Kick-Ass 2 (2013)
Slap vervolg

23 augustus 2013 · · Kritiek

Kick-Ass 2

De reacties op de originele Kick-Ass (Vaughn, 2010), de verfilming van Mark Millars gelijknamige strip, waren misschien verdeeld, ik heb me er prima mee vermaakt. Het was niet zozeer de ‘deconstructie van het superheldengenre’ of het concept van ‘echte’ superhelden – Kick-Ass, Big Daddy, Hit-Girl – die zonder superkrachten, maar mét wapens de straat proberen vrij te houden van misdaad waar ‘het systeem’ faalt. Dit was natuurlijk al eerder en vele malen interessanter gedaan in strips als Watchmen (Moore/ Gibbons, 1986). Ook was hoofd- en titelpersonage Kick-Ass (Aaron Taylor-Johnson) zelf al niet echt interessant.

Nee, de film ruste eigenlijk gewoon in zijn geheel op één gimmick: de 11-jarige, grofgebekte en uiterst gewelddadige Mindy Macready alias Hit-Girl (Chloë Grace Moretz) in haar paarse superheldenkostuum/ lolita-schooluniform. De film bleek zich prima bewust van deze afhankelijkheid van zijn gimmick. Hoewel Hit-Girl eigenlijk een bijpersonage was zette regisseur en scenarioschrijver Matthew Vaughn de film – plot, actiescènes – zo in elkaar dat hij zijn troef optimaal kon uitspelen. Jeff Wadlow, die voor Kick-Ass 2 het stokje van Vaughn heeft overgenomen, doet dat niet en daarmee zakt dit vervolg meteen in.

De frisheid van het origineel is eraf en nu Mindy/ Hit-Girl en actrice Moretz een paar jaartjes ouder zijn is de gimmick al meteen een heel stuk minder inherent grappig. Voor het vervolg zal het personage dus verder moeten worden ingevuld. In Kick-Ass 2 is Mindy veranderd in een ontluikende tiener. Op zich zit daar genoeg kans van slagen in, zoals de film in glimpen laat zien. In de eerste film was Mindy dan misschien wel een (soort) superheld, feitelijk werd ze door haar geobsedeerde vader gedrild en Spartaans opgevoed. Meedogenloos strijdend tegen de misdaad werd ze juist afzijdig gehouden van de samenleving die haar vader met haar meende te verdedigen. Was haar vader niet gewoon gek, was ze niet gewoon opgegroeid in een soort tweepersoonssekte?, zo stipt dit vervolg aan. Mindy zit nu op een middelbare school, woont bij een pleegvader, en probeert haar jarenlange gemis aan echte sociale contacten in te halen. Wat voor haar medescholieren vrij normaal is, is voor haar nog nieuw en vreemd. Ze komt voor het eerst echt in aanraking met het fenomeen jongens en moet zien op te boksen tegen de verwaande, populairste meiden van de school die haar het leven zuur maken. Het is een strijd die een stuk moeilijker is wanneer je die niet even met een boksbeugel kunt beslechten. Ondertussen zit de iets oudere Dave Lizewski alias Kick-Ass op dezelfde school en zijn hij en Mindy de enigen die elkaars geheime identiteit kennen. Genoeg stof om het Kick-Ass-concept voort te zetten zou je denken. Het levert ook de meest geslaagde en komische scènes op en geeft het geheel nog enige charme.

Grootste misstap van Kick-Ass 2 is dat de film hier niet veel voller op inzet. In plaats daarvan blijken we dit alles na een half uur wel zo ongeveer gehad te hebben en wordt het afgewisseld met een groter verhaal dat dan weer vooral om Kick-Ass draait. Zo worden Hit-Girl en Kick-Ass grotendeels gescheiden, sluit Kick-Ass zich aan bij superheldenteam Justice Forever en wordt een hele keur aan nieuwe superhelden geïntroduceerd, onder wie Colonel Stars and Stripes (Jim Carrey), de sexy Night Bitch en de zwarte Dr. Gravity. Vanuit hun geheime basis in de stad proberen ze als veredelde knokploeg de straten veilig te houden. Met dit alles wordt duidelijk merkbaar dat het vervolg is gebaseerd op twéé strips: Millars Hit-Girl-strip en zíjn Kick-Ass 2. En zo voelt het ook: één goed lopend geheel wil de film maar niet worden. Wadlow, die naast de regie ook het scenario voor zijn rekening nam, zou toch beter moeten weten: Taylor-Johnson en Moretz hebben met hun filmrollen ná de eerste Kick-Ass toch laten zien wel wat meer aan te kunnen. Ze zouden de film prima met z’n tweeën moeten kunnen dragen. Ook trekt de film nog eens erg veel tijd uit voor Chris D’Amico (Christopher “McLovin” Mintz-Plasse) – Red Mist in de vorige film – die nu onder de naam The Motherfucker ’s wereld eerste superschurk wil worden en zijn éigen bende samenstelt met leden als Black Death, Genghis Carnage, The Tumor en Mother Russia, een soort vrouwelijke versie van Dolph Lundgren in Rocky IV (Stallone, 1985).

Wanneer Hit-Girl zich uiteindelijk zélf ook bij team Justice Forever voegt voor de eindconfrontatie met The Motherfucker en zijn bende, valt de actieclimax ook nog eens flink tegen. De actie was juist een vrij sterk punt van de éérste Kick-Ass-film. Met een relatief klein filmbudget van 30 miljoen dollar wist regisseur Vaughn op dit gebied de superheldenfilms die in de jaren er omheen werden gemaakt het nakijken te geven. Zo waren Nolans Dark-Knight-trilogie en de meeste Marvel-films nogal vlakjes en ongeïnspireerd op dit gebied. Kick-Ass daarentegen was een kleine verademing: Vaughn leverde met de laatste twintig minuten van de film een aantal goed gestileerde, strak geschoten en gemonteerde actiescènes, een lekkere cognitieve trip. Nu Wadlow voor het vervolg het stokje heeft overgenomen is het eigenlijk gewoon weer terug naar ongeïnspireerde chaos. Zonder gimmick, aardige actie of een strakker, enigszins inventief plot blijft slechts een hoop excessief geweld en puberale humor over. Een typisch slap vervolg dus.


Onderwerpen: , , , , ,


Reageer op dit artikel