Project Runway
Zit ik nou met plezier naar reality-tv te kijken?

23 oktober 2013 · · Column + Serial / Killer

Het loopt allemaal wat chaotisch bij Salon Indien deze maand, en na het niet geheel geslaagde experiment met themaweken is de transitie terug naar de themamaand wat moeizaam. Deels daarom werd het uiteindelijk een dubbele focus. Deze weken extra aandacht voor televisieseries, en rond het eind van de maand oktober en dus rond “halloween” hebben we het volgens traditie over horror. Over series is in het verleden al veel geschreven op onze site, als in het verlengde liggende van narratieve cinema. Maar de afgelopen pakweg vijftien jaar kende het televisielandschap niet alleen een zogenaamde “gouden tijdperk” van fictie, maar maakte ook een revolutie mee in de vorm van de opkomst van reality-televisie. Tot nu schreven we daar nooit over…

Veel heb ik daarvan dan ook nooit gezien. Ik moest er niks van hebben toen Big Brother een nieuwe sensatie was in Nederland, net voor de eeuwwisseling. Stelletje oninteressante lamlullen die weinig deden en waarbij de spanning voornamelijk moet komen van onderlinge conflicten tussen door de jaren steeds naarder wordende mensen. Dat laatste maakte van het kijken naar reality-tv een soort rampentoerisme voor mij, vervelende mensen die vervelend doen tegen elkaar, ik vond het maar vervelend. Al snel kwamen er meer vormen van het format, zoals de zogenaamde talentenjacht waarvan Idols de eerste was.

Dankzij de parade van nontalenten die daarin voorbijkwamen en de vreselijke muziek maakte het voor mij wederom ramptoerisme waarbij talent slechts een kleine rol speelde, deels dankzij het feit dat sympathie van de stemmende kijker het spelelement bepaalde. De minieme aandacht die ik aan het hele reality-tv gebeuren besteedde werd alleen maar minder. Ik zag door de jaren heen wel eens een aflevering van iets als Temptation Island of Expeditie Robinson, en daar werd ik ook nooit vrolijk van. Deceptie en verraad, en meer irritante, oninteressante mensen. En dan heb ik het nog niet eens over dat steeds meer duidelijk werd dat het bij een boel van dit soort programma’s het behoorlijk meeviel met het realiteitsgehalte, en dat nog los van de (suggestieve) montage.

Dus toen ik de afgelopen weken met een groeiende mate van plezier naar de laatste drie afleveringen van het twaalfde seizoen van Project Runway keek, verbaasde ik mezelf enorm. Heb ik al niets met reality-televisie, met mode heb ik voor zover mogelijk nog minder. Dus hoe kwam het dat ik de ontknoping van deze realityserie over een stel aspirant modeontwerpers eigenlijk best te genieten vond? Misschien komt het doordat ik alleen het einde meemaakte en is mijn blik daardoor beperkt, maar ik werd verrast door de positiviteit die ik zag. Vijf overgebleven kandidaten, waarvan er maar één kan winnen, op individueel talent en prestatie. Toch is er geen onenigheid, narigheid of onvriendelijkheid. Geen verraad of deceptie.

Iedereen doet zijn eigen ding en ondersteunt elkaar mentaal af en toe. Er zit er zelfs eentje bij die bijna in tranen uitbarst als door zijn (betere) werk een ander niet door zal gaan. Geen afkattende of uitscheldende presentatoren of juryleden, geen geschreeuw. In plaats daarvan een presentator, jury en begeleider die het beste schijnen voor te hebben met de kandidaten. Wel scherpe kritiek, maar opbouwend en nooit gemeen. En ik mag dan de ballen verstand van of interesse in mode hebben, ik kreeg toch het gevoel te kijken naar mensen met enig talent die creatief bezig waren. Het is geen hoogstaand drama of zelfs maar iets in die richting. Doch, een serie die positieve energie, liefde (in een vrij brede zin van het woord) en creativiteit viert, en toch spannend is dankzij de sympathieke personen erin, verdient meer erkenning en respect dan ik nooit dacht aan dit soort televisie te willen geven.


Onderwerpen: , ,


Reageer op dit artikel