Inside Llewyn Davis (2013)
Broederliefde: de films van Joel en Ethan Coen (slot)

Inside Llewyn Davis 1

Op het eerste oog lijkt Inside Llewyn Davis (2013) een wat kleinere “Coen Brothers”-film, maar schijn bedriegt. Net als bij A Serious Man (2009)bevind de inhoud van de film zich onder de oppervlakte, Inside zeg maar. De film gaat in wezen over de reis die Llewyn Davis aflegt, zowel uiterlijk als innerlijk, om delen van zichzelf te leren accepteren. Dat zijn avonturen daarbij niet al te groot zijn deert niet. De grootste ontboezemingen en evenementen in de film zijn te lezen in het fantastische acteerwerk van Oscar Isaac, die van Llewyn Davis een even tragisch als charismatische figuur weet te maken. In dat opzicht is het een typische Coen protagonist, een personage in crisis die enkel weet rond te komen op basis van zijn charme.

Waarschuwing: in de rest van de analyse volgen GROTE SPOILERS.

Oh Llewyn, Where Art Thou?

Sterker gesteld, in wezen is Inside Llewyn Davis een officiëuze remake van O Brother, Where Art Thou (2000). Ook hier maakt het hoofdpersonage een queeste door Amerika, daarbij in aanraking komend met verschillende archetypes. Ook hier is de opzet fragmentarisch, met enkel de protagonist als gemenedeler van de film, en de rest van de personages als opduikende en verdwijnende satellieten in een baan om hem heen. De link met O Brother wordt nog eens extra bevestigd doordat de film begint én eindigt met een expliciete verwijzing naar deze film. Inside Llewyn Davis eindigt waar O Brother begint, en begint waar O Brother eindigt. Het openingsshot van Inside Llewyn Davis is Oscar Isaac als de titelfiguur die een lied zingt over een lynchpartij, net zoals O Brother eindigde met een lynchpartij begeleid door een lied. Inside Llewyn Davis eindigt met de onthulling dat een van de twee identieke katten die Llewyn gedurende de speelduur met zich meezeult Ulysses heet, en daarmee net als O Brother Where Art Thou een van de hoofdpersonen heeft vernoemd naar de hoofdpersoon van Homerus’ Odyssee. De Odyssee had Ulysses, O Brother had Ulysses Everett McGill, Inside Llewyn Davis heeft Ulysses de kat.

De queeste

Net als in O Brother is de verhaallijn tussen deze twee momenten in een queeste door Amerika, waarbij verschillende mythologische archetypes terugkeren, al zijn deze in Inside Llewyn Davis subtieler verstopt. Tekenend is een veel terugkerend shot van Llewyn Davis in een corridor, met aan het eind twee identieke deuren aan weerszijden. Het is een typische element van folkloristische verhalen: de held op een kruising, die moet kiezen welke weg hij inslaat. Een belangrijk emotioneel keerpunt voor Llewyn Davis is dan ook wanneer hij midden in de nacht een afslag besluit te negeren die hem had kunnen brengen naar zelfacceptatie.

Een ander element in folklore is die van een test die afgelegd moet worden door de held. In O Brother Where Art Thou bewijst Ulysses Everett McGill zijn kracht als held door een lied ter vertolking te brengen op een wijze waarop alleen hij dat kan, net zoals Ulysses in De Odyssee bij wijze van proef bewijst als enige zo accuraat met pijl en boog om te kunnen gaan. Veel van de proeven in folklore spelen zich af op een grens, bij een drempel, een poort of een deur. Wanneer Llewyn Davis zijn talent moet bewijzen, en hij faalt als solomuzikant, gebeurt dat ook bij een poort met een archetypisch mythologische naam: muziekclub The Gate of Horn, een club die niet alleen een belangrijke rol speelde in de folk-scene, maar wiens naam ook een connotatie oproept met De Odyssee, en diens Gate of Horn and Ivory. Andere archetypes folkloristische elementen die opduiken zijn de magiër, in de vorm van John Goodman’s voodoo bleusmuzikant Roland Turner. Meer moderne “folkloristische” archetypes zijn Cowboy Al Cody, en de James Dean-achtige Beatnik Johnny Five.

Op de volgende pagina meer over de queeste van Llewyn, en waarom hij een kat is.

Bladzijdes: 1 2


Onderwerpen: , , , , , , , , , , , ,


3 Reacties

  1. Rik Niks

    Sterke analyse Theo. De vergelijking met de kat had ik nog niet zo bekeken, maar overtuigt me wel zoals je deze trekt. Ik denk dat ik het einde toch iets anders zie. Er is inderdaad een duidelijke cirkelstructuur, maar ik zag geen echte aanwijzingen dat deze doorbroken zal worden (of zoals je stelt ‘het noodlot aanvaard’ is). Er valt mijn inziens veel voor te zeggen dat de film op precies dezelfde wijze nogmaals zou kunnen ontrollen. Wat bedoel je precies met je laatste zin?

    Alles bij elkaar was ik geneigd in Llewyn Davis een muzikant te zien die doorslaat in de integriteit waarmee hij zijn droom najaagt, en pragmatische mist. De afkeer van gewone mensen die een carrière maken of een gezin vormen, en de horkerigheid waarmee hij met mensen omgaat; hij wil zijn leven en droom compromisloos naar zijn hand zetten, maar vergeet dat hij niet ‘alleen op de wereld’ is. Volgens mij zit in dit onvermogen ook een terugkerend motief; o.a. in het terugkerend onderwerp solozang vs harmonie, zoals in het advies van de platenbaas zich op harmoniezang toe te gaan leggen, de woede als mevrouw Gorfein durft mee te zingen, of de verbazing als het publiek meezingt met Jim & Jean.

  2. theodoor steen

    Ik bedoel met de laatste zin, dat ik zijn au-revoir richting zijn belager zie als een verandering: hij zal zich, in mijn ogen, minder defensief op gaan stellen, de nare kanten en zorgen van zijn leven meer gaan incasseren. Het au-revoir richting zijn belager is dus “het uitzwaaien van zijn zorgen”, het keerpunt. Ik denk dus ook niet dat de film nog een keer op dezelfde manier had kunnen plaatsvinden. De poster van Incredible Journey, het terugkeren van de kat bij de Gorfeins, het toch optreden in Galight Cafe, het incasseren van de klappen, het au revoir; het zijn voor mij allemaal tekenen dat Llewyn aan het einde groei doormaakt, door zijn status quo te accepteren.

    Mooie vondst met solozang vs. harmonie. Daar sla je wat mij betreft de spijker mee op de kop.

  3. theodoor steen

    Al zie ik zijn woede tegenover mevrouw Gorfein ook deels ingegeven door het feit dat zij durfde de partij te zingen van zijn overleden partner, iets dat hem duidelijk nog steeds erg hoog zit. Dat hangt wat mij betreft ook als een zwaard van damocles boven de film: dat Llewyn zijn partner wel eens achterna zou kunnen springen.


Reageer op dit artikel