Orphan Black (2013)
Een onontdekt pareltje

15 oktober 2013 · · Serial / Killer

Een van de beste nieuwe series die ik in tijden zag was Orphan Black (2013). Nu is het probleem met Orphan Black dat de serie nogal spoiler-gevoelig is, en veel van de kwaliteiten van de serie samenhangen met de aard van deze spoilers. De afweging voor ondergetekende was dus of spoilen om goed uit te kunnen leggen waarom Orphan Black een van de meest gelaagde hedendaagse series is, of de spoilers uit de weg te gaan. Ik heb voor dat laatste gekozen, want het loont om de serie zo onbevangen mogelijk in te stappen. De informatie die ik verschaf is dus niet meer dan wat de kijker in de eerste helft van de allereerste aflevering te weten kan komen.

Sarah, Elizabeth en Tatiana

Hoofdpersone in Orphan Black is Sarah Manning, een straatschoffie die probeert te overleven, koste wat kost. Ze heeft net een dosis drugs gestolen van haar ex-vriend, die haar terug wil, maar ook zijn handen niet thuis kan houden. Ze wil eveneens weer contact met haar dochter, die nu in huis woont bij haar voormalige pleegmoeder met wie ze slecht contact heeft. Haar situatie lijkt uitzichtloos, totdat ze een vrouw die als twee druppels water op haar lijkt voor de trein ziet springen. Ze besluit de identiteit van deze vrouw over te nemen, maar haalt zich veel problemen op de hals als deze Elizabeth Childs een politie-agente blijkt te zijn geweest die tot haar nek in een complot zat. Dat vanaf hier de serie steeds meer elementen krijgt van een science fiction, zonder dat de geloofwaardigheid wordt opgeofferd, pleit alleen maar meer voor de serie.

Want als er twee dingen met kop en schouders uitsteken, dan zijn het de acteerprestaties van actrice Tatiana Maslany en de schrijfkwaliteiten van de scriptschrijvers. Tatiana Maslany overtuigt op zeer treffende wijze de hoofdrolspeelster, maar weet ook naunces aan te brengen. De manier waarop Maslany het verschil duidelijk weet te maken tussen Sarah en de persoon die ze imiteert is fantastisch, en zeker later in de serie weet ze op vakkundige wijze identiteitsverschillen en identiteitsproblemen zeer gevarieerd neer te zetten. Het is een tour de force, die minstens genomineerd had moeten worden voor een Emmy, iets dat schandalig genoeg niet gebeurt is.

Het sterke script van Orphan Black

Maar het allersterktste van Orphan Black is zoals gezegd het script. Elke keer als Sarah Manning een oplossing lijkt te hebben gevonden weten de schrijvers een nieuwe kink in de kabel toe te voegen, zonder dat dit uit de lucht komt vallen. Het interessantste is hoe ze het personage telkens in een hoekje dwingen, om deze vervolgens op vernuftige en originele wijze weer uit dit hoekje te schrijven. De schrijvers kiezen altijd de weg van de meeste weerstand. Verwacht hier geen deus ex machina’s, of Tsjechov’s pistolen. De actie komt altijd vanuit de vernuftigheid van het personage, en haar daden, en die van andere personages, zijn niet altijd even zwart wit.

De nuance binnen slecht en goed is een van de interessantste dingen aan de serie: er is niet duidelijk wie de schurk is in het complot, en ook niet altijd duidelijk waar de personages staan. Goede mensen doen slechte dingen, slechte mensen doen slechte dingen om de goede redenen. De serie wordt hiermee een betoog over menselijke actie, en over de menselijke identiteit. De keuzes die Sarah Manning maakt zijn verbonden aan het complot, en al snel wordt de serie een parabel over nature versus nurture, moraal en evolutie. Maakt iemand keuzes vanuit een overlevingsinstinct, of vanuit morele overwegingen? Zijn deze morele overwegingen het product van de omgeving, of komen deze vanuit de natuur van het personage zelf?

Orphan Black stelt deze vragen in een actievolle scifi-serie, die niet alleen drama en komedie goed balanceert, maar die eveneens een van de beste vrouwelijke hoofdpersonages kent die ik ooit in een serie heb gezien. Sarah Manning is net zo sterk als Sarah Connor, net zo vernuftig als Ellen Ripley, net zo complex als Walter White, net zo scherp als welk Whedon-personage dan ook. Tatiana Maslany schippert fantastisch tussen badguy en goodguy, kwetsbaar en hard, emotioneel en harteloos, vaak binnen het bestek van enkele seconden. Orphan Black staat als een huis, en dat is mede te danken aan de sterke, goed geschreven en gelaagde personages, en de sterk acterende hoofdrolspeelster.


Onderwerpen: , , , , , , ,


Reageer op dit artikel