Lust for Life (Minnelli, 1956)
Schilderen op het witte doek (6/7): Vincent en Vincente

Lust for Life

Vincent van Gogh is een dankbaar onderwerp voor filmmakers omdat hij het archetype is van de kunstenaar zonder plaats in de maatschappij die zijn werk niet waardeert, die hem tot waanzin en zelfmoord drijft. Die niet begrepen wordt door zijn omgeving maar later als een genie wordt vereerd. Veel filmmakers zullen zich graag vereenzelvigen met dit beeld. Daarom maakte de Franse filmmaker Pialat een film over de laatste dagen van Van Gogh, die ik al eerder in deze reeks behandelde, liet Kurosawa in Dreams (1990) Martin Scorsese de schilder spelen, maakte Altman een film over hem en kwam hij ook nog eens twee keer in Doctor Who voor.

En dat is slechts een kleine greep uit zijn verschijningen in films. De eerste keer was echter een rasechte Hollywood biopic van Vincente Minnelli met Kirk Douglas als Neerlands trots. Lust for Life begint met Vincents tijd als prediker in Wallonië, en volgt vandaar zijn leven tot het einde. Het drama wordt dik aangezet, en overtuigt gaandeweg steeds minder, ondanks dat Douglas zijn best doet en zijn ruzies met Anthony Quinn als Paul Gauguin heerlijke acteerduels zijn. Wat de film desondanks boeiend maakt is de manier waarop Minnelli probeerde de schilderstijl van Van Gogh weer te geven in zijn technicolor filmstijl, inclusief de ontwikkeling van die stijl. Hoewel Vincente daarbij misschien af en toe wel erg ver gaat door iets te letterlijk de schilderijen van Vincent na te boosten.

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life

Lust for Life


Onderwerpen: , , , ,


Reageer op dit artikel