert

Afgelopen donderdag overleed de gerenommeerde filmcriticus Roger Ebert op 70-jarige leeftijd. Enkele jaren geleden streed Roger Ebert met kanker, die helaas een aantal maanden geleden terugkeerde. Als eerbetoon aan de schrijver, die met klassieke boeken als The Great Movies en Your Movie Sucks filmkritiek populariseerde, heeft de redactie van Salon Indien allen een persoonlijke reactie op Roger Ebert geschreven.

Ricardo Berentsen

Ebert is nooit een enorme invloed op mij geweest. Misschien dat ik me daar te laat voor ben bezig gaan houden met film. Als onderdeel van de internetgeneratie had ik natuurlijk de filmrecensenten voor het uitkiezen. Maar, hij heeft filmkritiek sinds de jaren tachtig, bij een groter publiek op de kaart gezet. Daar was hij belangrijker voor dan wie dan ook. Zijn kracht was absoluut hoe hij film relateerde aan wat het voor hem betekende. Het maakte hem een van de begrijpelijkste recensenten in het vak, en ondanks dat ik het vaak niet met hem eens was (Haggis' Crash anyone?), blijft hij een inspiratie. Om zijn analyses. Om zijn tomeloze inzet.

Theodoor Steen

Voor mij was Ebert, hoe vaak ik het ook met hem oneens was, toch een belangrijk criticus. Hij was de eerste recensent die ik, op jonge leeftijd, bij naam kende, hij was de eerste die mij met zijn mening ingang gaf tot de filmgeschiedenis, hij was de eerste recensent die mij zelf deed willen schrijven. Na Roger Ebert volgend meer namen, Mark Kermode, Kim Newman, Jonathan Rosenbaum, maar Ebert was de eerste. Ondanks dat de man er naar mening vaak naast zat, en hij soms iets te moralistisch was opgesteld, zie ik hem toch zo'n beetje als de “Godfather” onder de recensenten: een man die inspireert en zonder meer de meest prominente naam is in zijn vakgebied, maar van wie elke recensent ijdele hoop koestert hem met zijn eigen schrijfsels van de troon te kunnen stoten.

Henk Mul

Hoe langer ik erover nadenk, hoe minder zijn schrijfsels me helder voor ogen staan. En dat terwijl ik tientallen van zijn reviews heb gelezen. Onbeduidend is misschien het beste woord. Een vertrouwde gids op platgetreden paden, een criticus die vooral beantwoordt aan het gemoed van de massa. Ik kan met de beste wil van de wereld verder niets zinnigs over hem zeggen. Hij staat me niet bij.

Hoe dan ook: two thumbs down.

Kaj van Zoelen

Volgens sommigen was Roger Ebert het afgelopen decennium steeds meer de weg kwijt, volgens anderen heeft hij nooit veel verstand van films gehad. Deze tegenreactie op zijn populariteit en status zijn wat mij betreft ongegrond. Hij heeft door de jaren heen heel wat onzin opgeschreven, maar kon ook zeer eloquent en scherp over films schrijven. Zeker als hij ergens affiniteit mee had, zoals bijvoorbeeld het werk van Martin Scorsese. Maar bovenal zal ik hem blijven associëren met zijn adagium “A movie is not about what it is about. It is about how it is about it.”

oem software downloads cheap

Rik Niks

Zijn Great Movies las ik toen ik de canon aan het verkennen was; het juiste boek op het juiste moment. Zijn manier van zien stimuleerde me films als La Dolce Vita (1960) en Citizen Kane (1941) op een andere manier te gaan kijken. En daardoor te waarderen. Waar veel critici vanuit een eenzijdige invalshoek schrijven, was Eberts grote kracht zijn diversiteit daarin. Filmhistorische context, beeldtaal, stijl, genreconventies, en vooral de persoonlijke betekenis die hij als kijker in een film ervaarde. Met dat laatste heeft Ebert mij zeker geïnspireerd in mijn schrijven over film. Gaandeweg ben ik hem uit het oog verloren; zijn recensies zijn te lang en te weinig compact. Te veel gericht op plotbeschrijvingen, met observaties die me steeds obligater over gingen komen.

Hendrik De Vries

Een paar jaar geleden had ik de gewoonte elke film die ik keek te ‘checken’ op Rottentomatoes.com. In de verzameling korte zinsneden die over elke film te lezen waren vielen al snel de uitgesproken commentaren van Roger Ebert op. Als gevolg heb ik een aanzienlijke hoeveelheid van zijn recensies gelezen, ondanks het feit dat deze soms van een ontoegankelijke omvang waren. Een getalenteerd schrijver die geen blad voor de mond nam en niet alleen regelmatig een afwijkende mening had maar net zo vaak een afwijkende invalshoek. Vaak prettig om te lezen, soms wat te enthousiast over goedkope Hollywoodsentimenten. Een recensent die niet bang was om de nadruk te leggen op zijn persoonlijke kijkervaring en als erg standvastig de boeken in mag gaan. Zonder meer inspirerend geweest. De filmkritiek is een boegbeeld kwijt.

Erwan Ticheler

Ironisch genoeg ben ik als schrijvend filmcriticus vooral bekend met Eberts televisiewerk wat hij voor het overgrote deel deed met Gene Siskel. De spontane discussies en soms felle tegenstellingen maakte de “movie review program” tot absolute toptelevisie en is binnen het genre (zeker op de treurbuis) nooit meer geëvenaard. Het fijne aan Ebert was ook dat ondanks dat ik het regelmatig met zijn mening oneens was, hij het wel met steekhoudende argumenten wist te vertellen ondanks dat overdadig moralisme altijd wel op de loer lag. Als schrijver ben ik minder bekend met zijn werk al ben ik de beste man de laatste jaren wel meer gaan volgen en ook met de pen bleek Ebert een scherpe filmblik te hebben en dat genre-overschrijdend. Ik neem zijn relatieve afkeer tegen horror maar voor lief en ga maar eens wat oude archiefbeelden van Siskel & Ebert tevoorschijn halen. Een icoon en inspirator is niet meer.

jfdghjhthit45

Onderwerpen: , , , , , , , , , ,


Comments are closed.